Vemkar, New York, NY (2026)

09/19/2026

God Is In Your Temptations

Temptations are the places where God most often chooses to meet with us. Such a thought may seem arduous at first glance, but even Jesus went into the desert to be tempted and to confirm His messianic calling, in a way to meet with His Father, even though the Father had revealed His Holy Spirit to Him and decreed His favor toward His Only-Begotten Son.

Temptation shatters our self-confidence. The loneliness of abandonment weighs on our souls and bodies. We find ourselves alone in the midst of temptation. This loneliness is important because, in such abandonment and silence, the capacities of our human nature are heightened, enabling us to hear God’s voice and see His presence.

It is in the complete loneliness of temptation that Abraham found God (Genesis 22). He climbed the mountain so that, all alone, he might sacrifice his son Isaac to God, the son whose birth God announced as good news under the oak tree of Mambre while visiting Abraham (Genesis 18). Abraham built an altar of stones, laid the wood on it, tied down his son Isaac, placed him on the wood, and took the sword to offer the sacrifice, all the hope of progeny that God had announced to him.

At the summit of that temptation, Abraham encountered God in His real presence and came to know Him; he found the image in which God had made him. And God met His own image in Abraham and was pleased with him. God and Abraham found each other. Indeed, Abraham called that place “God will see” (Genesis 22.14).

Every time we rise to the image of God imprinted in us, we will be rewarded and filled with God’s abundant blessing, as Abraham was. Even better, in the image and likeness of Jesus, our New Creator, in the Baptismal Font, and in burial in communion with His death—as St. Paul clearly describes (Romans 6.3–8)—we shall triumph in eternal life, because God is not the God of the dead but of those whom He gave life (Matthew 22.32).

God examines us through temptations, as Paul the Apostle boasted (1 Corinthians 4.4), and we do not fall under human judgment. It is God’s judgment that justifies us, not human opinions. Temptation will reveal to us that we have received nothing except what has been given freely to us. This is not easy to comprehend. That’s why we need the school of temptation to learn to understand with the mind of God, so that our faith may be pure as gold, not dry wood or hay that goes up in flames and is destroyed at the smallest spark.

09/19/2026

Աստուած Փորձութիւններուդ Մէջ

Փորձութիւնները Աստուծոյ ամէնէն սիրած վայրերն են մեզի հետ հանդիպելու: Այս միտքը կրնայ տարօրինակ թուիլ առաջին մօտեցումով, բայց Յիսուս եւս իր մկրտութենէն յետոյ, երբ յայտնի էր այլեւս իր վրան Երկնաւոր Հօր հաճութեան օրհնութիւնը, գնաց անապատ որպէսզի փորձուի եւ իր ճշմարիտ մեսիական ընտրութիւնը հաստատուի:

Փորձութեան ատեն մեր ինքնավստահութիւնը կը խախտի, եւ լքումի ծանր միայնութիւնը կը ծանրանայ մեր հոգիներուն եւ մարմնին վրայ: Մինակ կը զգանք փորձութեան մէջ: Կարեւոր է այդ միայնութիւնը, որովհետեւ փորձութեան լռութեան եւ լքումին մէջ մեր մարդկային բնութեան կարողութիւնները կը բացուին լսելու համար Աստուծոյ ձայնը եւ տեսնելու համար անոր ներկայութիւնը:

Փորձութեան միայնութեան մէջ Աբրահամ գտաւ Աստուած (Ծննդոց 22): Գնաց, եւ բարձրացաւ լեռը որպէսզի միայնութեան մէջ զոհէ իր որդին Իսահակ, որուն ծնունդը Ինք Աստուած աւետած էր Մամբրէի կաղնիին տակ՝ այցելելով Աբրահամի (Ծննդոց 18): Աբրահամ քարերով բարձրացուց զոհասեղանը, դրաւ փայտը վրան, եւ կապելով իր որդին՝ դրաւ զայն փայտին վրայ, եւ առաւ սուրը զոհելու համար իր որդին, որուն մէջ Աստուած տուած էր իրեն յոյս եւ յաջորդութիւն:

Փորձութեան այդ կատարին եղաւ վայրը ուր Աբրահամ բարձրացաւ Աստուծոյ ներկայութեան եւ ճանչցաւ ինքզինք, գտաւ այն պատկերը որուն համաձայն Աստուած ստեղծած էր զինք: Եւ Աստուած հանդիպեցաւ Իր պատկերին՝ Աբրահամի մէջ, եւ հաճեցաւ անոր, Աբրահամ եւ Աստուած տեսան զիրար: Արդարեւ, Աբրահամ այդ վայրին անունը կոչեց “Աստուած տեսաւ:” (Ծննդոց 22.14):

Ամէն անգամ որ մենք բարձրանանք մեր մէջ տպաւորուած Աստուծոյ պատկերին նմանութեան, Աբրահամի նման Աստուծոյ առատ օրհնութեամբ պիտի լիանանք. դեռ աւելին՝ Տէր Յիսուսի նմանութեամբ, որուն պատկերով մկրտուած ենք եւ անոր մահուան հաղորդութեան մէջ թաղուած ենք–ինչպէս Պօղոս Առաքեալ շատ յստակ բառերով կը նկարագրէ (Հռոմայեցիս 6.3-8), պիտի յաղթանակենք յաւիտենական կեանքով, որովհետեւ Աստուած մեռեալներուն Աստուած չէ, այլ՝ անոնց որոնց Ինք կեանք տուած է. (Մատթէոս 22.32):

Փորձութեամբ Աստուած կը քննէ մեզ, ինչպէս Պօղոս Առաքեալ կը պարծենար (1 Կորնթացիս 4.4), եւ չենք իյնար մարդոց դատաստանին տակ: Աստուծոյ դատաստանն է որ մեզ պիտի արդարացնէ, եւ ոչ մարդոց կարծիքները: Այդ փորձութիւնը պիտի յայտնէ մեզի որ ոչինչ ստացած ենք եթէ ոչ այն՝ ինչ որ մեզի շնորհուած է: Դիւրին չէ այս միտքը հասկնալ. այս խօսքերուն ստոյգ տարողութիւնը Աստուծոյ միտքով հասկնալու համար պէտք է փորձութեան դպրոցը յաճախենք եւ յաջողութեամբ աւարտենք զայն, որպէսզի մեր հաւատքը զուտ ոսկեղնիկ ըլլայ, եւ ոչ թէ չոր փայտի կամ յարդի նման առաջին իսկ կայծէն բռնկի եւ ոչնչանայ:

09/05/2026

God Is In Your Hands

For the ancients, human hands were the most characteristic trait defining man. Man surpassed all other animals because he had hands. With hands, man was able to build and make things; he was able to destroy and kill with his hands. Hands made men like the gods. In the First Book of Samuel (this is the First Book of Kings in the Armenian biblical canon), the following episode is recorded: the Ark of the Covenant fell into the hands of the Philistines, who took it and set it beside their god Dagon in his temple. The next morning, they found Dagon’s statue fallen off its pedestal; they redressed their god, but the next morning they found not only Dagon fallen off its pedestal again, but also that its head and the palms of his hands were cut off, and only the stump of Dagon was left to him (1 Samuel 5:4).

The head and hands define the identity of the human being. We offer our prayers to God with our hands, elevating them through deeds of righteousness and sincere, truthful dedication. We ask for God’s mercy with our hands, as we profess in the prayers written by our Fathers of the Church. As proof of purity and to show the indisputable dedication of our love, we do not conceal our hands from our interlocutors.

It is clear, therefore, how important a dwelling place our hands are for the presence of God. The hand is the practical expression of all our convictions. The only convincing verdict in favor of moving from words to action is shown by our hands. God resides in our hands. God distributes His justice to all His creatures through our hands. With our hands, we enter into communion with the Hands of God by virtue of the eternal Covenant. We place our hands on the Gospel to receive from the Hands of our Heavenly Father the pledge of His favor and His Holy Spirit.

As a sign of purity, we wash our hands not in the creaturely waters, but in the creative holiness of God. That lustration pours into our hands the power to offer the ultimate sacrifice of worship: through the intercession of our hands, we renew the holy sacrifice of the Cross of our Lord Jesus, offering to our Heavenly Father His own Only Son. We sign ourselves with our hands with the sign of the Cross, and we bless those who appeal to our mercy and love.

Every time we look at our hands, we should see there the presence of our God, and they will guide our deeds and intentions toward the good. Every time we greet someone, we should convey to them the true value of our Christian love, elevating that civilized sign of greeting to its true source of grace, which alone can bring peace.

As workers called by the sanctifying grace of our baptism to tend the new Garden of Eden of the Church, let us build the city of God with stones miraculously turned into bread of justice and mercy, and we shall sate all men with the desirable presence of our Lord Jesus.

09/05/2026

Աստուած Ձեռքերուդ Մէջ

Մարդկային ձեռքը նախնիներուն տեսութեան համաձայն մարդը սահմանող ամէնէն յատկանշական իրականութիւնն էր. ձեռքերով է որ մարդը կը գերազանցէր բոլոր արարածները, որովհետեւ ձեռքերով ան կարող էր կառուցանել եւ շինել, ձեռքերով ան կարող էր կործանել եւ սպաննել: Ձեռքերը մարդը աստուածներուն նման կ’ընէին: Հին Կտակարանին մէջ (1 Թագաւորաց 5.4) կը նկարագրուի հետեւեալ դէպքը. երբ փղշտացիները գերի կը տանին Աստուծոյ Ուխտին Տապանակը, կը դնեն զայն իրենց տաճարին մէջ, Դագոն աստուծոյն կուռքին մօտ. բայց յաջորդ առաւօտ, կը տեսնեն որ Դագոնի արձանը գետին թաւալած էր. ետ կը կանգնեն Դագոն իր տեղը, եւ յաջորդ առաւօտ՝ այս անգամ ոչ միայն Դագոնի արձանը տապալած կը գտնեն, այլ արձանին գլուխն ու ձեռքերը կտրուած:

Գլուխն ու ձեռքերը կը սահմանէին մարդուն ինքնութիւնը: Ձեռքերու շարժումով մենք Աստուծոյ կը նուիրենք մեր աղօթքը՝ բարձրացնելով զանոնք արդարութեան գործերով եւ անկեղծ նուիրումի ճշմարտութեամբ: Ձեռքերով կը պաղատինք ստանալու համար Աստուծոյ ողորմութիւնը, ինչպէս յայտնի է մեր հայրապետներուն գրած աղօթքներէն: Մեր դիտաւորութիւններուն մաքրութիւնը եւ անսակարկ սիրոյն նուիրումը ցոյց տալու համար՝ մեր խօսակիցը պէտք ունի տեսնել մեր ձեռքերը:

Յայտնի է ուստի թէ որքան կարեւոր բնակարան է մեր ձեռքը Աստուծոյ ներկայութեան: Գործնական արտայայտութիւնն է մեր բոլոր համոզումներուն. խօսքերէն գործի անցնելու միակ համոզիչ դատաստանն է մեր ձեռքը: Աստուած կը բնակի մեր ձեռքերուն մէջ:

Աստուած մեր ձեռքերով կը բաշխէ Իր արդարութիւնը բոլոր արարածներուն. մեր ձեռքերով մենք կը միանանք Աստուծոյ Ձեռքերուն՝ յաւիտենական Ուխտին զօրութեամբ՝ դնելու մեր Ուխտը սուրբ Աւետարանին վրայ, եւ ընդունելու մեր Երկնաւոր Հօր ձեռնադրութեամբ՝ Անոր հաճութեան գրաւականը՝ Իր Սուրբ Հոգին:

Մաքրութեան իբրեւ նշան՝ կը լուանք մեր ձեռքերը ոչ թէ արարածական ջուրով, այլ Աստուծոյ արարչական սրբութեամբ, եւ այդ լուացումը կու տայ մեր ձեռքերուն զօրութիւնը կատարելու աստուածային զոհին գերագոյն պաշտամունքը. այդ ձեռքերուն միջնորդութեամբ կը նորոգենք Տէր Յիսուսի Խաչին սուրբ պատարագը՝ տալով Երկնաւոր Հօր Իր իսկ Միածին Որդին: Այդ ձեռքերով կը խաչակնքենք մենք զմեզ, եւ կամ կ’օրհնենք անոնք որ կը դիմեն մեր ողորմութեան եւ սիրոյն:

Ամէն անգամ որ նայինք մեր ձեռքերուն՝ տեսնենք այդտեղ բազմած մեր Աստուծոյ ներկայութիւնը եւ ուղղենք ըստ այնմ մեր գործերն ու դիտումները: Ամէն անգամ որ բարեւենք մէկը՝ փոխանցենք անոր մեր քրիստոնէական սիրոյն ճշմարիտ համոզումները, աստուածային գեղեցկութեամբ բարձրացնելով մարդկային բարեկրթութեան այդ արարքը իր շնորհքի աղբիւրին, որուն պտուղն է խաղաղութիւնը:

Եկեղեցւոյ Նոր Դրախտին մէջ՝ Մկրտութեան սրբարար շնորհքին կարողութեամբ զօրացած՝ մեր այս ձեռքերով շինենք Աստուծոյ քաղաքը, արդարութեան եւ ողորմութեան հրաշքով հաց դարձած քարերով, որպէսզի յագեցնենք մեր մարդկային ընկերութիւնը Տէր Յիսուսի տենչալի ներկայութեամբ:

08/29/2026

God Is In Your Feet

One of the most powerful images Jesus used to illustrate how to cultivate our friendship with God is that of the road or Way. A road implies obedience, because by staying on it one does not abandon legitimacy or disregard the traffic rules. The Way gives us assurance of reaching our goal if we decide to follow its path. If we wish to stay safe and not harm others, it is important that we follow the rules of the Way. For the disciples of Jesus, the “Way” was the very name of the Lord’s teaching (see Acts 24.14 and 22). This was founded on the response that Jesus gave to Thomas during the Last Supper when the Apostle asked Him, “How can we know the way?”—“I am the way, the truth, and the life.”

Through the sacrament of Baptism, the catechumen and the Heavenly Father enter into a covenant sealed by the oath of adoption. Those who take such an oath must walk the road that leads to the fulfillment of their covenant. The sacrament of Confirmation indeed seals the feet of the newly baptized pilgrims of the Father, so that they may remain on this holy road: “In the name of Our Lord Jesus Christ, this fragrant oil of incorruptible and heavenly grace may anoint your feet and guide your steps towards eternal life without hesitation.”

When the priest anoints the feet of the baptized child, it is Himself, the Lord Jesus, who, just as at His Last Supper with His disciples, takes off His robes, puts on the apron of a servant, takes the feet of every baptized child of God into His own hands, and gives the newly created disciple His own Holy Spirit as a compass to remain in Him, the Way, and never stray.

Our Lord Jesus brands the feet of every Christian with that special grace through which we are all called to build the Heavenly Father’s Church. Some are called to be prophets, others are sent as apostles, and still others are given as teachers. Some are the poor, others are those who mourn, and the heroic martyrs who gave their lives to remain faithfully on this Way. But all, everyone without exception, are faithful disciples of His Good News.

Our Lord Jesus planted His divine preaching in our feet, so that every step reveals the beauty immortalized by the psalmist, who sings of the joy of hearing those steps announcing the Father’s Good News, in accordance with the graces of the Holy Spirit given to each of us.

In the words of the hermit Alessandro Dehó, becoming a disciple of Jesus means feeling that our feet are in the Lord’s caring hands. In this sense, I wish that God may live in your feet. May He guide our steps toward the new paradise of His life-giving love—the Church—and expand the reach of our Heavenly Father’s grace.

08/29/2026

Աստուած Ոտքերուդ Մէջ

Աստուծոյ հետ մեր բարեկամութիւնը մշակելու ամէնէն արդիւնաւէտ պատկերներէն մին՝ որ Յիսուս գործածած է՝ ճանապարհին պատկերն է: Ճանապարհը հնազանդութիւն կ’ենթադրէ, որովհետեւ անոր վրայ մնալով՝ օրինաւոր ընթացքէն դուրս չենք ելլեր. նպատակին հասնելու ապահովութիւնը կու տայ մեզի ճանապարհը՝ եթէ յարատեւենք քալել անոր գծած ուղիով: Վտանգներէ եւ արկածներէ հեռու մնալու համար, կարեւոր է հետեւինք ճամբու օրէնքներուն: Յիսուսի առաջին աշակերտներուն համար “Ճանապարհ”ը ինքնին Յիսուսի վարդապետութեան անունն էր (Տես Գործք 24.14 եւ 22), հիմնուելով Տիրոջ իսկ խօսքին վրայ՝ ի պատասխան Թովմասի հարցումին, թէ “Ի՞նչպէս կրնանք ճամբան գիտնալ” (Յովհաննէս 14.5–6) “Ես եմ ճանապարհը, ճշմարտութիւնը, եւ կեանքը:”

Մկրտութեան սրբարար խորհուրդով՝ Երկնաւոր Հայրը եւ երեխան ուխտ կը կնքեն որդեգրութեան դաշինքով: Ուխտաւորին համար էական է քալել այն ճանապարհով, որ կը տանի դէպի իրականացումը դաշինքին զոր կնքած է իր ուխտով: Դրոշմի սրբարար խորհուրդը կը կնքէ քրիստոնեայ ուխտաւորին ոտքերը, որպէսզի մնայ այս սուրբ ճանապարհին մէջ,“Յանուն Տէր Յիսուս Քրիստոսի՝ անապական երկնաւոր պարգեւներուն այս անուշաբոյր իւղը կնքէ եւ ուղղէ քու ճանապարհդ դէպի յաւիտենական կեանք, որպէսզի չսասանիս:”

Երբ քահանան կ’օծէ երեխային ոտքերը, ինքնին Տէր Յիսուս է, որ Վերջին Ընթրիքի պատրաստութեան նմանութեամբ՝ կը հանէ իր հագուստները եւ կը կապէ ծառայական ղենջակը. Իր արարչագործ ձեռքերուն մէջ կ’առնէ ամէն քրիստոնեայ երեխայի ոտքերը, այդ նորաստեղծ աշակերտին տալով Սուրբ Հոգին՝ որպէս կողմնացոյց, որպէսզի երբեք չգայթէ եւ մնայ Յիսուս-Ճանապարհին մէջ:

Տէր Յիսուս դրոշմած է իւրաքանչիւր քրիստոնեայի ոտքերուն մէջ այն յատուկ շնորհքը, որով ան կոչուած է շինելու Երկնաւոր Հօր Եկեղեցին. ոմանց՝ որպէս մարգարէներու, ուրիշներու՝ որպէս առաքեալներու, կամ ուսուցիչներու, ոմանք աղքատներ, ուրիշներ՝ սգաւոր, ոմանք արդեամբ մասնակիցներ իր գերագոյն զոհին մարտիրոսական վկայութեամբ, բայց ամէնքը, ամէնքը անխտիր որպէս հաւատարիմ աշակերտներ Իր վարդապետութեան:

Տէր Յիսուս մեր իւրաքանչիւրիս ոտքերուն մէջ ցանած է Իր աստուածային քարոզութիւնը, որպէսզի մեր ամէն մի քայլը Սաղմոսերգուին նկարագրած գեղեցկութիւնը յայտնէ՝ աւետելով Երկնաւոր Հօր բարի լուրը Սուրբ Հոգիին իւրաքանչիւրիս տուած շնորհքին համաձայն: Ալեսսանտրո Տէհո՛ ճգնաւորին խօսքերով՝ Յիսուսի աշակերտիլ կը նշանակէ զգալ որ մեր ոտքերը Տիրոջ ձեռքերուն մէջ են: Այս միտքով, ահա, կը մաղթեմ որ Աստուած ապրի մեր ոտքերուն մէջ: Ուղղէ մեր քայլերը իր սիրոյն կենսատու նոր դրախտին՝ Եկեղեցիին սահմաններուն մէջ, անխոնջ կերպով տարածելու Երկնաւոր Հօր շնորհքին չափը:

08/22/2026

God Is In Your Words

How should our words be? The perfect example of our words is our Savior, Jesus Christ. He spoke with his life. He spoke with his deeds. He spoke through his teaching, which we learn from the Gospel and the proclamation of the Apostles.

All this is very fine, but the question is: how do we apply this Word in our everyday life? We need constant translation to understand Our Lord for ourselves during our lifetime, and then to proclaim Him in our society through our life’s example, deeds, and words.

We must learn God’s language so His Word comes to life in ours. We must learn His vocabulary and become familiar with His grammar; then we will be able to speak God.

We must be careful not to strip this language of its divine content and to empty the Word of God of its original selfhood—the reality of the Only Begotten Son becoming man. We must not exchange this Word for the meanings dear to our flat and materialistic culture of death, where all difference between evil and good is erased to create a semblance of innocence, a shortsighted belief in recreating an earthly paradise exactly, which poisons the concept of free choice and free will with a negligent understanding of a purposeless happiness of our fallen nature.

Imprisoned in human words, we build, brick by brick, an understanding that is easily domesticated, taming the powerful call of God’s voice beneath human prudence and its false peace. We engrave the cross of Our Lord everywhere, only not to pick it up on our own shoulders. We translate the preaching of Christ, emptying it of its divine sap and filling it with beautiful ideas and appealing desires, lacking the savory salt of God’s goodness. We make ourselves believe that what is sweet to human taste is sweet to God as well.

Our words must carry the Word of God, because through the power of the sacrament of Baptism, we received the power to be announcers of God’s own good news and preachers of His Word. That’s the way to become temples where God resides and true interpreters of His Word. We are not going to discount and devalue the divine power of that Word through the restricted faith of human virtues. We are not going to extinguish the bright hope that Word brought to this world by turning it into a distant lighthouse; on the contrary, we are going to carry that hope in our words and spread it every time we speak. We are not going to exchange the eternal goodness that feeds the flame of divine love for the apathetic coldness of our fallen human desires. We are going to keep God’s Word uncontaminated so that it may set us afire and engulf this world.

08/22/2026

Աստուած Խօսքերուդ Մէջ

Ի՞նչպէս պէտք են ըլլալ մեր խօսքերը: Մեր խօսքերուն կատարեալ օրինակը ինքնին մեր Փրկիչն է, Յիսուս Քրիստոս. ան խօսած է իր կեանքով, իր գործերով, եւ իր վարդապետութեամբ, որոնց կը ծանօթանանք Աւետարաններուն եւ Առաքեալներուն քարոզութեան միջոցով:

Այս բոլորը շատ աղէկ, բայց ի՞նչպէս պէտք ենք կիրարկել այս Խօսքը մեր ամէնօրեայ կեանքին պայմաններուն մէջ: Տեւական թարգմանութեան կարիքն ունինք՝ աստուածային մեր Փրկիչը լսելի դարձնելու նախ եւ առաջ մենք մեզի՝ մեր կեանքի օրերուն, ապա մեր շրջապատին՝ մեր կեանքին օրինակով, մեր գործերով եւ մեր խօսքերով:

Որպէսզի Աստուած մեր խօսքերուն մէջ կեանք առնէ եւ յայտնուի մեր շրջապատին մէջ, մենք պէտք ենք սորվիլ Աստուծոյ լեզուն, պէտք է ընտանենանք Անոր բառամթերքին, պէտք է լաւ սորվինք այդ լեզուին քերականութիւնը, որպէսզի ուղիղ կերպով խօսինք զԱստուած:

Չըլլայ թէ բարեպաշտութեան պատրուակով՝ մեր թարգմանութիւնը պարպէ Աստուծոյ Խօսքը Իր Ինքնութենէն, Իր Միածին Որդիին մարդեղացած իրականութենէն. չըլլայ թէ փոխարինենք զայդ մարդկային մեր տափակ եւ նիւթապաշտ մշակոյթին սիրած իմաստներով. իմաստներ՝ ուր կարելի չէ այլեւս տեսնել տարբերութիւնը չարին եւ բարիին, կարծելով որ այդ է ճամբան վերակազմելու Աստուծոյ Խօսքին դրախտային անմեղութեան վիճակը, մինչ՝ ընդհակառակը՝ կը թունաւորենք զայն մարդկային մեր անկեալ հասկացողութեան անընտրող թուլութեամբ:

Մարդկային խօսքերով՝ քար քարի վրայ կը բարձրացնենք մտածելակերպ մը, ուր շատ թիւրին է ընտանեցնել, սանձել Աստուծոյ Խօսքին հզօր կանչը՝ մարդկային անզօր խոհեմութեան կեղծ խաղաղութեամբ: Ամէն տեղ Տէր Յիսուսի Խաչը կը քանդակենք, որպէսզի զայն չառնենք մեր ուսերուն վրայ. Քրիստոսի քարոզութիւնը կը “թարգմանենք” պարպելով զայն Իր մարգարէական աւիշէն, եւ փոխարէնը կը խճողենք այդտեղ գեղեցիկ նպատակներ, յանկուցիչ փափաքներ՝ թմբիր գաղջութեան մը համը կորուսաց աղերով: Կը կարծենք որ մարդկային ճաշակին համաձայն ինչ որ քաղցր է, ստուգիւ քաղցր է նաեւ Աստուծոյ ճաշակին համաձայն:

Մեր խօսքերը պէտք է կրեն Աստուծոյ Խօսքը, որովհետեւ Մկրտութեան որդեգրութեամբ մեր Երկնաւոր Հայրը տուած է մեզի զօրութիւնը ըլլալու աւետարանիչներ Իր բարի լուրին, քարոզիչներ Իր Խօսքին: Այդ կերպով տաճարներ պիտի դառնանք աստուածային բնակութեան եւ իսկական թարգմանիչներ Իր Խօսքին: Պիտի չզեղչենք կամ արժէզրկենք այդ Խօսքին արարչագործ զօրութիւնը մարդկային առաքինութիւններուն սահմանափակ հաւատքով: Պիտի չմարենք այդ Խօսքին բերած լուսաւոր յոյսը՝ դարձնելով զայն հեռաւոր փարոսի մը, այլ պիտի կրենք այդ յոյսը մեր մէջ եւ սփռենք անոր լոյսը մեր իւրաքանչիւր խօսքով: Պիտի չփոխարինենք Աստուծոյ սիրոյ կրակը սնուցանող յաւիտենական բարութիւնը մարդկային մեր սառ բնութեան գաղջութեամբ, այլ անաղարտ պիտի պահենք Աստուծոյ Խօսքը, որպէսզի վառէ մեզ Իր կրակով եւ բորբոքի այս երկրի վրայ:

08/15/2026

God Is In Your Heart

“Good people draw what is good from the store of goodness in their hearts; bad people draw what is bad from the store of badness.” (Luke 6.45).

In the words of Jesus, the heart of man is a treasury of good and bad alike. The word “heart” represents the entire human nature. When people are good, they draw from that treasury good things to share with all; when they are bad, they draw out bad things. What, then, shall be done to anchor our human nature in goodness, to be saved from the danger of following evil or from its tyranny?

The relationship between God and man is cultivated in this tense condition. Paul the Apostle describes to the Romans, in very clear terms, his—and everyone’s—inward struggle between good and evil. In our inmost selves, we clearly love God’s good law, yet we see a different law guiding the powers in our bodies. We do not understand our own behavior, for we do not act as we mean to but do things we hate, fighting against the good law of God impressed in us as His own image. And Paul exclaims, “What a wretched man I am! Who will rescue me from this body doomed to death?” Only God, through the grace given to us in Jesus Christ our Lord. (Romans 7.14–25).

Our Lord extends His hand, touches our human nature, and “plants” His Holy Spirit there so that He may prepare our “hearts” for the miraculous dwelling of the Most Holy Trinity. He frees us and saves us by showing us how to choose what is good, because if we choose what is evil, we will certainly die a certain death, a death more terrifying than the physical demise of our human nature, because it snatches us from the care of God and enslaves us to the evil enemy of God by stripping away the Holy Spirit.

Our Heavenly Father saved us through the power of the sanctifying grace of our Baptism, and gave us His Holy Spirit through the power of divine adoption. He has given us the power to elect the good and shun evil, as Jesus stressed in no uncertain terms. Indeed, the most palpable sign of the advent of God’s kingdom is our power to recognize and choose what is good and righteous. When the wind is from the south, we say it’s going to be hot, and it is, explains Our Lord, and He is puzzled that we are good at scrutinizing nature’s phenomena but are remiss in using the measure of divine grace and choosing what is good and right. (Luke 12.54–57).

Matthew has recorded Jesus’ invitation to become perfect as our Heavenly Father is perfect (Matthew 5.48), so that we too may become good as our Heavenly Father is good and kind to the ungrateful and the wicked (Luke 6.35).

This is the best way to “plant” the presence of God in our human nature and make it a treasury of God’s goodness. Then we will be able to draw only good things from our hearts.

08/15/2026

Աստուած Սրտիդ Մէջ

“Բարի մարդը իր սրտին բարի գանձերէն կը հանէ բարին, եւ չար մարդը՝ չար գանձերէն կը հանէ չարը:” (Ղուկաս 6.45)

Մարդուն սիրտը Յիսուսի խօսքերուն համեմատ գանձարան է. բարի բաներու եւ չար բաներու: Մեր մարդկային բնութեան ամբողջութիւնը կը նկարագրէ այդ “սիրտ”ը: Երբ մարդը ինք բարի է, այդ գանձարանէն բարի բաներ կը հանէ բաշխելու համար: Երբ մարդը չար է՝ չար բաներ կը հանէ բաշխելու համար: Ի՞Նչ պէտք է, ուրեմն, ընել որ մեր մարդկային բնութիւնը բարիին մէջ հաստատուի, այսինքն փրկուի չարին հետեւելու վտանգէն, կամ գերութենէն:

Աստուծոյ եւ մարդուն յարաբերութիւնը այս լարուած վիճակին մէջ կը մշակուի. Պօղոս Առաքեալ յստակ կերպով կը նկարագրէ Հռոմէացիներուն՝ իր—եւ առհասարակ ամէն մարդու—ներքին պայքարը ընդմէջ բարիին եւ չարին: Ներքին գիտակցութեամբ հաճած եմ Աստուծոյ բարի օրէնքին, բայց մարմնիս կարողութիւններուն մէջ ուրիշ օրէնքներ կը տեսնեմ, որ զէնք վերցուցած են Աստուծոյ բարի օրէնքին դէմ՝ որուն ներքին գիտակցութեամբս հաճած եմ: Ո՞վ պիտի ազատէ զիս այս մահական կարգէն՝ եթէ ոչ Աստուծոյ շնորհքը, մեր Տիրոջ Յիսուս Քրիստոսի ձեռքով: (Հռոմայեցիս 7.14–25):

Տէր Յիսուս կ’երկարէ իր ձեռքը եւ կը դպչի մեր մարդկային բնութեան, եւ այդտեղ կը “դնէ” իր Սուրբ Հոգին, որպէսզի յարդարէ եւ պատրաստէ մեր “սրտեր”ը Ամենասուրբ Երրորդութեան անճառելի բնակութեան: Կ’ազատէ, կը փրկէ մեզ ցոյց տալով թէ ի՛նչպէս կարելի է ընտրել բարին, որովհետեւ եթէ չարը ընտրենք անպայման պիտի մեռնինք. մահ մը, որ մարմնական մահէն աւելի սարսափելի է եւ աղետալի, որովհետեւ կը խլէ մեզ Աստուծոյ խնամքէն եւ գերի կը դարձնէ Աստուծոյ թշնամի չարին. կը վանէ մեր մէջէն Աստուծոյ Սուրբ Հոգին:

Մկրտութեան սրբարար շնորհքին զօրութեամբ, Երկնաւոր Հայրը Իր Միածին Որդւոյն ձեռքով փրկած է մեզ՝ տալով մեզի Իր Սուրբ Հոգին որդեգրութեան զօրութեամբ. տուած է մեզի կարողութիւնը մենք մեզմէ ընտրելու ուղիղը, ինչպէս Յիսուս յատուկէն կը շեշտէ:

Արդարեւ, Աստուծոյ արքայութեան հասած ըլլալուն ամէնէն պայծառ նշանն է մեր կարողութիւնը մենք մեզմէ ընտրելու ուղիղը. երբ հարաւէն հովը փչէ՝ կ’ըսենք թէ խորշակ պիտի ըլլայ, եւ այ՛դպէս ալ կ’ըլլայ, կը բացատրէ Յիսուս, եւ կը զարմանայ՝ որ գիտենք երկինքի եւ երկրի երեւոյթները քննել, բայց չենք գիտեր Աստուծոյ շնորհքին կշիռը գործածել եւ ընտրել ուղիղն ու ճշմարիտը (Ղուկաս 12.54–57):

Լեռան քարոզին մէջ Մատթէոս Աւետարանիչը կ’արձանագրէ Յիսուսի հրաւէրը ըլլալու կատարեալ մեր Երկնաւոր Հօր նման (5.48), որպէսզի մենք ալ ՝ մեր Հօր նման ըլլանք բարի չարերուն եւ ապերախտներուն հանդէպ (Ղուկաս 6.35): Այս է, ահա, լաւագոյն ձեւը “դնելու” մեր մարդկային բնութեան մէջ Աստուծոյ բնակութիւնը, եւ դարձնելու համար զայն գանձարան Աստուծոյ բոլոր բարութիւններուն. հանելու մեր սրտերէն միայն բարի բաներ:

Vemkar

09/19/2026

09/19/2026

09/05/2026

09/05/2026

08/29/2026

08/29/2026

08/22/2026

08/22/2026

08/15/2026

08/15/2026

Address

Website

Alerts

Contact The School

Shortcuts

Featured

Share

Category

Listing takedown request