EverDream (ที่เคยฝันเอาไว้)

เกิดอะไรขึ้นกับเพจของพวกเรา ??

จุดประสงค์ในการก่อตั้งเพจนี้ขึ้นมา เพื่อต้องการได้ยินและได้เห็นแค่เพียงคำว่า
" พี่เริ่มต้นยังไงหรอ,ไว้เป็นทีของผมบ้างก็แล้วกัน,พี่คอยดูผลงานของหนูด้วยนะ ฯลฯ " เพียงเท่านี้ก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายในเจตนารมณ์ของพวกเราแล้ว ที่เหลือคือการสานต่อ (การที่จะประสบความสำเร็จในชีวิต ไม่มีอะไรต้องรอ "เริ่มเลย"วันนี้ ตอนนี้ วินาทีนี้) ,แอดมิน

เห็นแล้วชื่นใจ ที่ศิษย์คนหนึ่งมีความเพียรพยายาม อดทนฟันฝ่าต่ออุปสรรค จนมีวันนี้ วันที่พบกับความสำเร็จ ยังจำได้วันที่ได้นั่งคุยกัน ปรึกษาเส้นทางการเรียน ยินดีด้วย จากใจจริง By: อ.ประไพรัตน์ เหลืองศิริ พวกเราขอขอบพระคุณอาจารย์มา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ สวัสดีคร้าบบบบ ^ ^

มันคือเรื่องจริง!!!

ความเหลื่อมล้ำฉบับพกพา Introduction to Inequality in Thailand ความเหลื่อมล้ำในประเทศไทยเป็นปัญหาที่มีหลายมิติ และหลากมุมมองในการแก้ไข ความเหลื่อมล้ำฉบับพกพานี้จึงพยายามทำให้เห็นภาพ...

ฤดูกาลของการสอบปลายภาค กำลังใกล้เข้ามาแล้ว ตั้งใจอ่านหนังสือ,ทบทวนเนื้อหาตำราวิชาเรียนกันด้วยนะทุกๆคน ห้ามลอกเพื่อนด้วย เพราะเดี๋ยวคะแนนจะเยอะกว่าเพื่อน อิอิ

ผู้ชนะเป็นส่วนหนึ่งของการแก้ แต่ผู้แพ้เป็นส่วนหนึ่งของปัญหา

ผู้ชนะเสนอสิ่งใหม่ให้ทุกครา แต่ผู้แพ้สรรหาคำแก้ตัว

ผู้ชนะมักบอก”ขอฉันช่วย” แต่ผู้แพ้ไม่เอาด้วยเรื่องปวดหัว

ผู้ชนะเห็นทางออกแม้มืดมัว ผู้แพ้เฝ้าแต่กลัวเจอทางตัน

ผู้ชนะรอโอกาสทองแม้ต้องยุ่ง ผู้แพ้มุ่งเห็นแต่ร้ายที่หมายมั่น

ผู้ชนะว่าทำได้ต้องฝ่าฟัน ผู้แพ้บอกเลิกฝันมันยากไปฯ

ผู้ชนะมักมี อุปสรรค ไว้ให้ข้าม ผู้แพ้ยอม คุกเข่า อยู่ตรงหน้า

ผู้ชนะ มักมี การแบ่งเวลา ผู้แพ้ว่า เวลา นั้นไม่มี

ผู้ชนะ มักกล่าวคำ เราทำได้ ผู้แพ้ใช่ ไม่เก่งเหมือน คนอื่นเขา

ผู้ชนะ บอกนี่คือ โอกาสของเรา ผู้แพ้เฝ้า รอดู คนอื่นทำ

ผู้ชนะบอก ทุกปัญหา มีคำตอบ ผู้แพ้ชอบ ทุกคำตอบ คือปัญหา

ผู้ชนะ ชนะได้ ทั้งโลกา ผู้แพ้พา อับจน ทั้งชีวี

ชนะหรือแพ้ เลือกเอา!!

ชุติมา ลุนเสนา หรือ แนน ย้ายไปศึกษาต่อที่ประเทศออสเตรเลีย (ซิดนีย์ ) ตั้งแต่อายุ12ปี เหตุผลที่ได้ไปก็ไม่มีอะไรมาก คือทางครอบครัวย้ายมาอยู่ที่นี่กันหมด ก็เลยต้องได้ย้ายตามมา ในช่วงที่กำลังศึกษาไฮสคูล เราชอบเรียนแฟชั่นนะ เราชอบทุกอย่างที่มันเป็นศิลปะและแฟชั่น ไม่ว่าจะเสื้อผ้าหน้าผม ตอนนั้นเราเริ่มด้วยรับตัดเย็บกางเกงนักเรียนของเพื่อน จากขากระบอกใหญ่ๆให้เป็นขาเดฟ เข้ารูปมาหน่อย หลังจากนั้นเพื่อนหลายคนก็จ้างเราเย็บกางเกงให้ ในราคาที่ไม่แพงมาก แต่ที่มากกว่านั้นเราชอบตัดผมให้เพื่อนๆ เราดีใจทุกครั้งที่สามารถทำให้เพื่อนๆทุกคนออกมาดูดีกันทุกคนเลย เวลาเราชอบทำอะไรเราจะเต็มที่กับมันมาก ยิ่งทุกคนให้โอกาสและเชื่อใจเราได้ลงมือทำ เราเต็มร้อยกับมันนะ ไม่ว่าเหนื่อยและเจออุปสรรคมากน้อยแค่ไหนร้องไห้ไม่รู้กี่รอบ แต่เราก็อดทนเพราะเราศรัทธราในตัวเรา นี่คือจุดหนึ่งที่ทำให้เราก้าวมาสู่การเป็นHairstylist เพราะมันเป็นสิ่งที่เรารัก ศึกษาด้านนี้มา4ปีเต็มค่ะและรวมประสบการณ์ที่ได้ทำงานมา6ปี จบการศึกษาปี2009 ตอนนี้ออกมาเป็นHairstylistอิสระค่ะ เพราะตั้งใจว่าอยากมีผลงานโชว์ในแกลเลอรี่ที่เป็นของตัวเอง อยากให้ตัวเองเป็นศิลปินด้านศิลปะแขนงหนึ่ง นี่คือความฝันอันสุดท้ายที่ตั้งใจเอาไว้ ถ้าได้มีโอกาสก็จะรีบคว้าและทำตามความฝันนี้ให้ดีที่สุดค่ะ.,แนน ^ ^

จากเหตุการณ์ที่ได้มีโอกาสเข้าไปพูดคุยกับน้องๆที่โรงเรียนในช่วงวันหยุดเทศกาลปีใหม่ที่ผ่านมา
พบว่ามีหลายๆเรื่องเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก ทั้งอาคารเรียน สถานที่ต่างๆในโรงเรียน รวมถึงเทคโนโลยีที่ทันสมัยขึ้นมาก แต่มันกลับทำให้น้องๆบางส่วน กำลังเรียงลำดับความสำคัญของการมีชีวิตเป็นนักเรียนที่ผิดไป

โดยใช้เวลาที่มีคุณค่าหมดไปกับเรื่องที่ไม่ได้ส่งผลดีอะไรกับการเรียนเลย กลับมุ่งประเด็นไปที่เรื่องของ"ความรักในวัยเรียน"เสียส่วนใหญ่ บ้างก็บอกว่าต้องการกำลังใจ, ต้องการที่ปรึกษา น้องๆมั่นใจหรอครับว่าเขาจะสามารถตอบในสิ่งที่น้องๆต้องการได้ แล้วคุณพ่อคุณแม่ที่บ้านหละ ท่านไม่ต้องการกำลังใจจากน้องๆเลยหรอ ท่านไม่มีความรู้ความสามารถมากพอที่จะแนะนำให้คำปรึกษาเรื่องปัญหาต่างๆให้น้องๆได้เลยหรอ ท่านรู้ท่านเห็นในทุกๆสิ่งที่เราเผชิญอยู่ ใช้เวลาอยู่กับท่านให้มากๆ มีปัญหาอะไรก็คุยกันหาแนวทางแก้ปัญหา ปรึกษาเพื่อนให้น้อยลง เพราะเขาก็มีประสบการณ์ตรงนั้นไม่ได้มากน้อยไปกว่าน้องๆเลย ทำหน้าที่นักเรียนของตัวเองให้ดี รับผิดชอบหน้าที่ต่อคุณพ่อคุณแม่ให้มากๆ แล้วน้องๆจะประสบความสำเร็จในการใช้ชีวิตเป็น"นักเรียน"และ"ลูกที่ดี"ของคุณพ่อคุณแม่แน่นอนครับ ^ ^

ทั้งหมดนี้ขอมอบให้เป็นของขวัญในวันตรุษจีนปีนี้นะครับ หวังว่าคงจะช่วยเตือนสติน้องๆที่กำลังหลงทางอยู่ในความคิดของตัวเอง ได้เปลี่ยนมาเจอโลกในมุมมองใหม่ๆ ที่พี่คนนึงได้ผ่านมันมาแล้ว ขอบคุณครับ ^ ^