Elham Nili Coaching

✨✨

بعد از چندماه باهاش حرف زدم و حالشو پرسیدم. دوستی که بیشتر از یک ساله که از اضطراب مفرط رنج می‌کشه و از من بابتش کمک خواسته بود و بعد از یکی دو جلسه ارجاعش دادم جهت درمان. الان حدود شش ماهه که با درمانگر مرتبطه، و با وجودیکه از درمانگرش راضی بود میگفت که عجله داره که زودتر نتیجه بگیره.

یادم به روزهایی افتاد که بخاطر اضطرابهای شدیدم چقدر نگران بودم. نگران سلامتم، و همین نگرانی منو تشدید میکرد. مشاوری که اونروز داشتم بهم گفت تو نگرانی درباره نگرانی داری. خیلی درست میگفت.

این روزها که به برکت خودشناسی مستمر و تلاش مداوم و امتحان کردن راههای زیادی برای رشدم تجربه متفاوتی از بودن رو دارم، دارم فکر می‌کنم که کاش اون روزهای پر از اضطراب بیشتر با خودم همدلی می‌کردم، کاش کسی بود بهم می‌گفت تنها نیستم، کاش می‌گفت اضطراب یه تجربه انسانی و طبیعیه، و با توجه به زندگی پر ماجرا و پر مهاجرت و پر تغییر و تحولی که داشتم اوکیه که اضطراب و التهاب و نگرانی احساس پرتکراری توی زندگیم باشه.

کاش هرگز با این باور آشنا نشده بودم که «از هرچی بترسم سرم میاد و جذبش میکنم». و کاش اساسا اینقدر قوانین طبیعت این چنین سطحی و پوچ انگاشته و منتقل نمی‌شدند. کاش اون موقع می‌دونستم که قرار نیست یه دوره اضطراب داشتن منو بکشه یا منو به فلاکت ابدی ناشی از قدرناشناسی دچار کنه. کاش می‌دونستم با ترسیدن از تجربه احساسم و دشمنی باهاش و با ریجکت کردنش تشدیدش می‌کنم . کاش راه همزیستی با خودم و در آغوش کشیدن خودم با همه احساساتم رو زودتر می‌آموختم که همین بود نسخه من برای تجربه زنده‌گی…

این ای کاش‌ها که می‌گم برام به معنی حسرت نیست.

یاداوریه، که به من اجازه می‌ده امروز بتونم کمی با احساس مراجعم یا دوستم همدلی کنم. می‌تونم بگم می‌دونم خیلی روزای سختیه، طبیعیه زودتر می‌خوای از این حس خلاص بشی. در تجربه این حسها، احساس تنهایی نداشته باش، با همدلی با خودت و بی‌توقع از خودت بابت نتیجه، درمان رو ادامه بده و بابت اینکه این کارو انجام می‌دی قدردان خودت باش.

رفیق، اگر داری اضطراب تجربه می‌کنی، می‌دونم خیلی سخته. تو تنها ادمی که این حسو داره نیستی! تو ترسو نیستی، تو فلج و ناتوان از بهبود خودت نیستی!
تو فقط آدمی! همین!

❤️

____


#اضطراب #نگرانی #مهاجرت #تغییر #همدلی #کوچینگ #باور #ترنزیشن

✨✨

بعد از چندماه باهاش حرف زدم و حالشو پرسیدم. دوستی که بیشتر از یک ساله که از اضطراب مفرط رنج می‌کشه و از من بابتش کمک خواسته بود و بعد از یکی دو جلسه ارجاعش دادم جهت درمان. الان حدود شش ماهه که با درمانگر مرتبطه، و با وجودیکه از درمانگرش راضی بود میگفت که عجله داره که زودتر نتیجه بگیره.

یادم به روزهایی افتاد که بخاطر اضطرابهای شدیدم چقدر نگران بودم. نگران سلامتم، و همین نگرانی منو تشدید میکرد. مشاوری که اونروز داشتم بهم گفت تو نگرانی درباره نگرانی داری. خیلی درست میگفت.

این روزها که به برکت خودشناسی مستمر و تلاش مداوم و امتحان کردن راههای زیادی برای رشدم تجربه متفاوتی از بودن رو دارم، دارم فکر می‌کنم که کاش اون روزهای پر از اضطراب بیشتر با خودم همدلی می‌کردم، کاش کسی بود بهم می‌گفت تنها نیستم، کاش می‌گفت اضطراب یه تجربه انسانی و طبیعیه، و با توجه به زندگی پر ماجرا و پر مهاجرت و پر تغییر و تحولی که داشتم اوکیه که اضطراب و التهاب و نگرانی احساس پرتکراری توی زندگیم باشه.

کاش هرگز با این باور آشنا نشده بودم که «از هرچی بترسم سرم میاد و جذبش میکنم». و کاش اساسا اینقدر قوانین طبیعت این چنین سطحی و پوچ انگاشته و منتقل نمی‌شدند. کاش اون موقع می‌دونستم که قرار نیست یه دوره اضطراب داشتن منو بکشه یا منو به فلاکت ابدی ناشی از قدرناشناسی دچار کنه. کاش می‌دونستم با ترسیدن از تجربه احساسم و دشمنی باهاش و با ریجکت کردنش تشدیدش می‌کنم . کاش راه همزیستی با خودم و در آغوش کشیدن خودم با همه احساساتم رو زودتر می‌آموختم که همین بود نسخه من برای تجربه زنده‌گی…

این ای کاش‌ها که می‌گم برام به معنی حسرت نیست.

یاداوریه، که به من اجازه می‌ده امروز بتونم کمی با احساس مراجعم یا دوستم همدلی کنم. می‌تونم بگم می‌دونم خیلی روزای سختیه، طبیعیه زودتر می‌خوای از این حس خلاص بشی. در تجربه این حسها، احساس تنهایی نداشته باش، با همدلی با خودت و بی‌توقع از خودت بابت نتیجه، درمان رو ادامه بده و بابت اینکه این کارو انجام می‌دی قدردان خودت باش.

رفیق، اگر داری اضطراب تجربه می‌کنی، می‌دونم خیلی سخته. تو تنها ادمی که این حسو داره نیستی! تو ترسو نیستی، تو فلج و ناتوان از بهبود خودت نیستی!
تو فقط آدمی! همین!

❤️

—-


#صلح #اضطراب #نگرانی #درمانگر #همدلی #کوچینگ #مدیتیشن #جذب #ترنزیشن #مهربانی #احساس #رنج #مهاجرت #تغییر

⭐️⭐️
دیروز برای اولین بار بعد از برگشت به نیوزیلند رفتیم رستوران. یه رستوران نسبتا نزدیک که هر موقع از جلوش رد شده بودم انرژی خوبی داشت و برای مناسبت خاص هدف گرفته بودمش.

دیروز اما مناسبت خاصی نبود. ولی ما به روز ولنتاین و جشن بازگشت به خونه نسبتش دادیم و رفتیم.

استایل رستوران ساحلی بود. پر از دکوراسیون های صدفی و صندل لاانگشتی و فانوس و چوب و…
🚤⚓️

بعد از اینکه با اسکن کردن کیوآرکد واکسنمون اجازه نشستن گرفتیم، و غذا رو انتخاب کردیم، خدمتکار گفت غذای انتخابیمون ۴۰دقیقه طول می‌کشه تا حاضر بشه. و ما اوکی دادیم. مثل بچه ها بودم.

تو این فاصله هی میخواستم دور و برو نگاه کنم، همه جا رو کشف کنم، چیزی، جزئیاتی از قلم نیافته. با هر تیکه ش ذوق میکردم و به حامد نشون میدادم. به ادمهای دور و بر نگاه میکردم، سعی میکردم حسشونو حس کنم، برم تو قالبشون، هوس میکردم چند لحظه جای اونا زندگی کنم.
👧🏻👀

مثلا کنارمون یه خانواده کنارمون بودن که با دوتا پسر نوجوانشون اومده بودن. غذای پسر کوچیکه برگر و چیپس بود. غذا هنوز جلوی پسرک به میز نرسیده بود که مامان و برادرش یه چیپس از غذاش کف رفتن 😂 و ما کلی به این صحنه خندیدیم.

اون یکی میز دو پیرزن و پیرمرد بودن و ما داشتیم فکر میکردیم بنظرت اینا نسبتشون با هم چیه؟ دو تا خواهر و باجناقن؟ دو برادر و جارین؟ دوستای همساین؟

اون یکی دوتا خانم با اون لباسای اسمارت کژوالشون معلوم بود همکارن و بعد از کار کچاپ شام گذاشته بودن.

اوووو کلی سر همینا با هم حرف زدیم.
و من باز هر از گاهی یه تیکه جدید از دکوراسیون ساحلی رستوران پیدا میکردم و ذوق میکردم. 😍

شام اومد. مث خیلی وقتا غذاهامونو نصف کردیم که دو مدل داشته باشیم. کلی درباره کیفیت و طعم غذا حرف زدیم.

تموم که شد نگاه کردیم دیدیم دو سه ساعته همینطوری نشستیم با ارامش اینجا.

خیلی خوش گذشت. تو این دو ساعت نه کتاب خوندم، نه چیز اموزشی تو گوشم بود، نه کاری کردم. اما دو ساعت از عمرمو غنی زندگی کردم.

به محضی که این ویدیو رو دیدم رستوران دیروز/دیشب یادم اومد…

چند درصد از زندگی رو واقعا احساس می‌کنیم؟

___

#زندگی #زنده‌_گی #کشف #حیران #کودکانه #اشتیاق #کنجکاوی #مایندفولنس #شاد

✨
این مدل ژست برای عکس را خیلی دوست دارم. برایم معنای رهایی می‌دهد. رهایی از بندها و بایدها و خودم‌ها و ن‌خودم‌ها، رهایی از بودنها و نبودنها و من که هستم و که‌نیستم‌ها… رهایی از هرچه که مرا در چهارچوبی تعریف می‌کند و امکان بودنی دیگر را از من می‌ستاند. رهایی از مهربان‌بودن و نامهربانی، رهایی از -ازخود(حالا کدام یکی خود؟ چه بدانم)گذشتگی- و رهایی از خودخواهی، رهایی از بلوغ در رفتار و کلام و از کودکانگی، رهایی از انتظار کامل بودن و خوب‌بودن و از هر بوده‌گی و نبوده‌گی که بشود تصورش کرد.

لطفا دنبال معنای بعضی کلماتی که استفاده می‌کنم نگردید، که به جنون حدادعادل‌وار واژه‌سازی مبتلا شده‌ام که از واژه‌ها و معنادار و بی‌معنابودنشان هم رهایی می‌جویم.

مدتیست هرجا فریاد می‌زنم که اگر انتهای خودشناسی و عمق بودا شدن است، نمی‌خواهم. عمق زیاد و کم‌حسی به شادی و رنج نمی‌خواهم. تمام آنچه می‌خواهم رهایی از همگی این توصیفات است که ما با قدرت تداعی‌گر ذهن اسطوره‌سازمان می‌سازیمشان.

من «نبودا» بودن را میخواهم. نبودایی که هیچ است و همه چیز است.

همان نی خالی که در مراقبه تهی بودن .foroud تمرینش میکنم.

من الهام نبودا هستم. همانکه نه الهام است و نه الهام نیست. همان مجنون که گاهی هیج برای گفتن ندارد و گاه رها از بی سرو تهی فقط می‌نویسد و می‌نویسد و می‌نویسد. و در دلش می‌گوید کاش کسی تقلا نکند بفهمد منظورم از اینها که بافتم چه بود..

چه می‌شد اگر نوری که در این لحظات از من و بر من جاری شد برای جاری شدن نیازی به عکس و واژه نداشت.
اما حالا که اینطورست، پس حتما همانطور است که باید باشد.

من که هستم که بخواهم تقدیر کنم که نور به چه زبانی جاری شود…
بگذار این‌بار تهی‌گری نبودا-وارم را با واژه بیان کنم. بگذار از بند تایید گرفتن این هم رها شوم. بگذار خلوت شوم بی معنا شوم. این روزها نور رهایی از تایید بیرون از خودم (خودم؟؟کدام خودم؟؟) بر تمام زوایای زندگیم می‌تابد و جریان می‌جوید. این روزها یادم بماند.

بماند به یادم که مسیر من از نوشتار این جریان گذشت.

بماند به یادم.

این جنون خردمندانه مبارک وقتگاهی…

چه مبارک سحری هست و چه فرخنده شبی…

متن: الهام نیلی
خوانش و تدوین: مریم شهابی
✨🤍🌟