Ismet Halimi

Nga: Mel Robbins

Rekomanduar nga Jaclyn Rogers

Përmbledhje e Teorisë "Lërini të Lihen" nga Mel Robbins

Teoria e Lërini të tjerët e Mel Robbins është ndërtuar rreth një ndryshimi të thjeshtë, por të fuqishëm të mënyrës së të menduarit: në vend që të përpiqeni të kontrolloni mënyrën se si sillen të tjerët, çfarë mendojnë ose si reagojnë ndaj jush, thjesht lërini të veprojnë . Lërini të gjykojnë. Lërini të largohen. Lërini të gabojnë. Lërini të shkojnë.

Robbins argumenton se përpjekja për të ndryshuar ose menaxhuar veprimet e të tjerëve është e lodhshme, shkakton ankth dhe në fund të fundit e pamundur. Në vend të kësaj, ajo i inkurajon lexuesit të lirohen nga ajo nevojë për kontroll dhe të përqendrohen në paqen, rritjen dhe kufijtë e tyre.

Përmbledhjet kryesore:

Liria Emocionale : Duke i lënë njerëzit të bëjnë çfarë të duan, ju e shkëputni lumturinë tuaj nga sjellja e tyre dhe rifitoni energjinë tuaj emocionale.
Kufijtë kundrejt Kontrollit : Kufijtë e shëndetshëm kanë të bëjnë me mbrojtjen e paqes suaj, jo me kontrollin e të tjerëve. Mund ta doni dikë dhe prapë ta lini të shkojë nëse nuk është në përputhje me vlerat ose rritjen tuaj.
Shkëputje = Forcë : Libri thekson se shkëputja nuk do të thotë indiferencë - do të thotë që nuk e var më vlerën tënde nga vlefshmëria ose miratimi i të tjerëve.
Besoni në Shpalosjen : Shpesh, njerëzit që largohen ose sillen ndryshe nga sa dëshironi është një ridrejtim - jo një refuzim. Të besosh se gjithçka po zhvillohet ashtu siç duhet është thelbësore për këtë teori.
Në fund të fundit, “Teoria e Lërini Ata” ka të bëjë me forcën e brendshme, pranimin dhe të mësuarit se si të ndalosh së ndjekuri atë që nuk është menduar për ty. Robbins e përcjell mesazhin me sinqeritetin e saj karakteristik dhe rrëfimin e saj të drejtpërdrejtë, duke e bërë atë një lexim fuqizues për këdo që ka vështirësi me kënaqësinë e njerëzve, marrëdhëniet ose lëshimin e të tjerëve.

SI HIJE NË ERRËSIRË

Dashura është larg, por e ndjej gjithmonë afër,
e pakuptimtë, si hije në errësirë.
Zjarr që digjet, pa shpresë se do të ngrohë një ditë,
Ndjenjë që s’ka kuptim, as fjalë, as shpjegim,
Pasion i çmendur që vret pa mëshirë.

Dashuri që s’ka ardhmëri,
rrugëtim si në det pa brigje,
Si një rrugë që nuk ka fund,
por vazhdon të shpie në përjetësi.

Ajo është këtu, ndërsa shpirtin ma ngulfat,
Tronditje e bukur që ngjan si pasqyrë e thyer.

Nuk duhet të jetë, por këtu është,
Ndjenjë që nuk mund ta prekësh,
Knaqësi që nuk mund ta ndjesh,
Një engjëll i natyrës që flet pa fjalë,
Një qiell që s’ka yje, por vazhdon të shkëlqejë.

Dashuri që ka fillim, por s’ka fund,
Rrugë pa fund, e udhëtim pa gjurmë,
Si një labirint në ëndrrën e fikshme të ditës,
Këmbët e këputura nga lodhja.

Dashuri e rëndë, dhe nuk mund të jetë tjetër,
Veç pasionit të shuar dhe trishtimit të pafund.

20.02.2026 Ismet Halimi

—————————

NË TERRIN E LIRISË

Si flutura që ngrihen në ajër,
të shurdhur me gojën plot tregime,
një ngërç ngushton hapësirën për të gjetur të vërtetën.

Në emër të ligjit, drejtësia u bë mbret,
e pas lirisë, drejtësisë dhe dashurisë,
fshihet dhembja shkatërruese.

Përplasje të heshtura, pa kufij,
drejtësi apo qetësi?

Frika ka hyrë në asht,
të frikësuar, e pa dashuri,
liria nuk mund të shprehet në terr.

Gjurmë të hapave në pluhur të rëndë,
në fund të rrugës, rob i zi.

Në këtë vrap në terr,
aktorë të thjeshtë të një loje pa fund, ekuilibër që nuk shkatërron,
një shtet që udhëheq dhe liria që na takon.

18.02.2026 Ismet Halimi

—————————-

SYRI DJEG NË TYM

Bota është mbuluar në tym hijerëndë,
hija e asaj që ka qenë
dhe asaj që ende duam të jetë,
pasqyrë e thyer që reflekton shpirtin e kohës.

Një dritë në fund të tunelit,
po kush mund të dijë nëse tuneli është i pafund,
ndoshta dhe drita është një iluzion që digjet në tym?

Bisedojmë për paqen,si një farë që mbillet,
por asnjëherë nuk rritet,
një iluzion që tretet në ajrin e ngulfatur.

Uji nuk mund të ruhet pa pasur burim,
as zemra, pa një burim dashurie që e mbush.

A do të ketë shpëtim bota
që ka filluar të mësohet ta durojë tymin e saj?

Mision i pamundur për të kuptuar,
atë që na lidh dhe atë që na ndan,
një shteg që çon në terr,
pa asnjë dritë udhërrëfyese.

Kemi frikë të shohim thellësinë që kërkon dashuria,
Fytyra të buzëqeshura,
buzëqeshje si një maskë që mbulon boshllëkun,
loti derdhet në detin e së padukshmes,
për të prekur një realitet të humbur,
një realitet që fshihet thellë në shpirtrat tanë.

Gjithçka është këtu,
në formën e dritës që kërkon shpëtimin,
një shpëtim që mund të na shpëtojë nga errësira.

Ne dhe ne, secili nga ne,
të bëhemi rreze që ndriçon errësirën,
për të shkatërruar kufi,
duke shkrirë akujt që kemi krijuar
me ndjenjat e frikës dhe urrejtjes.

Një ditë do të lindë dielli,
a do të guxojmë të shohim
atë që është e fshehur nën tym.

Për të fituar, duhet të humbasim,
jo për t’u ruajtur, por për të jetuar,
për të krijuar një botë
që kërkon të jetë pa frikë
nga ajo që është dhe që mund të bëhet.

___________

E LUANTE VIKTIMEN SI MBRETËRESHË NË FERR

Erdhi atë natë në jetën time,
si një gjarpër që lëviz nën qilim
dhe ta kafshon këmbën
Zog i zi që ngjitet mbi supe
dhe flet me zë të butë
Si përbindësh e veshur me ar,
Si një altoparlant i djallit
që fliste me zërin e një shenjtoreje të rreme.
Ecte mbi shpirtin tim
si një kali i harbuar mbi arë të sapo mbjellur.

E shterngoja fort i frigsuar nga terri
një copë qelqi të thyer
duke menduar se ishte dhuratë e zotit
deri sa gjaku më rridhte në heshtje pa e vrejtur

Mbeta si zog që s’di të fluturojë
në kopshtn e mbushur me trëndafila të rremë
Të bukur për t’i parë,por të vdekur,
pa aromë, pa jetë
Ajo ishte stuhi e zezë, si tornado që i rrotullon shtëpitë,
më rrëzoi, më përdhosi qetësinë
si reja e zezë që ulët mbi qytet
dhe nuk largohet derisa ta djeg djelli.
***
Ecte si engjëll, me fytyrë të lyer
e me krahet te nje sorre te helmuar
Si i verbuar, mendoja se po fluturonim bashk.

Ra si qelqi i thyer,e gjakosur nga plagët e mija
Ra si një hije që digjet në dritën e diellit,
Ra si skenë e thyer në teatër bosh.
Ra…
dhe doli fytyra e saj një ferr i ftohtë
si myku në varr
***
Po ngritem prej hirit tim,
si feniksi i djegur por i gjallë.
Si mali që u tund nga tërmeti,
Si det që e përplasen stuhitë,
por nuk ia ndryshuan trajtën.

____________

EKLIPSI I ILUZIONIT

E pashë të vërtetën në fytyrë aktori,
e fshehur prapa syve që qeshnin me zemër të huaj.

Gënjeshtra doli në skenë me kostum shprese,
duartrokitje mori nga turma e verbër,
ndërsa e vërteta, zbathur dhe e heshtur,
rri ulur në cep të shpirtit të thyer,
duke ndjerë çdo hap të rremë, çdo buzëqeshje të vjedhur.

Sa lehtë aktrohet një ndjenjë e rreme,
sa bukur recitohet një besim i kotë;
dhe kur pe**et bien dhe dritat shuhen,
mbetet vetëm errësira
një skenë bosh, e mbushur me frymëmarrje të humbura.

Aktori i gënjeshtrës lodhet nga roli i vet,
buzëqeshja që s’është e tij…
dhe një ditë harron kush ishte,
para se të mësonte të gënjejë përsëri.

E vërteta nuk ka nevojë për skenë,
ajo ecën ngadalë, e rëndë si plumbi i shkrirë,
me plagë në gjoksin e plagosur,
ndërsa gënjeshtra vrapon me maskë floriri,
derisa një ditë rrëzohet nga pesha e vetë madhështisë.

Ai që jeton duke aktruar,
vdes pa identitet
një shpirt i humbur mes reflektorëve të rremë.

Në stinën e re, 18.01.2026
Ismet Halimi

Arti dhe komunikimi në botën moderne

Në botën moderne, komunikimi ka marrë një formë të re, shumë më dinamike dhe të ndërlikuar se kurrë më parë. Në të kaluarën, fjala e thënë apo letra e shkruar ishin mjetet kryesore të shprehjes, ndërsa sot komunikimi udhëton me shpejtësinë e dritës përmes ekraneve, valëve digjitale dhe rrjeteve sociale. Ai nuk është më vetëm një proces i thjeshtë i shkëmbimit të fjalëve, por një art që kërkon aftësi, ndjeshmëri dhe kuptim të thellë të tjetrit.

Në një takim virtual, një buzëqeshje e vogël në kamerë mund të përcjellë ngrohtësi, po aq sa një fjalë e butë në një bisedë përballë. Një status në rrjetet sociale mund të frymëzojë qindra njerëz, por po aq lehtë mund të ngjallë keqkuptime nëse nuk është i menduar mirë. Në këtë realitet, arti i komunikimit qëndron në aftësinë për të zgjedhur fjalët, gjestin apo shenjën e duhur, në kohën dhe vendin e duhur.

Komunikimi modern nuk është më një rrugë njëkahëshe, por një hapësirë e ndërtuar mbi ndërveprim. Secili njeri ka zërin e tij, por arti qëndron në dëgjim: të kuptosh përpara se të përgjigjesh, të ndjesh përpara se të gjykosh. Brenda këtij rrjeti global, ku mendimet përplasen dhe idetë bashkohen, arti i komunikimit është ura që lidh kulturat, gjeneratat dhe zemrat e njerëzve.

Në fund, komunikimi modern mbetet një pasqyrë e botës sonë të shpejtë dhe të ndërlidhur. Ai na sfidon të jemi më të qartë, më të vërtetë dhe më njerëzorë, sepse vetëm përmes këtij arti arrijmë të ndërtojmë mirëkuptim dhe të krijojmë marrëdhënie që qëndrojnë mbi kohën dhe distancën.

Tre profesionet më të qëndrueshme në epokën e inteligjencës artificiale

Sot, bota po ndryshon me shpejtësi falë zhvillimit të teknologjisë dhe inteligjencës artificiale, të cilat kanë filluar të zëvendësojnë shumë punë që më parë bëheshin nga njerëzit. Kjo situatë ka krijuar shqetësime tek të rinjtë për të ardhmen e tyre profesionale, pasi shumë profesione mund të mos ekzistojnë më pas disa vitesh. Megjithatë, sipas Bill Gates, disa profesione do të mbeten gjithmonë të rëndësishme dhe të qëndrueshme, duke ruajtur vlerën e tyre për shoqërinë.

Tre profesionet që Bill Gates i përmend si më të qëndrueshmet janë:

• Programuesit
Teknologjia dhe inteligjenca artificiale kanë nevojë për njerëz që të ndërtojnë programe të reja, të korrigjojnë gabimet dhe të përmirësojnë sistemet ekzistuese. Inteligjenca artificiale nuk mund të zhvillohet vetë pa ndërhyrjen dhe krijimtarinë e programuesve, të cilët janë zemra e zhvillimit teknologjik.

• Ekspertët e energjisë:
Në botën moderne, energjia është një ndër burimet më të rëndësishme për jetën dhe zhvillimin ekonomik. Sektorët si energjia bërthamore, nafta dhe burimet e rinovueshme kërkojnë specialistë për të menaxhuar infrastrukturën komplekse dhe për të marrë vendime strategjike që ndikojnë në të ardhmen e planetit dhe në cilësinë e jetës sonë.

• Biologët:
Edhe pse teknologjia ka avancuar shumë në fushën e shëndetësisë, aftësitë kreative për të diagnostikuar sëmundje dhe për të gjetur zgjidhje për probleme të reja shëndetësore janë ende të vështira për t’u zëvendësuar nga inteligjenca artificiale. Biologët dhe shkencëtarët vazhdojnë të jenë të domosdoshëm për zhvillimin e ilaçeve të reja, për mbrojtjen e shëndetit dhe për mirëqenien e njerëzve.

Argumente dhe reflektime:
Duke parë rëndësinë e këtyre profesioneve, është e qartë se të rinjtë duhet të mendojnë për një të ardhme ku teknologjia dhe shkenca të jenë pjesë e jetës së tyre. Sa të përgatitur jemi ne për të ardhmen? A kemi menduar për fushat që do të jenë të vlefshme pas 10 ose 20 vitesh? Cilat janë aftësitë që duhet të zhvillojmë që të kemi një punë të sigurt dhe të vlefshme për shoqërinë?

Këto pyetje na ndihmojnë të kuptojmë se nuk është e mjaftueshme të ndjekim një profesion vetëm sepse është i lehtë, por duhet të mendojmë për atë që është i dobishëm, i qëndrueshëm dhe që mund të na japë një të ardhme të sigurt.

Në përfundim, profesione si programuesit, ekspertët e energjisë dhe biologët do të vazhdojnë të jenë shtyllat kryesore të zhvillimit të botës, pavarësisht zhvillimeve të teknologjisë dhe inteligjencës artificiale. Është e rëndësishme që të rinjtë të fokusohen në këto fusha dhe të zhvillojnë aftësi kreative, logjike dhe strategjike që i bëjnë të pazëvendësueshëm në të ardhmen. Në këtë mënyrë, ne mund të ndërtojmë një shoqëri të zhvilluar, të sigurt dhe me më shumë mundësi për të gjithë

“Numërova vitet e mia dhe zbulova që kam më pak kohë për të jetuar tash e mbrapa në krahasim me sa kam jetuar deri më tani.
Ndihem si ai fëmija të cilit i dhurojnë një qeskë me karamele: të parat i ha gjithë ngut e gëzim, por, kur e vë re se i kanë mbetur pak, fillon t’i shijojë ashtu siç duhet.

Nuk kam kohë për mbledhje pa fund, në të cilat diskutohen statute, ligje, procedura dhe rregullore të brendshme, duke e ditur që në fund të fundit nuk do të përfundohet gjë.

Nuk kam kohë për të duruar persona absurdë, që të mos jenë rritur në asnjë kuptim tjetër përpos se nga mosha në regjistrin e gjendjes civile.

Nuk kam kohë për të humbur me budallallëqe.

Nuk dua të marr pjesë në veprimtari ku parakalojnë “EGO” të fryra.

Tani nuk i duroj dot më manipulatorët, arrivistët, interesaxhinjtë.

Më bezdisin ziliqarët, që rreken të çkreditojnë më të aftët, për të përfituar nga talenti i tyre dhe rezultatet e tyre.

I urrej, nëse jam dëshmitar, efektet që shkakton lufta për një post të rëndësishëm.

Nuk i duroj dot personat që nuk diskutojnë për përmbajtjet, por për titujt.

Kam pak kohë për të biseduar për të mira materiale ose pozicione sociale.

Dua thelbësoren, sepse shpirti im tani ka ngut.
Dhe me kaq pak karamele në qeskë...

Tani, kaq i vetëm, dua të jetoj mes qenieve njerëzore shumë të ndjeshme.

Njerëz që të dinë të dashurojnë e të mos tallen me të patëkeqtë e me gabimet e tyre.
Njerëz shumë të sigurtë në vetvete, që të mos mburren për luksin e vet dhe për pasuritë e veta.
Njerëz që të mos e mbajnë veten “të zgjedhur” parakohe.
Njerëz që të mos u ikin përgjegjësive të veta.
Njerëz sa më të sinqertë që të mbrojnë dinjitetin njerëzor.
Njerëz me të cilët dëshiron vetëm të jetosh me ndershmëri e drejtësi.
Sepse vetëm thelbësorja është ajo që e bën jetën t’ia vlejë të jetohet.

Dua të rrethohem nga njerëz që të dinë të mbërrijnë në zemrën e njerëzve.
Njerëz të cilëve goditjet e rënda të jetës t’u kenë mësuar të rriten me përkëdhelje të ëmbla në shpirt.

Po… kam ngut… për të jetuar me intensitetin që asgjë më shumë se pjekuria mund të na e japë.

Nuk kam ndër mend të humb as edhe një karamele të vetme nga ato që tani më kanë mbetur në qeskë.

Jam i sigurt që këto karamele do të jenë më të shijshme se ato që kam ngrënë deri më tani.

Synimi im, fundja më në fund, është të iki i kënaqur dhe në paqe me të dashurit e mi dhe me ndërgjegjen time.

Të uroj që edhe synimi yt të jetë i njëjti, sepse, në njëfarë mënyre, edhe ti për të ikur ke...”

Mario de Andrade

Vjeshtë me shi në liqenin që dremit kujtime!

ℕ𝕘𝕒 𝕡𝕖𝕕𝕒𝕘𝕠𝕘𝕦 𝔹𝕖𝕤𝕟𝕚𝕜 ℝ𝕒𝕞𝕒;
-
𝙳𝚒𝚜𝚊 𝚔𝚎𝚜𝚑𝚒𝚕𝚕𝚊 𝚙𝚎𝚛 𝚖𝚎𝚜𝚒𝚖𝚍𝚑𝚎𝚗𝚎𝚜𝚒𝚝 𝚙𝚎𝚛 𝚙𝚞𝚗𝚎𝚗 𝚖𝚎 𝚗𝚡𝚎𝚗𝚎𝚜.
*
-Nxënësit punojnë më mirë, kur dinë ç’do të vijë më pas.
– Organizo nxënësit dhe mbaji ata të organizuar.
– Pyet nxënësit me sinqeritet se si mund të bëhet më mirë mësimi në klasë. Më pas mund të organizohet një diskutim rreth argumenteve.
– Festo sukseset, sado të vogla të jenë.
– Qëndrimi ulur në tavolinë jo vetëm s’të jep mundësi të bashkëveprosh, por s’është as pozicion miqësor.
– Çdoherë fillo dhe mbaro mësimin në kohë. Edhe përpikmëria është pjesë e mësimit.

– Mos jep detyra shtëpie për t’i bërë gjatë pushimeve.
– Mos jep detyra që s’ke ndërmend t’i kontrollosh.
– Lavdëro nxënësit publikisht dhe kritikoji privatisht.
– Siguro vëmendjen e të gjithëve, para se të fillosh mësimin.
– Përpiqu të racionosh kohën. Kështu nxënësit do të jenë më të freskët dhe nuk do ta kenë mendjen të shikojnë orën.
– Këmbëngul duke kërkuar rregull dhe pastërti në klasë.
– Mbaj lule në klasë. Ato shtojnë bukurinë dhe e bëjnë mjedisin mësimor të duket më pak zyrtar.
– Mos u merakos të mbrosh ose të justifikosh ato që bën. Mësimdhënia e mirë flet vetë.
– Para fillimit të shkollës, dërgoji secilit nxënës të klasës një kartolinë. Kjo është një mënyrë e mirë për t’i bërë ata entuziastë për vitin e ri shkollor.
– U thuaj nxënësve të ulen shpejt dhe të fillojnë menjëherë punën. Kjo është mënyrë për të shtuar kohën e mësimit, pa ndryshuar kohën e fillimit dhe të mbarimit.
– Mos beso verbërisht në çdo gjë që të thonë rreth nxënësve dhe kolegëve.
– Nganjëherë tregohu naiv me nxënësit. Është mirë që ata ta dinë se edhe ju jeni njeri, si gjithë të tjerët.
– Trajtoji njëlloj të gjithë nxënësit. Megjithatë, favorizo më shumë ata që kanë nevojë për përkrahje.
– Krijo atë atmosferë, në të cilën çdo fëmijë të ndihet i mirëpritur.
– Mos i thuaj kurrë asnjë nxënësi: “Ti s’ke për të arritur kurrë të bësh diçka”. E ardhmja e njeriut nuk është diçka që parashikohet.
– Mos nënkupto në biseda për një nxënës se “Ai ka dështuar!”. Mësuesit e mirë nuk i hedhin kurrë poshtë nxënësit e tyre.
– Ndihmo veçanërisht vajzat, të kuptojnë që duhet ta ngrenë identitetin e tyre jo në pamjen e jashtme dhe popullaritetin, por në cilësinë dhe vlerat njerëzore.
– Mbaje fjalën! Nëse nxënësit s’mund t’u besojnë mësuesve të tyre, atëherë kujt mund t’i besojnë?
– Mos u vër në siklet, ngaqë do të të duhet të jesh mik me çdo nxënës. Nxënësit i kanë miqtë e tyre. Ajo që kërkojnë ata është të kenë mësues.
– Mos i thërrit nxënësit me nofka që nuk u pëlqejnë.
– Parashiko që nxënësit do të përpiqen të zbulojnë dobësitë tuaja.
– Nuk është keq të shpallësh nxënësin (ose grupin e nxënësve) të javës ose të muajit. Kështu secilit nxënës mund t’i takojë të përfshihet gjatë vitit. Asnjë nuk dëmtohet kur njihet, por dëmtohet kur lihet mënjanë.
– Mos premto atë që s’mund të bësh.
– Mos prit nga nxënësit të të respektojnë, nëse nuk i respekton.
– Rri sa më shumë me nxënësit jashtë mësimit. Do të befasohesh kur të mësoni gjëra që, ndryshe, s’do t’i kishe ditur kurrë.
– Mos e shih modën si përçmim, kur ndjekin modën. Moda s’është as e mirë, as e keqe.
– Prano çdo dhuratë që të japin nxënësit, sado e lirë të jetë ajo.
– Pyet shpesh nxënësit për opinionet e tyre. Shpesh ata janë më të informuar se ti dhe ndihen mirë kur ti u merr mendimin.
– Nuk të duhet të duash çdo nxënës, por ata nuk duhet ta dinë këtë; le të mbetet kjo një sekret yti.
– Mos shpenzo shumë kohë për gjetjen e fajit. Kërko zgjidhjet dhe ecni përpara.
– Mos prit përsosmëri nga nxënësit. Kështu ata s’do të të zhgënjejnë kurrë.
– Vëreje nxënësin që s’është në humor, ti mund t’ia ndryshosh gjendjen. Buzëqesh, thuaj ose bëj diçka të këndshme.