29/03/2014
Kur ne jemi fëmijë dhe gjithëqka në jetën tonë duket e mundëshme atëher ne ecim në imagjinatë, mendojm se gjithëqka mund të bëjmë , mundë të prekim qiellin , ti kapim edhe yjet dhe të formojmë një band vallëzimi , mund të ecim nëpër re dhe të fluturojm sikur engjujt, thjesht e pamundura nuk egziston për ne. Por kur fillojmë të rritemi e shohim se nuk është e lehtë asgjë ,madje as edhe hapi që e hedhim.
Por jeta është ajo që të hedhë nga një breg në tjetrin, të thumbon shpeshë herë , por edhe të jepë qaste të lumtura , me të cilat dëshiron të të tregojë se sa me vlerë janë gjërat që kemi afër vetes.
Ndonjëher ndodhemi në udhëkryq dhe nuk dimë nga të ecim , nganjëher kapemi në degën më të vogël të një lisi të madhë, me shpresë se do të na mbajë, nuk do të këputet, por prap nuk dorëzohemi edhe nëse e zgjedhim rrugen e gabuar, edhe nëse dega na lëshon , edhe nëse jeta na hedhë në humnerën më të madhe , ne prap jemi të fortë. Kemi një forcë të madhe brenda vetes sonë , që as vetë nuk e dim dhe në momentët më të vështira ajo forcë shfaqet.
Edhe pse rritemi neve na pëlqen që të ecim në imagjinatë sepse vetëm aty e gjejmë prehjen , vetëm aty realiteti në të cilin jetojm e shëndërrojm në imagjinat, shohim gjërat në këndin që ne dëshirojmë, e gjejmë veten aty ku duam të jemi dhe shpesh herë nga aty gjejmë frymëzim , gjejmë motiv që të ecim përpara duke u përballur me sfidat e jetës .
Çdo ditë që ne e jetojmë , ëndërrojmë të prekim universin, të njohim gjithësin, të njohim jetën në çdo pëllëbë të saj, të prekim lumturin, të kemi dashuri dhe disa nga ne jo vetëm që e ëndërrojmë por edhe besojmë se një ditë do ti arrijm të gjitha këto , por, disa të tjerë e kanë humbur besimin kohë më parë.
Unë vazhdoj rrugëtimin tim në imagjinatën time që lidhet drejtë për së drejti me realitetin e jetës sime dhe besoj në ëndërrat e mia , besojë në vetën time, besoj se çdo gjë e mirë do të ndodhë, ndoshta jo sot, por e di që ‘’ një ditë’’ do të ndodhë.
Adelina I. Ismaili
