27/05/2026
Четири години...
Четири години смеење по ходниците, доцнења на тренинг, нервози пред тестови, расправии за ситници и прегратки кога било најтешко. Четири години во кои од деца полека станавте млади луѓе со свој став, свој карактер и свои соништа.
Како класен раководител, не можам да кажам дека бевте совршен клас. Не бевте.
Но бевте жив клас. Искрен, гласен, топол, клас што остава трага.
Секој од вас донесе нешто свое.
Адо-бунтовникот со најмеко срце. Секогаш прв кога требаше да се заштити некоја девојка, секогаш гласен кога чувствуваше неправда.
Леонора-борецот што никогаш не се откажуваше, дури и кога ѝ беше најтешко.
Лука-како да не беше многу заинтересиран за ништо… ама некако секогаш беше дел од сè што ќе ни остане во сеќавање.
Мелиса-доказ дека може и спорт и учење кога има труд и дисциплина.
Сара-зборлеста, ама секогаш со срце и секогаш добар ученик.
Марио-момчето што најубаво презборуваше… и најсилно ја трескаше вратата кога ќе се налутеше.
Јован-фудбалер по дрес, ама шетач по душа.
Виктор-мирот во училницата.
Петар-насмевката што секогаш ја разведруваше атмосферата.
Дејан-момчето што за секое отсуство имаше „совршен“ изговор, иако никој не му веруваше до крај.
Ангела-организаторот без кого ни матурска прослава немаше да се случи.
Мина-командантот на класот, со став и глас што сите го слушаа.
Александар-ни зборува, ни се смее… ама од него косата ми побеле повеќе отколку од сите заедно.
Данило-„иди ми, дојди ми“, ама никогаш вистински далеку од класот.
Накиќ -исполнителен, тивок и сигурен кога најмногу требаше.
Гордана-скромна, а токму таквите луѓе најмногу вредат.
Јован-со повреда, ама со срце поголемо од секоја болка и со желба за тренинг што инспирираше.
Емилија-понекогаш ѝ беше тешко и на училиште да дојде, ама сепак беше дел од оваа приказна.
Меритон -тивок на почетокот, а расцвета на крајот.
И знаете што е најубавото?
Што после многу години нема да се паметат оценките. Ниту кој колку изостанал.
Ќе се паметат моментите. Смеењето на последна клупа. Навивањето на натпревари. Погледите пред тест. Заедничките фотографии. Малите кавги што траеја еден ден и пријателствата што ќе траат многу подолго.
Од утре светот нема да ве прашува кој бил најгласен во класот или кој најмногу доцнел.
Ќе ве праша какви луѓе сте станале.
А јас верувам дека ќе станете добри луѓе.
Некои од вас ќе победуваат. Некои ќе паѓаат и повторно ќе стануваат. Некои ќе заминат далеку. Некои ќе останат блиску.
Но каде и да одите, носете нешто од оваа училница во себе-малку другарство, малку храброст, малку инает и многу човечност.
И кога животот ќе ви стане тежок, сетете се дека еднаш бевте дел од еден чуден, гласен, тврдоглав, прекрасен клас што знаеше и да се кара и да се сака.
Горд сум на сите вас.
И ако нешто ви посакувам понатаму, тоа е никогаш да не престанете да верувате во себе - дури ни тогаш кога никој друг нема да верува.
Со среќа, деца мои.
Сега светот е ваш.
