Szkoła Podstawowa nr 12 Olsztyn - aut. Grzegorz Gawroński

Dziś piękny dzień — Dzień Matki ❤️

Z ogromnym zainteresowaniem przeczytałem zeszyt przesłany mi przez Elę. Jeszcze raz bardzo dziękuję. O ile dobrze się orientuję, te wiersze dla mam były pisane przez kilka miesięcy przez uczniów pani Daniec. Jeśli to są naprawdę oryginalne teksty dzieci… to wielkie gratulacje. Naprawdę piękne.

Mama zawsze była centrum tego świata. Nawet kiedy człowiek był przekonany, że wszystko wie najlepiej. Zwłaszcza wtedy 😂

Bo mamy mają tę niezwykłą zdolność: martwić się jednocześnie o pogodę, obiad, zdrowie dzieci i to, czy przypadkiem nie chodzimy bez czapki. Człowiek ma 50 czy 60 lat, a mama dalej: „A zjadłeś coś ciepłego?”
I nagle łapiesz się na tym, że odpowiadasz grzecznie. Bo w środku nadal jesteś tym samym dzieckiem.

Dlatego wszystkim Mamom życzę dziś dużo zdrowia, cierpliwości do swoich pociech, tych małych i tych już całkiem siwych 😄 oraz jak najwięcej uśmiechu mimo wszystko.

Bo pogodna mama i ciepły dom naprawdę zostają w człowieku na całe życie.
***

Czy ktoś rozpoznaje swoją uśmiechniętą buzię? Rok 1963? 😄

O ile się nie mylę, a wiadomo, człowiek po tylu latach pamięta głównie gdzie mama chowała cukierki lub gdzie trzymałem piłkę, to chyba pani Wronkowska pochyla się nad ławką ucznia. I nadal obstawiam, że to klasa pierwsza.

A dlaczego? Bo ja zacząłem naukę w naszej szkole w 1967, ale umeblowanie było dokładnie takie samo! Klasa na pierwszym piętrze. Te same ławki, ten sam klimat… i oczywiście te słynne kołnierzyki!

Pamiętacie, że kołnierzyki można było odpinać od mundurka?? Trzy guziki. Dziś brzmi to absurdalnie. Człowiek tłumaczy młodszym: Tak, dzieci, mieliśmy odpinane kołnierzyki. A oni patrzą jak na opowieść z epoki dinozaurów.

Pamiętam, że moja mama zawsze je prała i prasowała. I to prasowała tak dokładnie, jakby od tego zależała przyszłość narodu. Człowiek rano zakładał mundurek i przez pierwsze 15 minut bał się oddychać, żeby nie pogiąć kołnierzyka. Ale skąd właściwie wzięła się ta tradycja?

Czytałem sobie „Lalkę” Prusa (jak już pisałem, w samolocie) i nagle bach, Rzecki wspomina, że w sklepie Wokulskiego można było kupić kołnierzyki do wyboru do koloru, kapelusze, krawaty, parasolki… czyli cały XIX-wieczny shopping mall. I wtedy sobie uświadomiłem, że my chodziliśmy do szkoły z modą, która miała korzenie jeszcze w czasach Wokulskiego! To niesamowite. Tradycja przetrwała tyle lat… i chyba skończyła się razem z naszym pokoleniem. 😢 A mój kołnierzyk?

Założę się, że moja mama nadal go gdzieś ma schowanego w szafie. Bo nasze mamy z tamtego pokolenia nigdy niczego nie wyrzucały. Wszystko było „na zaś”. Myszkuję po starociach w zeszłym roku w domu a mama:

„Nie ruszaj tego!”
„Ale mamo, to ma 50 lat.”
„No i? Jeszcze się przyda.”

I najgorsze jest to… że czasem miały rację 😂 (no dobra, przeważnie..)

No to naprzód!
Kogo widzimy na tym zdjęciu oprócz pani Laszkiewicz?
I czy rzeczywiście jest to rok 1963?
***

Tyle napisałem i pokazałem filmów o Japonii, ale czasem się zastanawiam… czy moje rady są w ogóle praktyczne? 😂

Bo łatwo powiedzieć, jedź do Tokyo! Gorzej, kiedy człowiek ląduje po 12 godzinach lotu, wygląda jak zmięta koszula i nagle ma znaleźć hotel, pociąg i jeszcze nie umrzeć z głodu. 🍔

Dlatego polecam Shinagawa Prince Hotel. I nie, to nie jest hotel typu „sprzedaj nerkę i może starczy na śniadanie”. 😀 To raczej taki bardzo sprytny wybór z wielu powodów.

Po pierwsze: hotel stoi praktycznie naprzeciwko Shinagawa Station. Wysiądziesz z Narita Express z lotniska Narita (około 66 pln) i dosłownie przechodzisz przez ulicę. Koniec. Żadnego ciągnięcia walizek przez pół Tokyo, człowiek po jet lagu ledwo ciągnie własne nogi.

Sam dworzec Shinagawa jest gigantyczny. Ciągle go rozbudowują, bo ma być główną stacją MAGLEV, tych superpociągów lecących 500 km/h, już o tym mówiłem. Japonia oczywiście uznała, że normalny pociąg 300 km/h jest już trochę nudny...

Na dworcu jest wszystko: restauracje, kawiarnie, sklepy. Polecam Dean & Deluca albo Blue Bottle Coffee. Bo po 13 godzinach podróży człowiek nie szuka kultury. Człowiek szuka kofeiny i sensu życia.

Shinagawa Station obsługuje też Shinkansen (ten 300 km/h), czyli pociąg bullet-pocisk. Wsiadasz i lecisz do Kyoto, Osaki czy Hiroshima szybciej niż we własnym kraju zdążysz znaleźć właściwy peron. 😁 Na dworcu najporęczniejszą w samym Tokyo jest kolejka Yamanote, zielona linia. Taki wielki okrąg wokół Tokyo. Shibuya, Shinjuku, Harajuku, Tokyo Station… wszystko połączone. I spokojnie, nawet jak zaśniesz, to tragedii nie ma, bo kolejka jeździ w kółko. Gdzieś się w końcu obudzisz a w Tokyo nawet przypadkowe zgubienie się wygląda fajnie, jest dużo do pooglądania.

Wokół samego hotelu Shinagawa Prince Hotel jest pełno restauracji, fakt, ale jeśli budżet zaczyna płakać, to hop na dworzec albo do 7-Eleven na drugim piętrze hotelu. Taka japońska Żabka… tylko że ich jedzenie wygląda lepiej niż w niejednej restauracji. Świeże sushi, bentō, kanapki, sałatki, budynie, lody… i kawa latte za jedyne 230 jenów, czyli 4,60 pln. Czyli mniej więcej tyle, ile tu w Kanadzie kosztuje patrzenie na kawę. 😂 7-Eleven działa 24/7, co jest idealne przy jet lagu. Ja codziennie o 5 rano wchodziłem tam na pół śpiąco, a pracownicy już od drzwi: Ohayou gozaimasu!
Czyli „dzień dobry”, ale powiedziane z takim entuzjazmem, jakby naprawdę się cieszyli i nie widzieli cię od roku 😀

A jak macie jeszcze krótszy budżet, to za rogiem jest supermarket typu japońskiej Biedronki. Tam ceny są tak niskie, że człowiek zaczyna podejrzewać, że coś źle przeliczył.

Jeśli uda wam się dostać pokój w głównej wieży hotelu, poproście o widok na Tokyo Tower. A przy dobrej pogodzie można nawet kątem zobaczyć Mt. Fuji. I wtedy człowiek robi dokładnie to samo zdjęcie co 40 milionów turystów przed nim. Tradycja.

No i jeszcze w hotelu jest pralnia na 9 piętrze. Tak, to ważne. Bo po tygodniu w Tokyo człowiek odkrywa, że nawet najbardziej minimalistyczna podróż produkuje podejrzanie dużo brudnych skarpetek.

A pamiętajcie: kiedy w Tokyo jest 8 rano, w Olsztynie jest 1 w nocy. Będziecie więc potrzebowali dużo kawy, żeby nie zasnąć w Yamanote. Ale spokojnie, wokół was połowa Japonii też śpi na siedząco. Oni po prostu robią to bardziej elegancko.

Tokyo jest niesamowite. Trochę kosmiczne, trochę chaotyczne, ale działa jak perfekcyjnie zaprogramowany organizm. A po kilku dniach człowiek nagle łapie się na tym, że wraca do hotelu, kłania się automatycznym drzwiom i mówi do ekspresu „arigato” (dziękuję)

I wtedy wiadomo, że Japonia już weszła do głowy 😄

PS. Nie napisałem jeszcze o wyposażeniu japońskich toalet… a to jest osobna cywilizacja 😂
Te ich bidety są absolutnie odjazdowe. Człowiek siada pierwszy raz i nagle czuje się, jakby NASA zaprojektowała sedes. Guziki, symbole, podgrzewana deska, jakieś dźwięki natury… brakuje tylko opcji „espresso”.

Naprawdę, czasem siedziałem tam za długo. Ciepła deska, cisza, jet lag… pełen relaks. I w końcu żona puka do drzwi: ty, zasnąłeś czy co?!
A ja prawie odpowiadałem: Nie przeszkadzaj… właśnie osiągnąłem wewnętrzny spokój.
Po powrocie do domu zwykła toaleta wydaje się bardzo rozczarowana sobą. 😄
No to tyle. Moja siostra też zatrzymała się w Shinagawa Prince Hotel, będąc w Tokyo, i bardzo jej pasowało. Miłych wakacji.
***

Wokulski z Lalki Prusa, dlaczego dziś czytam tę książkę zupełnie inaczej?

Zwłaszcza w samolocie do i z Japonii, gdzie człowiek ma osiem godzin, żeby patrzeć w okno i analizować cudze problemy uczuciowe sprzed 150 lat. 😂

Wtedy Wokulski był przedstawiany trochę jak taki podejrzany typ: dorobkiewicz, prywaciarz, badylarz… Czyli w polskim tłumaczeniu: „na pewno coś kombinował”.

W Polsce, jak człowiek się dorobił, to od razu podejrzenie. „Skąd miał pierwszy milion?” A w Ameryce? „Wow, inspirational story!”
Ta sama osoba. Inny kontynent.

Wokulski właściwie popełnił tylko jeden błąd: zakochał się nie tam, gdzie trzeba. A Izabela? Kręciła nosem, mimo że sama była praktycznie bez grosza, z ojcem-bankrutem na pokładzie. Taki XIX-wieczny odpowiednik dziewczyny wrzucającej zdjęcia na Instagram z Dubaju, choć karta kredytowa właśnie płonie. 🔥

I, patrząc z okna samolotu, zacząłem się zastanawiać: jak wyglądałoby to dziś?
Czy dziewczyny „z dobrych domów” nadal kręcą nosem na dorobkiewiczów?
Czy może dziś wygląda to bardziej praktycznie?
„Oczywiście, że go kocham… a teraz pan mecenas przeczyta intercyzę.” 😂

No więc pytanie brzmi:
czy Wokulski dzisiaj miałby większe szanse?
Czy współczesne Izabele nadal szukałyby hrabiego z herbem… czy raczej właściciela software house’u pod Warszawą? 😉

Bo może dziś brak wyrafinowania już tak nie przeszkadza, jeśli pod domem stoi Lamborghini, złoty łańcuch waży tyle co mały rower, a willa wygląda jak lobby hotelu w Dubaju. 😂

Ale mam wrażenie, że Lalka nadal działa ludziom na nerwy dokładnie z tego samego powodu: wszyscy chcą wierzyć, że liczy się miłość… dopóki ktoś bogatszy nie wejdzie do restauracji…
***