02/10/2026
Die Here het n vrou ongelooflik gemaak!
Niemand praat
oor die vrou op die slagtafel nie.
Hulle praat oor die baba.
Oor die eerste huil.
Oor die klein handjies,
die sagte wangetjies,
die oomblik wanneer ma vir die eerste keer
haar kind teen haar bors vasdruk.
Maar niemand praat
oor die vrou nie.
Niemand praat oor hoe sy daar lê,
met haar hart vol liefde
en haar liggaam vol vrees.
Niemand sê vir haar
dat wanneer daardie baba gebore word,
haar eie herstel eers begin.
Want almal sê:
“Dis gou verby.”
“Jy sal okay wees.”
“Ten minste is die baba gesond.”
Maar geboorte is nie
’n eindstreep nie.
Dis die begin.
Die begin van weke
waar haar liggaam nie meer voel
soos haar eie nie.
Van pyn wanneer sy opstaan.
Pyn wanneer sy gaan lê.
Pyn wanneer sy hoes,
lag, nies
of net verkeerd beweeg.
Die wond wat niemand sien nie.
Die bloeding.
Die swelling.
Die moegheid.
Die nagte waarin sy skaars slaap,
maar steeds opstaan
om iemand anders se lewe aan die lewe te hou.
Hulle vra:
“Hoe gaan dit met die baba?”
Maar wie vra:
“Hoe gaan dit met jou, Ma?”
Wie vra of sy bang is?
Wie vra of sy seer het?
Wie vra of sy vandag
net vyf minute wil sit
sonder dat iemand iets van haar nodig het?
Want almal verwag
dat sy onmiddellik ’n ma moet wees.
Asof liefde beteken
dat pyn nie bestaan nie.
Asof sy nie ook
’n mens is wat moet herstel nie.
En die wreedste deel?
Wanneer die wêreld aangaan,
gaan sy nog deur haar herstel.
Maande later
is daar nog dae wat haar liggaam
haar herinner aan daardie tafel.
Maande later
is sy nog moeg.
Maande later
probeer sy haarself weer herken
tussen doeke, bottels, slaaptekorte
en ’n huis wat nooit heeltemal stil word nie.
En tog glimlag sy.
Sy staan op.
Sy voed.
Sy dra.
Sy troos.
Sy gee.
Sy gee.
Sy gee.
Want sy is Ma.
Maar Ma is nie ’n masjien nie.
Sy is ’n vrou
wat deur iets ongeloofliks
én ongelooflik swaars gegaan het.
So voordat jy sê:
“Ag, dit was net geboorte…”
Onthou:
Sy het nie net ’n kind gebaar nie.
Sy het haar liggaam oopgemaak
om ’n lewe die wêreld in te bring.
En terwyl almal
na die baba kyk,
lê daar ’n vrou
wat ook iemand nodig het
om na haar te kyk.
Want die geboorte van die kind
is dalk die mooiste oomblik.
Maar vir die ma
is dit ook die begin
van ’n lang pad terug
na haarself.
’n Pad wat nie dae vat nie.
Partykeer
vat dit maande.
En niemand behoort
haar alleen daarop te laat loop nie.
🙏🏻❤️
