Takimet ndërkombëtare letrare "Azem Shkreli"

Dita e parë e Takimeve Ndërkombëtare Letrare Azem Shkreli

Takimet Ndërkombëtare Letrare “Azem Shkreli”
Edicioni XX
Pejë, 13-14-15 shtator 2024

30 poezitë finaliste:

1. Shefqete Gosalci: KUJTIMET
2. Adelina Qarkaj: FEMRËN RUAJE, MOS E KTHE NË MORT!
3. Sokol Halili: MALL E LOT
4. Ahmet Pllana: PSALMET ILIRE DRITËZOJNË
5. Neki Lulaj: KUR VIJ NË PEJËN TIME
6. Flamur H. Shala: TRAZIM
7. Albi Lushi: NISHANET
8. Ajete Pavataj: FJALA QE VESHUR ME FUQINË E FJALËS
9. Lumni Nimani: PSE HESHT PENA?!
10. Emi Krosi: BUJ...
11. Dardan Berisha: MEDEA, N’KULM T’DASHNISË DHE URREJTJES
12. Ligor Shyti: BLLACË
13. Bajramali Sadri Selimi: GALERITË E KAFKËS
14. Abdullah Zeneli: REKUIEM PËR DASHURINË
15. Bahrije Çupi: EPOKË E SH*TUR
16. Dan Ibrahimi: NË ZOTAJ
17. Mimoza Rexhvelaj: (***)
18. Idriz Berisha: VALLËZIM ME KAFKA
19. Adelina Pali: KA TEK UNË
20. Maxhun Osmanaj: PËRDITË
21. Gjon Marku: KUJT T’IA LËMË VORRET
22. Vera Istrefi: MENDIME VJESHTAKE
23. Elizabeta Isufi: KOHA
24. Shyhrete Demaj: PSE?!
25. Fjolla Muhaxhiri Agusholli: EKZISTENCË E HESHTUR
26. Flora Peci- Nuk Fal
27. Valbona Abazi-Elexhi Nenes
28. Prend Buzhala-Kuvendim me nje p*k gjaku
29.Arjan Kallço: TI PO FLE
30. Asja Mulgeci: Ne Cagoni mpergund kjo mbramje .

Takimet Ndërkombëtare Letrare "Azem Shkreli"
Këshilli Organizativ
Të nderuar poetë ,shkrimtar dhe autoritete kulturore, Ju njoftojmë se jemi të detyruar ta shtyejmë.organizimin e Festivalit te 20 ndërkombëtar "TNL"Azem Shkreli" për shkak se bartësja e organizimit drejtoresha e Bibliotekës "Azem Shkreli" ka një ndërhyrje kirurgjike në Turqi.
Andaj per datën e organizimit do te njoftohen pjesëmarrësit me kohë.
Respekt
Këshilli Organizati
International Literary Meetings "Azem Shkreli"
Organizing Council
Dear poets, writers and cultural authorities, We would like to inform you that we are obliged to postpone the organization of the 20th International Festival "TNL" Azem Shkreli "because the organizer of the" Azem Shkreli "Library has a surgical intervention in Turkey.
Therefore, the participants will be notified about the date of the event in time.
respect
Council Organization

Pjesa e parë e poezive konkurruese për Festivalin e Poezisë Takimet Ndërkombëtare e Letrare Azem Shkreli - 20/ 2022 Jubilar

Abdullah Zeneli

REKUIEM PËR DASHURINË

E dashur
Sot është e premte
Një e premte e rëndomtë marsi
Me dy njësha kalendari e viti dy-dy
Nuk janë dy njëshat e marsit tetëdhjetë e një
Ti atëbotë ishe një trëndafil në shpërthim
Dashurinë e ushqenim me protesta ç’qëndresë
Lotsjellës shtetrrethim tanke migë që nxinin qiellin
Ndodhte historia
Po piqeshim tek ndiqeshim po digjeshim tek rriteshim
Pastaj u rreshtuan vitet drejt një rruzareje betejash
Ti herë e adhuruara herë gruaja herë enët herë materniteti
Në ndërkohë ndonjë hatërmbetje
Bëje aleanca me Virginia Woolf Sylvia Plath deri dhe Ahmatovën Tzvetajevën
Po unë nuk isha Esenini as Ted Hughes as asa të tjerë të poezisë
Ta doja emrin ma kujtonte Hannah Arendt filozofinë holokaustin
Drithërija mes vargjesh kur ato nganjëherë erëmonin trëndafilshëm si buzët e tua
Kështjella jonë e letrave sa lartësohej sa hepohej sa thërrmohej
Po ne qemë me fat edhe pse e ngrehëm si të qe një Rozafat
Udhëtuam ditën ëndërruam natën mbollëm vjeshtave të ardhme
Kishim frikë dimrat e gjatë verat herë-herë me stuhi
Sa herë përsërisje tek këlthitje të korra të mbara jep veç fara e dashurisë
Po e dashur po vjeshtat e vetmisë vyshkën mllefe çasti
Do të binin përtokë e shkelur i kemi me shushurimë gurgullimë
Ndonjëherë dhe bubullimë se vetëtimat na ndërmendnin
Të mos na mp*kseshin planet duhej kursyer fjalët mërmëritjet
Si sot tek më tradhton ndonjë lot këtë të premte marsi
Me dy njësha e viti dy zero dy dy

REQUIEM ABOUT LOVE

Darling
Today is Friday
A commonplace Friday in March
With two calendar ones of the year two-two
There are not two March ones eighty-one
You were a rose in florescence
We nurtured love with protests what a resistance
Lachrymatory curfew tanks Migs that used to tarnish the sky
The story happened
We were maturing as we were followed we were burning as we were growing up
Then the years lined up towards a rosary of battles
You are sometimes worshiped sometimes the woman sometimes the dishes sometimes the maternity hospital
In the meantime any annoyance
I used to make alliances with Virginia Woolf Sylvia Plath and Akhmatova Tzvetajeva
But I was not Esenin nor Ted Hughes nor an expert
Loving my name it reminded me of Hannah Arendt Holocaust philosophy
Trembling between lines when they sometimes smelled pink like your lips
Our castle of letters was rising and falling and was crumbling
Yes we were lucky even though we raised it as if it were a Rozafat
We travelled by day we dreamed by night we planted the coming autumns
We feared long winters and occasionally stormy summers
Every time you repeated screaming only the seeds of love can give a good harvest
Yes dear but the autumns of loneliness withered instant rages
They would fall to the ground and we have them gurgling rustling
Sometimes and thunder because the lightning recalled us
In order not to clotted our plans we had to spare the words murmurs
How today tear betrays me this Friday March
With two ones and the year two zeros two two

ADELINA PALI

DEHJA IME...

Dehja ime u bëre, taksa gotat cakrronim
S’më dehu vera, veç qënia jote për karshi
Piva sytë e tu të shkruar me alkoolin
E jotja buzëqeshje, si magji.

Më vërshoi përbrënda një ëndërr si përrallë
Brengat m’u larguan, gjaku më vloi,
vjedhurazi shikoja vështrimin tënd të rrallë.
Vështrimin që më drithëroi, gjoksin ma shpoi.

Mendja zgjidhi zinxhirët, gjithçka e harrova
Dhe vrapoi e etur larg në imagjinatë
Ah, dehja më ngrohu, zemrën turravrap zgjova
S’ishte dehje vere, por vështrimi i zjarrtë.

Ah,ata sy shpirtin ma dehën, më bënë magji
Sikur të pija dhe një voz, kurrë s’do të dehesha
Teksa të rrija pranë porsi një Perri,
një çast doja, në gjoksin tënd të prehesha.

Kjo mëndja ime që aq larg shtegtoi,
Më kot u mundua, ja, të kam kaq pranë
Me gotën përballë, një tjetër dehje më shtrëngoi
Syte e mi të dehur, tek sytë e tu RANË…

Agim Desku

TË FLAS SIÇ FLET VLORA E PRIZRENI

Të flas me vargun e bukur Lasgushian
Të pushoi në idilat e vendlindjes Naimiane
Të soditi nga bregdeti valët e dhembjes Serembiane

Sa çel e mbyll sytë më vie mendja e Gjergjit dhe bac Ademit

Të flas pa ëndrra në ditën e pagëzimit të lirisë
T'ia kujtojmë brezave që do të vijnë pas nesh
Nuk duhet me vdekë si palaço Don Kishotian

Të jetojmë sot edhe për të nesërmën e gurëve të atdheut
Në fytyra të Premetheut dita ditës po ringjallëmi

Dihet kujt t'i flas kaq bukur me shpirtin e hyjnive
Në dritën e diellit dua t'ë ngritëm shkallëve të tij
Është koha të flasim siç flet Vlora e Prizereni
Më u dashtë ma shumë se Romeo e Zhulieta

Si dikur kur e shtronim sofrën me besë e fjalë
Ende na mbanë gjallë tradita e gjyshërve tonë.

TO SPEAK AS VLORA AND PRIZREN SPEAK / Figures / Sing the song of union /

Talk to the beautiful Lasgushian verse
Rested in the idylls of the Naimian homeland
To watch from the coast the waves of Serembian pain

As I open as I close my eyes, I think of Gjergji(George) and Ademi's father

To speak without dreams on the day of the baptism of liberty
To remind the generations to come after us
I should not die like Don Quixote clown

To live today and for tomorrow the stones of the homeland
In the face of Prometheus day by day we are resurrected

It is known to whom I speak so beautifully with the spirit of the deities
In the sunlight I want to climb his stairs
It is time to speak as Vlora and Prizereni speak
I loved him more than Romeo and Juliet

Like once when we set the table with faith and words
The tradition of our grandparents still keeps us alive.

Ahmet Prençi

KULLA
Po shembet kulla në fshat
I ka rënë suvaja, hatullat, parvazet;
Muret mezi mbahen në erën e thatë
Siç mbahen me paterica sakatët…

E anuar kulla.
I dhëmbin ijet.
Kurrizi i dalë.
Reumatizma ja ka mpirë këmbët;
Me syze miopi anuar në një anë,
Si nallane i kërcasin dhëmbët.

Qindra vjet do të rronte kulla
Ndërtuar me gurë e gëlqere safi;
E shkretë vatra e udha pa njerëz
Vdes dhe Planeti po s’pati njeri!

The tower

In the village the tower is being fallen
Its plaster, its ledges, its tiles
Are being fallen

The walls within the dried wind are being kept
As the disabled beings tight to crutches necks.
Leaning tower
Into ribs aches
With its painful leaned back
Within its paralysed feet from rheumatism
With its mop glasses leaning by one side
Its teeth are now gritting as those wooden clang

The tower would have lived for centuries
Build with stones and clean sotnelimes
Desolated the hearth and the way its now empty
Even the planet dies if humans are not here.

Ajne Ibërhysaj

TI, JETA IME...

Ditët sikur tokës i bien grusht
Kufijtë e dashurisë janë brenda nesh
Puthjet e ngrohin edhe humnerën e ligë
Do ikë një ditë kjo ekspeditë frike
Në çdo frymëmarrje marr ajrin tuaj
Edhe buzëqeshjes i j*pë ngjyrë
Mes librave e kall veten
E gjej edhe shpresën
Jam aty buzë errësirës e dritë më ke
Me durim i kap ditët
I nënvizoj me gishtat e dorës
Si ushtari i një armate pambarim
Më mban një qëllim
Ka një diell ku prehet dashuria
Do ikë një ditë kjo ekspeditë frike
Unë jam destinacioni
Ti je kufiri
Unë jam ëndrra
Ti je drita
E gjithë bota çfarë ka brenda
Është një p*kë loti e shprese
Unë e Ti
Jemi vetëm një frymëmarrje
Jeta ime
Të puth deri në amshim

YOU, MY LIFE….

The days as they are fi***ng
the earth
Boundaries of love are
within us
The kisses do warm up also
the evil abyss
One day this fear expedition
will run away
In every breathe
I take your air
Even to the smile
I give a color
Among books I burn myself
and I find also the hope
I am there at the edge
of darkness
and I am your light
With patience catching
the days
I highlight them with Fingers
Like a soldier of an endless
Army
One goal keeps me up
There is a sun where love rests
One day this fear expedition
will run away
I am the destination
You are the boundary
I am the dream
You are the light
What the entire world has Inside
There is a drop of tear and of hope
Me and You
We are only a Breathing
My life
I kiss you up to Eternity…..

Alma JAKU

LULE VJERRËSET DHE TELAT ME GJËMBA

Shoh lule vjerrëset në fasadat e shtëpive,

Me format e çrregullta . Ngjiten nga poshtë-lart

Ndonjëherë arrijnë dhe çatitë e shtëpive,

Janë kundër vijave drejtvizore gjeometrike.

Lule vjerrëset që zbukurojnë gardhe-shtëpish

Tek mbështjellin parmakët besnikërisht.

Por lule vjerrëset janë ndryshe krejt

Nga telat me gjëmba që mbani mënd,

Me telat me gjëmba që rrethojnë shtëpitë

Që rrethojnë shtetet, kufinjt,

Që rrethojnë oborret e burgjeve,

Që ndajnë ditën prej muzgjeve,

Që ndajnë lotët nga e qeshura

Që ndajnë të sotmen nga e djeshmja.

Me spërdredhjet e rreme gjithë elegancë

Që presin të marrin dhe Nobel për Paqë!


Telat me gjëmba kurr ndonjeherë

Nuk çelin një gjethe që përkëdhelet në erë,

Nuk çelin një lule që Romeo ëndërron

T’ia j*p Xhuljtes së tij në ballkon.

Tela me gjëmba në Aushvic

Tela me gjëmba në stepa, Gulag

Tela me gjëmba në Ukrainë

Tela me gjëmba në getto zezakësh


Tela me gjëmba ndonjeherë në gazeta

Me lajme të rreme, gënjeshtra të verteta,

Në ekrane Televizive, në Face Book,

Me politikanë që ngjanë si eunukë


Ndryshe nga lulet që rriten poshtë-lart

Që zgjaten drejt diellit, drejt dritës së qartë

Telat me gjëmba zgjaten lart-poshtë

Drejt errësires, territ të ftohtë;

Nuk çelin as një lule, as një gjethe të vetme,

Se Zemra metalike nuk është kurr e ndjeshme

Telat me gjëmba janë si çizme ushtarësh

Që premtojnë luftra në proçesione varresh!


Në parmakët e oborrit, jashtë shtpësië time, ,

Këpus lulen më të bukur si ritual i përvitshëm

Dhe Paqes ia vë në gjoksin me kujdes Lulen

Që telat me gjëmba në vetmi të ndryshken!

IVIES AND BARBED WIRES


I see the ivies spreading to the wall

Of the cathedral of Saint Paul.

Climbing upside down,

Laughing joyfully like a kid or a clown;

Sometimes they reach the roof,

Sometimes they reach the chimney,

With tactical maneuvers,

Towards the light, towards the Sun;

At times they challenge the geometrical rules

At times they challenge gravities,

Ivies that embellish the front garden

Ivies which make love with fences and homes.



But barbed wires are different!

They encircled countries, homes, our existence,

The borders, rivers, mountains, and the clouds

They stand between the tears and the smiles,

Between mornings and the dark evenings,

They separate Today from Tomorrow.

While they creeping the World is sneakily slow.



Barbed wires never ever

Bloom a leaf that is petted in the wind,

Bloom a flower that Romeo would dream

To give to his Juliet on the balcony.



Barbed wire at Auschwitz

Barbed wire all over Ukraine

Barbed wire in Gulag!!

Barbed wire in Black’s Ghettos

From the rest of the World them to cut!



Barbed wire sometimes in newspapers,

With true- lies produced by the fakers,

When Global warming does it mean rain

For politicians, eunuchs, the insane!



Unlike the Flowers, elegant and polite,

Following the sun, following the light,

Barbed wire go down as a death’s rite

Towards darkness, walking alone;

They do not bloom flowers, not a single leaf,

‘cos the metal’s Heart is never sensitive

Barbed wire are always in uniforms

Promising wars!



I see the courtyard fences, full with flowers

I see the ivies covering walls of the houses,

And remember somewhere barbed wires in rust,

Stay alone, as the Desert covered in dust.

Arbresha Kelmendi Draga

Vetvetja

Nuk është veç kjo ditë
as datë
Që më lidh me fjalën e bukur
Çfarë ndjej
e çfarë duhet të ndjej
Të flas
Të aktroj
Të pres…
krahët i hapa
atëherë
kur nuk dita çka shtrëngoj
brenda vetës
Më duaj, i thashë
Vetës
Se më urreve gjithmonë
Që isha kjo
Nuk dua më shumë
se ti,
Të më j*pësh dashuri
Më plotëson,
Tjetër bëhem
Datat e ditët I shënoj vetë
Kur kam shëndet
Kur vetja gjithmonë
të kërkon Ty.

14.02.2022

AKD

Arjan Kallço

Mirëmëngjes Dashuri

Mirëmëngjes Dashuri!
Në trupin disi të lodhur e gjysmë lakuriq
nata është ende e ngrohtë në shtratin
e prishur nga pagjumësia e ndjenjës.
Mirëmëngjes dashuri!
Në buzët e tua ende të buta nga puthjet
të panumëruara ndonjëherë
aroma e frymës mban erë trëndafilash.
Mirëmëngjes dashuri!
Në sytë e tu që rrezatojnë dritë parajse
imazhet e dy fytyrave të fotografuara në përqafime
janë ende të shkrira në një.
Mirëmëngjes Dashuri!
Mendja jote tanimë gati e zbrazur
nga mendime të zymta të kohës që jetojmë
ajri i freskët i agimit pushton çdo ngacmim.
Mirëmëngjes Dashuri!
Në mëngjesin e veshur nga petku i borës
flokët e saj si fluturat e ngazëllyera nga era
u tretën të qeta te dritarja në duart e tua.
Jeta po fillon në një ditë të re.
Mirëmëngjes Dashuri!...
Përjetësisht mirëmëngjes.

ARJOLA KONDAKÇIU

PËRQAFIM JETËSOR
(Kushtuar femrave, që burimin e forcës
e marrin nga fëmijët)

Atë natë të errët me rrufe që çanin qiellin
ai e ndjeu që ishte i brishtë,
dhe me frikën fëminore e përqafoi.
Si zogth u struk thellë në krahët e saj,
dhe... plot siguri e pa në sy.
Në ata sy burues, frymëzimi pinte ëndrrat.
Se ajo, për tingullin e lotit dinte gjithçka.
Dhe për ngrohjen grimcuese të zemrës
mund të bënte çdo gjë!

Atë natë të errët me rrufe që çanin qiellin,
ai nuk e dinte që ajo,
heroina e tij, edhe pse e rritur,
kishte humbur rrugën brenda vetes
dhe ishte aq "e frikësuar"
sa e përqafonte më fort...
E, duke fshehur dridhjen e zërit
nën zhurmën e tmerrshme të rrufeve,
si burrneshë i thoshte:
"Jam këtu! Do të të mbroj unë!"

Atë natë të errët me rrufe që çanin qiellin
ata shpërthyen dhe frikërat
mes shkëndijash pjekurie.
Hijet, lanë gjurmë ngjyrash
në mbështjelljen e zemrave.
Lotët përqafues
dritësuan litarë shprese,
si forcë jetësore unike
"prind/ fëmije"

Arjola KONDAKÇIU
(Durrës- SHQIPËRI)

VITAL HUG

(Dedicated to women, that source of strength
take it from the children)

That dark night with lightning that pierced the sky
he felt fragile,
and with childish fear she embraced him.
Like a little bird crouched deeply in her arms,
and ... full of confidence he saw in the eyes.
In those source eyes, inspiration drank dreams.
That she, for the sound of tears, knew everything.
And for the granular heating of the heart
could do erything!

That dark night of lightning that pierced the sky,
hi did not know that she,
his heroine, although grown up,
she had lost her way within himself
and she was so "frightened"
the more he hugged her, tighter...
And, hiding the vibration of the voice
under the terrible sound of lightning,
as a lioness said to him:
"I am here! I will protect you!"

That dark night with lightning that pierced the sky
they exploded and the fears
between sparks of maturity.
The shadows left traces of color
in the wrapping of heart's.
Embracing tears
the rope of hope shone,
as a unique life force
"parent / child"

Arjola KONDAKÇIU
(Durres- ALBANIA)

ASJA MULGECI

E MADHE SA BOTA VETË

Si shiu n 'xhepa reshë, rrin palue,
Pret token me njom n'zagushi
Si gjethja e thame,dridhet ernash
tue lekund
Padurimit pres e padurueme
Orvatem dallgve t'shpirtit
Dhimbja mos t'më vej përfund !

Shtrëngoj trupin, deri n'mavijosje,
Njaty, ku gjurme gishtash kanë mbet
Prekjet kam busull orientuese
Gulçueshem frymoj...
Vec frymës tande marr jetë!

Si p*kë vesë, barit t'njomë
Lotin, cepit t"buzës pij
Shuej etjen,etshëm, naten vonë
Dënesave u mbyll gojen
Pazashëm, vedin kjaj
Ksaj agonie t'pafaj!

Vaj shpirti, kanga ma e dhimbshme,
Melhem për dashni,
Vrullshëm derdhem mbi kitarë
Notat klith me fuqi,
Telash t'saj rimoj si e marrë
Oh ,më mungon e jemja dashni!

Kups t'qielit, melodia mer udhë
Krah yjesh gjithsisë ndrinë, pa drojë
Dritares tande ulet,merr jetë
Simfoni e shkrujtun zemrash
E madhe, sa bota vetë!

Asllan Qyqalla,

Lan Qyqalla

Ti më jep…

Ti më jep forcë
me një fjalë,
më jep jetë
me një frymë,
më jep dashuri
me një shkronjë,
më jep rreze
me një shikim,
më jep inspirim
me një ëndërrim,
më jep mësim
me një këshillë,
më jep dritë
me një vështrim,
më sjell diell
që përherë lind…

You give me...

You give me strength
in one word
give me life
with a breath,
give me love
with a letter,
give me Sun rays
with a look,
give me inspiration
with a dream,
give me knowledge
with some advice,
give me light
with a look,
bring me the sun
that always arises…
BISER MEHMETI

NA THANË

na thanë
ecni përpara
dhe ne ecëm
edhe pse nuk
dëshëm të ecnim

kur ecëm
na denuan
pse ecëm

na thanë
këndoni
e ne kënduam
edhe pse nuk
deshëm të këndonim

kur kënduam
na denuan
pse kënduam

na thanë
pritni
e ne pritëm
edhe pse
nuk deshëm
të pritnim

kur pritëm
na denuan
pse pritëm

na thanë
hapni varre
e ne hapëm
edhe pse nuk
deshëm të hapim

kur i hapëm
na denuan
pse i hapëm

na varrosën
në varret
që i hapëm vetë

WE WERE TOLD

we were told
to walk ahead
and we walked
although we didn’t
want to (walk)

when we walked
they punished us
why we walked.

we were told
to sing
although we didn’t
want to (sing)
when we sang
they punished us
why we sang.

we were told
to wait
although we didn’t
want to (wait)

when we waited
they punished us
why we waited.

we were told
to dig the graves
although we didn’t
want to (dig)

when we dug
they punished us
why we dug
we were buried
in the graves that we dug


Brixhilda Dede
Τζένη Ντέντε
8:42 AM (4 hours ago)
to me


ATÈHERÈ

Vite, do te kenè kaluar atèherè.
Kur ethet e dimrit tè tè kaplojnè.
Ngrohtèsinè e humbur do tè gèrmosh tè gjesh,
prej trishtimit te dhimbshèm pushtuar.

Fajin, mos ja hidh kohès.
Kur me hapa tè shpejtè, duket vrapon.
Dhe kur ti rimere vendim,
Ajo, ndryshon pozicion.

Kèshtu, do tè mbetemi nè pritje.
Si nè distancè yjet qèndruar.
Atèherè,
Me lejo, tè tè mbaj medalion.
Diku,..
Mes èndrès e yllit te pashuar.

Si shkèndije e fundit shuhet,
Ç' do qelizè e djegur, emrin tènd formuar.
Hirin, ujrave tè detit hidheni.
Te puthè qiellin, kur yjet te jene shuar.

Te kuptosh;=DASHURI E PAMATE,
Premtimet,..
NUK MBETEN VEÇ NE LETRA SHKRUAR.
Brixhilda Dede @

THEN...

Years, will have derbas then
When winter fever sets in.
You will dig to find the lost heat,
from the painful sadness possessed.

Blame, do not waste time even a second
When he steps fast, he seems to be running.
And when you make a decision
She, changes position.

Thus, we will remain waiting.
As in the distance the stars stood.
Then ,
Let me hold like medallion.
Somewhere..
Between the dream of the unquenchable star.

Like the last spark extinguished,
Every cell burned, your name formed.
Grace, ..
Jump into the sea waters.
Kiss the sky,
When the stars are extinguished.
To understand, immeasurable love, That promises,
They remain only in written
BRIXHILDA DEDE

Dan IBRAHIMI

NË ZOTAJ

në Zotaj
mbi mjegull
u ngjitëm
si dikur në kullën e Babilonit
një erë
me shi
në vetull
secilit i ra maje honeve
sa nisi mëria e të madhit
nga shtirja jonë
u lëshuam tatpjetës
pa u bërë vonë
kur ramë
te rrënjët
në vogëlsinë tonë
shpërthekuam mëngët
me shkas
pran lumit pastaj
kthyem kokat lart
kupës së qiellit
të veshur me mjegull
në Zotaj

IN ZOTAJ

in Zotaj
over the fog
we climbed
as once in the tower of Babylon
a smell
rainy
on the eyebrow
each one fell on top of the hones
until the great man's wrath began
from our pretense
we were released downhill
without being late
when we fell
to the roots
in our smallness
we rolled up our sleeves
with cause
near the river then
we turned our heads up
cup of heaven
covered with a vale of fog
in Zotaj

ESAT LOSHAJ

Atdhe!

Agimet u ngjanin muzgjeve
Në qiellin tend toka ime
Pa diell veë me rë
Deri dje

Ajkunat mbi plagët Gjergj Elez Alive
Deri dje
Të nesërmen me pushkë në krah
Bashkë me ta

Sot shumë djej veç mbi shtatin tend
Tokai me
jo veç një
deri dje asnjë, asnjë

Sot bilbilët po zgjedhin këngën veç për ty
Tokai me me mbiqiellin pa re
Sot ne u bëmë këngë e flamurit që valëvet
Tokai me, u bëmë zotër vet
Sot jemi shtet

Fatherland!

Dawns resembled night falls in my land
The sky with nosun, full of clouds
Till the day before
Till the day before

Ajkunas over the wounds of Gjergj Elez Alis
Till the day before
The following day with rifle in hand
Rushed to war together all of them

Today so many suns all over your stature
My dear land, not only one
Till the day before
None, no sun

On this day nightingales are singing just for you
My land under cloudless sky
On this under cloudless sky
On this day we’ve become a song of wavering flag uphigh
My land we’ve become our own masters
We’ve become a State

Festim Avdyli

Shkrel!

Kur penës tënde ngjyra iu shua,
e fryma jote më nuk kishte tingull,
nuk na mjaftoi një mal me gurë
për ta gdhendur melodinë
që Rugova na kishte kërkuar,
si paqe e bardhë këndimi.
As edhe një det me ngjyrë nuk na mjaftoi
për ta parë ylberin, në qiellin gri.
Tingulli i këputur i frymës tënde
u sfidua nga lulet e majit.
E u shua si një rrënjë e palëkundshme,
akull e ngricë.
Nga shurja e saj,
hiri i mbetur si një feniks i rilindur,
u shëndërru në luleborë në mes të acarit
veshur me vello të kristaltë.
Me acarin e dimrit duhet jetuar
ashtu si trëndafili me gjembat,
për hir të aromës,
e lulja në acar, për hir të amanetit,
që mban toka, ku lulja mbiu!
Melodia jote e këputur Shkrel,
e skalitur thellë në heshtjen e p*këlluar,
që sa herë era të qaj
si lot do të zbres nga qielli
e të ulet ngadalë, qetësisht
në prehrin perlë loti
në telat e rrahjeve të zemrës,
në ndjenjën sy pagjumë që quajmë njeri.
Eh ç’krenari e gjakosur kjo, që thërret e ther,
si një qarje stinësh dimri në shpirt,
si një lum i vërshuar
copa-copa kujtimi yt u gris,
përhumbur në pluhurin
e ndryshkur të bardhësisë.
Atje ku fryma ndal
E Shkreli, rrugetimin e braktis.

FLAMUR SHALA

Trazim

Me sytë e mi kam pa plagën
E regjun shpërfaqet para meje
Nën lëkurë mbjellë
Atë rënie, atë vdekje
Kur më vranë njëqind e një mijë herë

I vrarë jam në ëndërr dhe shoh ata që janë
Me plagë pranvere në shtratin e gjetheve
E tashmja në bebëza më gërget
Ditë-ditë sillet përreth
Më lodh, më kthjell, herë prapë më vret

Ecejakem gjallë midis kujtimesh
Me rrapëllimë e në fllad të lehtë
Përtej malit në mal tatëpjetë
Jehonë lirie fishkëllimë më vjen
Nënqiellit të të parëve të mi gjithandej

Nuk më lë të sillem, bota sillet vetë
Boshtit tim sall dielli përvidhet
Në lindje e perëndim
Anekënd atdheut
Të pushoj s'më lë ky trazim, në muzg e agim

Lu-mi

Flora Peci

KUSH BUZËQESHJEN TA MORI
Të shoh rrugëtimesh në çapitje
Siluetë e harruar gjurmëve të kohës
Kush buzëqeshjen ta rrëmbeu
Mos vallë të rrëshqiti vërshimave të kohës
Në trungun e rrugëtimeve tua
Aromë dëshprimi, harenë në kështjellë e murose?
Agimet të çelin me lotin në sy
Venitur çdo ditë nga një arkë e kohës?
Mos në letargji
Jeta ka shumë shtigje
Rrënoje kështjellën
Nga gjiri i Rozafës qumësht pi
Lulëzo në gonxhe
Vjedh buzëqeshjen
e murosur kohësh
jetës sate fali
rrugëtim shtigjesh të reja
heq siluetën e së kaluarës
velenxë e pamerituar për ty

WHO GOT YOUR SMILE?

I see you traveling in a shamble way
Forgotten silhouette traces of time
Who snatched your smile?
Did it slip into the floods of time?
In the trunk of your journeys?
A scent of despair, did you wall the joy in the castle?
The dawns open with tears in their eyes
Faded every day from a crate of time?
Don't do it in the lethargy
Life has many paths
Demolish the castle
Drink milk from Rozafa Bay
Bloom on buds
Steal the smile
walled over time
forgive your life
journey of new paths
removes the silhouette of the past
undeserved woolen blanket for you

Hazir Luta

DALLDISJA E D-së

Dielli doli detit
Deti duroi dritën
Drita dalldisi diellin
Durimi i dashurisë
Dritë i dha ditës

Deri dje
Dardania duroi
Derisa dëshmorët
Dritën e diellit e derdhën
Deri në dritën e ditës së Dardanisë

Durimi duroi dashurinë
Dashuria dashuroi durimin
Diku deti diellin e dalloi
Dashuria duart ia drejtoi
Dëshmorëve të Dardanisë

The rapture of letter D

The sun came above the sea
The sea endure the light
The light rapture the sun
The endurance of love
Brightness gave to the day

Till yesterday
Dardania endure
As far as martyrsʹ
Pour out the light of the sun
Until the light of Dardania’s day

The patient endure the love
The love fall in love with the p

KLEJDA PLANGARICA

E BRISHTA SHKRONJË IMJA!

Po rend pas një shkronje - Të vetmen...
Që shpesh, ashtu të zgjatur, e quaj pohim,
E veç një çast më pas - një bashkëtingëllore e heshtur
i ngjitet mbi zverk
(Si dora ime e padrejtë në qafën tënde)
E ma kthen në psherëtimë...
Po rend pas saj,
Drejt një ure me tri këmbëza
Që nuk i përket të shkuarës
e as të ardhmes...

E brishta shkronjë imja!
E pamundura!
Tepër e vogël për të të bërë të parën
Të kapërcesh në zanafillë
Për të prirë gjithë shkronjat e tjera...
E pafuqishme për të të bërë të fundit:
Të mbyllësh dyert e një alfabeti -
Të pazëshëm deri në çirrmë...

E mira shkronjë imja -
E pavonuara,
Por as e hershmja kurrsesi…
Është e bukur koha jote,
E kam shkelur pash më pash!
Ti mos u ngut të hysh në timen
Është rrugë e gjatë…

Është i minuar ai kufi dykohësh
Ku do të shkelësh ti,
Kujdes!
Për tri këmbëzat e tua
Ngarkesë e rëndë jam…
Ndihem në faj - nëse të mbaj gjallë...

KLEJDA PLANGARICA

MY FRAGILE LETTER!

I'm following a letter –
The only one!
That often, (when extended),
I call it affirmation...
And just a moment later –
a silent consonant clings to its nape,
(like my unfair hand on your neck)
and turns it into a sigh of despair...

I'm running after it,
towards a three-legs bridge
that doesn’t belong to the past,
nor of the future...

My fragile letter!
My impossible!
Too small to make you the first,
to send you to the genesis,
to guide all other letters...
I’m powerless to make you the last:
Closing the doors of an alphabet -
A silent one - A screaming one...

My little sweet letter -
(That is not delayed
But not early at all…)
It’s so beautiful your time,
I stepped it inch by inch!
Don’t rush to get into mine
It's a long ride…

Beware, my little one!
It’s mined that two-time border
that you want to trespass.
For your three legs, I’m a heavy load.
I feel guilty - if I keep you alive ...

Pjesa e dytë e poezive konkurruese për Festivalin e Poezisë Takimet Ndërkombëtare e Letrare Azem Shkreli - 20/ 2022 Jubilar

Liridon Mulaj

Frikë!

Ku do të jemi, nesër, kur
dita t'ia mbërrije mbi
karvanin e së panjohurës,
që fundi nuk i shihet,
veç ca këmbë të vogla bebesh
që mbajnë erë qumështi
e përpëliten brenda një hapësire
sa një kafaz zogjsh.
Nga do të mbijë ajo farë luleje ,
pa arome e ngjyrë,
e tejdukshme si mbrapështia e
qenies sonë, që ulërin shtjellave të
jetës.

Ku do të jemi nesër, kur mishi yt rozë
të jetë pushtuar nga rrudhat,
si bishta rreshqanori, që përdridhën
mbi krenarinë tënde lavdishkuar.
Atëhere kur ëndërronim ndryshe,
Përshembull të shtrirë mbi karrige druri,
atje larg në dheun e djegur të kolonive europiane,
Meksikë a Peru.
Nën trilet e të qeshurës tënde që më
thërret hareshëm:
-Senior , te chiero mucho"
dhe derdhet tekila mbi gurët e thatë
të tokës së shkretë të jugut...
Dhe ne çmendemi
për njëri-tjetrin

A do të jemi sërish sëbashku
me ëndrrat
zhgënjimet
puthjet
orgazmat e rreme
tradhëtitë,
premtimet që nuk zgjasin as sa
një valë që trashet mbi shkëmbinj.

Ecim pra, ecim dhe të trembur për vdekje ,
pyesim atë masë ajri të
padukshme që na rrethon:
-Ku do të jemi ne, kur e nesërmja t'ia mbërrijë?

- Fear
Where will we be tomorrow, when
The day will rise on the caravan of the unknown,
At the unseen ending,
Only small feet of kids
Who smell like milk
And cradle inside a space
The same as birds' cage.
Where this seed of flower will give roots
Without scent and colour,
Transparent as our worst being, that screams on our life waves.
Where will we be tomorrow, when your rose flesh
Is being conquered by wrinkles,
As those tails twisted on your fallen glory.
Then , when we used to dream differently,
Lied on wooden chair
There faraway on the burned soil of European colonies,
Mexico or Peru.
Under thrills of your laughter that still calls me happily :
- Senior, te chiero mucho"
and tequila is pouring on dried stones
of the deserted southern land...
And we get crazy
for each other
Will we be both again
Within dreams
disappointments
kisses,
false pleasures
betrayals,
Promises which do not last
even as a wave fallen on rocks.
Still walking, we go on frightened to death,
Asking that mass of air that surrounds:
- Where will we be, when the tomorrow will be risen?

MIGENA ARLLATI

MOS SHKEL MBI BOTËN!

Shkoi dimri
Iku edhe njё stinё…
Tim biri nuk i bien mё kёpucёt e vjetshme.
I duhen njё palё tё reja
Kёmba e tij e vockёl ёshtё rritur
Kёmba e tij e vockёl
qё shkel mbi tokёn e madhe,
tokёn qё mban miliarda njerёz,
njerёz dhe fatet e tyre
nё kёtё rruzull plot e plot fate.

Kёmba e tim biri
do t’hyjё nesёr
nё njё kёpucё mё tё madhe.
Do shkelё mbi tokёn,
do ecё mbi botёn…

Ki kujdes biri im,
sado tё kesh kёpucё tё madhe
mos shkel mbi fate njerёzish,
ki mendjen tё ecёsh butё
tё hapёrosh ndjeshёm
me hapin tёnd mbi botёn
njerёz tё mos shkelёsh!

Nё botёn e madhe
lehtё-lehtё tё ecёsh,
me kёmbёn tёnde
askёnd tё mos shkelёsh!

Mimoza Eliona Osmani.

Mur...

Sonte m'u duk kështjellë ky mur,
Ky mur ndërtuar dalëngadalë,
Më flet shumë rrallë, siç mbijnë ndër gurë,
Lulet e egra nëpër shpat mal'.

Fjalët shteruar si lumi i tharë,
Sikurse sendet e rralla relike,
Çdo ditë dhe më shkurton litar,
S'më sheh princ zemre në karrige.

Rreth boshtit tënd tkurresh përditë,
S'di ç'fletë kanë mbetur në kalendar,
Kjo heshtje është si thikë në shpirt,
Dy gjysma hëne zemra ndarë.

Sonte m'u duk ky mur kështjellë,
Për të dikurshmin zjarr kam mall.
Ah, ajo flakë e syve diell!
Më ngroh më rrallë edhe më rrallë...

LUMI NIMANI
Iliri
Je e vjetër;
sa Tomorri e Shkelzeni,
sa Sharri e Luboteni
e dashur dhe e shtrenjtë, si askush tjetër.
Ti më je; djep kombi e fisi,
Aty, shëndritë plisi.
Aty, i ka thell rrënjët lisi.
Aty, Gjergji i Madh për liri, luftën e nisi.
Arbëri,
që nga jugu në veri.
Të bekoi Zoti me bukuri.
Aty bashkë rrjedhin dy Dri.
Njëri i bardhë tjetri i zi.
Armiqtë ta patën lakmi.
Aty gjeti vdekjen bajlozi i zi.
Një shqiponjë
Me dy krerë:
Me Gegni,
e Toskëri.
Një flamur
- Kuq e zi.
Shqipëri
Një komb
me dy shtete.
Një gjuhë, një etni.
Një bregdet,
me dy dete
Që t'mos kesh kurrë etje.
Dardani,
dhimbje dhe krenari.
Nëpër shekuj histori,
trimat tanë për liri,
për ty bën vdekjen.
Askund në botë s'gjej qetësi.
Vetëm n'gjirin tënd gjej prehjen.
Arbëri, toka ime!
Kënga ime!
Gjaku im!
Loti im.
Ngjyra e penës sime.
Iliri, Arbëri,
me Dardani n'Shqipëri;
Më e madhja dashuri.
Jeni krenari
dhe sinonim,
i shpirtit tim
përjetësisht deri n'amshim.

Mimoza Leskaj

Një zë përtej Adriatikut

Flas çdo ditë me një valë buzë detit
Harruar mallit, dhe bregut tretur
Pas krahëve të mi fëmijët qeshin
Dhe një pulëbardhë vërtitet heshtur.

Po hesht dhe unë me zë të mbytur
Një brengë më bën të pëshpëris
Më vjen një dallgë përtej Adriatikut
Dhe ndiej shpirtin të më braktisë.

Takoj çdo ditë të njëjtën dallgë
Se halle e derte qaj me të
Në krah i vërtitem si re e bardhë
Të iki dua, ajo s'më lë.

Sa vite shkuan e sa do shkojnë
Thërras përhumbur në vetmi
Një ditë të gjithë do t'më harrojnë
Askush për mua s'do mbajë zi.

Por shpesh mbi det do endet era
Me lotë të saj do spërkasë
Do klithin zogjtë në shumë pranvera
E do kujtojnë, sa shumë kam qarë.

Unë s'di të them, a do ndjeni mall
Veçse për ju unë ndjeva shumë
Këtej nga erdha jetova në varr
Dhe s'kisha vdekur as në gjumë.

Një zë j'u flet përtej kufijve
Horizontit çirret pa asnjë vijë
Mërgimi or miq është det me dhimbje
Të tund gjithë jetën e s'do t'ia dijë!

Mirela Papuçiu

MË BËJNË VESHET

Ra dera, më duket
Apo jam unë që i bie
që të më duket se po trokasin?

Më kërkojnë nga dhoma tjetër, më duket
Apo përgjigjem unë
që të më duket se më thërrasin?

Po derdhet qumështi, më duket
Apo vloj unë
që të kem se me çfarë ta mbush gotën?

Më luten t' u fshij lotët, më duket
Apo qaj unë
që ta kuptoj se kam prehër?

Më kërkojnë ndihmë, më duket
Apo zgjas duart unë
se të j*pësh është më shumë se nevojë?

Më thërrasin "o ma!", më duket
Apo pëshpëris unë
që të harroj si është të mbetesh ndërsa fëmijët ikin?
MY EARS PLAY TRICKS ON ME

Someone's at the door
Or is it me who’s knocking
so that it feels like someone is there?

They’re calling for me in the next room I think,
Or is it me replying
so that it feels like someone’s asking for me?

The milk is overflowing I think,
Or is it me boiling over
so that I have something to fill up the glass with?

They’re asking me to wipe their tears I think,
Or is it me crying
to checkif my lap is still there?

They’re asking for my help, I think
Or do my hands reach out
because giving is more than just a need?

I hear them calling "mom!" I think,
Or is it me whispering
to forget what it feels like once the children have left?

Naxchije Kastrati
"HANË GJAKU” 1989
Brohoritnim
Me sa zë që kishim
Të vetëm studentë të fshirë
Harronim se të rrethuar ishim
Helmeta e tyta gërvishnin
Qiellin e nxirë

Thamë gjithë zërin e shterruam
Si meit heshti qyteti
Me Yjet e vrarë
Kujtonim se fillikat nuk ishim
Nuk u lamë me yjq me lugetër me djaj

Brohoritëm sa plasëm hënën
“Hanë gjaku”
Çarte edhe qentë në zingjirë
Veç tmerr n’ terr, veç zi n’zi
Në Prishtinën e lirë

Bërtisnim
Sa fusha përpiu barin
Sa krejt yjet n’pusi ranë
Binin pendrekë e fishekë
Pikonin muret gjak
Gjak e shurrë dyshemetë

Çirrnin sirenat udhëve
Hapsane në nadjen e ndryrë
Të gjymtuar kokë e bisht
U qorrën djemtë tanë më të mirë

Gjithkah gropnajë copa e gropa
Secilën anë therrnajë
Në mbeti kush shurrdhuar pshtjelloheshin
T’përçudnuar të degdisur të shkarë…
NEKI LULAJ
MARTIRIT TE KOMBIT
Jusuf Gërvalla

Me metafofën e lirisë kapërceve gjithë udhët në mal
Mes ndërskëmbësave të mjegullës tmerrit e mizorisë
Gërvishe shpirtin për fjalën, besën e plisin e bardhë.
Që t’i dalish zot vetit, fisit, kombit dhe shqiptarisë.

Helmi i gjarpërit të ndoqi e ti nuk e njohe fare
E hijet e zeza si gaca u fshehën ne hi
Egër na shtërngon p*këllimi ky korb i zi mes janarëve
Tingujt e kitarës janë agshol i një frymimi të ri.

Atje larg gjethonin drurët e zhveshur e mitet
Pabesisht u përgjak janari prej gijotinisë
Dhembja këputi vigun e drurit dhe djepin e fëmijëve.
Kitara lëshon tinguj në hijen e blirit të atësisë.

Atë natë të së dielës janari mallkim rënkoi fjala
Në Prishtinë e n`Dubovik gardhi rëndoi nga bora
Strehët lëshuan akuj e p*ka akulli të bardha
Nënë Aishja u bë gur dhe urë e sfilitjeve të forta.

Helmi i gjarpërit të ndoqi e ti nuk e njohe fare
E hijet e zeza si gaca u fshehën nën hi
Egër na shtërngon p*këllimi ky korb i zi mes janarëve
Tingujt e kitarës janë agshol i një frymimi të ri.

Nezi Plaku
NË ÇAMËRINË TIME

E dua Çamërinë time me bukuritë e saj të rralla,
I dua fushat e gjëra të blerta, dhe malet e larta,
Aty ku fluturojnë zogjtë mbi re, me krahë të bardha,
Në lulet plot erë, mbledh nektarin bleta atyre pllajave.

Dua të zgjohem aty agimeve, të ndiej rrahje zemre,
Të ndiej cicërima zogjsh, lart nëpër degë e nëpër tela,
Të çmallem, t`ju dëgjoj bilbilave të ëmblat zëra,
Kjo është Çamëria, ku bukurive u këndohet kënga.

Të më lagin agimet në bahçe me vesën si ari,
Të ndriçojnë ylberet mëngjeseve, si margaritari,
Të mbushen mushkëritë me aromë, lule manxurani,
Të dehem me yjet në qiell, që feksin faqet e malit.

Atje dua të pushoj pak, të më ngopet me dritë syri,
Ku shtypet me këmbë në luturvi vaji i ullirit,
Të përshëndes zogjtë çdo mëngjes, t’u them tungjatjeta!
Këtu është e shtrenjtë dhe e shenjtë, fjala, nderi dhe besa.

Të shikoj nga larg, të pres të më vijë vëllazëria,
Të shijojmë si lulëzon bajamja, si nxjerr gonxhen qershia,
Të shikojmë përtej ato pllaja, bagëtinë në brinja e gërxhe,
Të dëgjoj gushëkuqin, dallëndyshen të dëgjoj dhe thëllëzën.


Oh, të hedh shikimin më poshtë në fushat e blerta,
Të shikoj si lulëzon portokalli, limoni e shega,
Ku zogjtë ndërtojnë foletë degëve nëpër pemëra,
Ku Joni flladis me stërkala lulet e vesuara nga vesa.

Këtu më ka lindur babai, më ka lindur dhe nana,
Nga këtu rrjedh në damarë gjaku fisnik i të parëve,
Stërgjyshërit në këtë tokë shumë amanete kanë lënë,
Këtu prehen eshtrat, shumë fjalë janë pa u thënë.

Të qëndrosh në këtë vend, të shijosh të gjitha bukuritë,
Si kundërmon aromë manxuran, vasilikua e trëndelinë,
Nënat me furkat e drunjta tjerrin leshin, e bëjnë fill,
Bëjnë pajat e vajzave të bukura çame, për nusërinë.

Në sofrat hollohen petët e holla për bakllavatë,
Ëmbëlsira “Mbretëreshë” e krahinës së Çamërisë,
Kur vihen në garë vajzat, nuset e gratë,
Nanat urojnë çiftin, për një jetë sa më të gjatë.

Shkoni një herë në krahinën e Çamërisë,
Shikoni kur kthehet bagëtia me këmborë e zile,
Të pish dhallë, të hash kos dele dhe djathë të dhisë,
Të shikosh si mbahet armeja, në kaçupët prej lëkure.

Të ulesh, të shijosh gjithë bukuritë e Çamërisë,
Ku në male lartohen pemët, takohen me retë e yjet,
Të pish vetëm një p*kë ujë në ato kroje e burime,
Kjo është më e mira shije, e Çamërisë time.

Nurie Emrullai

Atij që pret

Do të duhet të mësosh
si të jesh vëlla a motër;
nënë a bijë, babë a bir;

Atë ditë t'i përmendën zanat,
e ti prapa xhami kundrove flatrën që u ndal mbi çati.

"Është zog."‒ të thanë ata. ‒"Është zog."

Dhe kështu ëndrrimeve u mveshe krahë fluture...
por duro, se prej syve të tu lind çdo stinë.

Dhe netët i gdhin që të shohësh verbërinë.
Dhe ditën tjetër mëson që të kollarisurit t'i thuash Zot.

Dhe padurim, padurim..., sa jetës frymën ia zë...

Dhe data që i paraprin së ardhmes,
rri në prag, gjithnjë me lurek në krahë dhe nën këmbë zvarrit një plak.
E ti pyet, vallë prej cilës limfe lindën ndjenjat e trishtimit?
A nga cili yll u shuan dëshirat e moçme të njerëzimit?
E kur qe çasti që u futën në trupat tanë të sotshëm,
që shtatin na e kanë zënë, por nuk kemi fuqinë t'i lindim.

E dëgjo,
nëse gjer tani mësove si jetohet,
tani çmësoje gjithë këtë...

Pa kush e di se sa trishtim mban një grusht?
Sa ujë pinë sytë, sa kodra mblodhën këmbët?

Por ti dhe unë jemi nxënësit e dobët të kohës...
Që mjaftohemi sall me idenë e njëri-tjetrit,
Tani, më thuaj në cilën fytyrë ta shoh realitetin?

Dhe ylli vazhdon të mbetet yll,
njeriu‒ po ai besimtar i IMAGJINATËS,
zana mbetet përrallë e ajo flatra mbi çati.

Dhe kështu dashuruam jetën, dhe vdekjen tonë e deshëm.
Prena Prendi
Në kërkim të fatit…

Përtej detit,hedh vështrimin,
ndër mendime.
Atje larg e kam lënë shpirtin,
mjaltën time.

Tokën djerr e shpinë me dry,
dashurinë…
Nëpër ëndrra,me lot n’sy,
kujtoj rininë.

Mëmëdhe ,më e bukura fjalë,
shpirtin më prek.
I lamë prindërit ,kërkojmë fat…
shtet me shtet.

Gjurmën kudo kem’ shkelë,
jo të lumtur…
Në vend të huej si të mjerë,
shpirtkëputur.

Hedh vështrimin nëpër botë,lufta vret…
Vesh xherdanin ,se jam Shote,
jam Azem.

Se harrova kurrë, atë breg,
nis nga deti…
Nëpër dallgë e shteg më shteg,
Fati…s’dimë ku mbeti…?
Mallkuar qoftë kurbeti!

Looking for luck…

Beyond the sea, cast the gaze,
among thoughts.
Far away I left my soul,
my honey.

The barren land is covered with a padlock,
love…
In dreams, with tears in my eyes,
I remember youth.

Mother, the most beautiful words,
it touches my soul.
We left the parents; we look for luck…
state by state.

I have traced everywhere,
unhappy…
like a stranger and a poor man,
heartbroken.

Look around the world, war kills…
I wear a scarf, because I am Shote,
I am Azem.

I never forgot that shore,
when I left that sea…
Through waves and path after path,
Fate… we do not know where it remained…?
Cursed be the kurbet (immigration)!

Preç Zogaj
BALADË

Po flija poshtë lisit hijerëndë,
Kur erdhën e më zgjuan: Ngrehu, të do Ana!
Muzikë më të bukur s’më kishin ndier veshët.

Atë që solli lajmin nuk e pashë.
U gjegj me jehonë shpirti: Të do Ana!
Një fill drite përshkoi kujtesën, ëndrrat,
Dhe malli shpejt u gdhend si fytyrë vajze.

Mendja m’u çel si dita: Të do Ana!
Qirinj e korba u fikën: Të do Ana!
Viset e shpresës u mbushën plot me rrugë,
Gjaku sërish këndoi: Të do Ana!

Në fill të zërit shkoja dhe mendoja:
E di pse jam si firifiu, ka kohë,
Një fytyrë perëndeshe në udhë humba.

Andej-këndej u enda duke qarë,
Nga turpi që s’më donin rashë e fjeta
Nën hijen e lisit degë-rëndë.

O ti që flet e s’dukesh, a vërtet
Më do ajo tani apo jam n’ëndërr?
Përse më fshihesh, o zë kaq i sinqertë?

U hap mbi kodrat e verdha një deriçkë,
(Kraharori im kërciti si dërrasë)
Mes lulesh e gajtanësh ngriti sytë
ajo që nuk u bë më shumë se vajzë.

Qeshi dhe foli: Pse më prure këtu
Ende pa të dashur shumë mirë?
Përse m’i hodhe gjithë këta xhevahirë?
Ramë Oraca

RAPSODI SHQIPTARE NË TRI PAMJE

I

Veç shpirti i saj gjallëron fjalët
që të marrim udhë për këngën e humbur

ajo vjen si brerimë shiu
vjen prej atje ku s`mundi të fluturojë
as zogu i diellit

kushedi sa herë e kemi ëndërruar veten
duke pritur etjen e saj përtej teli
që t`i kthehet dhembjes sonë

mijëra këngë e vaje ia përcollëm
e ajo bëhej aq e bukur
larg syve tanë

secili prej nesh e duam për vete
shpesh i vëmë vetes dhe flatra engjëjsh
nga krimbat bëhemi dhe flutura
e nuk dihet edhe në sa mënyra
shndërrohemi në çfarëdolloj
derisa të dehemi nga mungesa e saj

madje bëhemi dhe të çmendur
veten e pagëzojmë me emra hyjnish
që lindin e vdesin brenda nesh

ajo të gjithëve na e fal zjarrin e dashurisë
për ta nisur këngën e këputur
të mbërthyer në tel

malli për te përherë do t`na mbanë zgjuar
me sy kah sythat e dritës
që nuk shuhen kurrë.
II

Diku kah fundi i shekullit që shkoi
e mbaj n`mend kur i këputëm telat
dhe ia mësymë udhës sonë

kahdo që niseshim
rigonin kujtimet e shkretueme
si vasha mbi gjergjef për unazën e këputur

kur u kthyem kah ajo që s`lihet për s`gjalli
me zemër të thyer
mezi e hapa të vetmen dritare
e s`pata t`i them dikujt eja brenda

si trup i pajetë ecja trembshëm
mbi shkrumbin e ëndrrave të dallëndysheve
që kishin fluturuar në një stinë tjetër

dikur u bëra vet i njëqindi
dhe u ngatërrova me të vdekurit matanë teli
që vinin përditë për të luajtur symbyllas

të gjitha udhët i emërtuam me emra heronjsh
që mos të humbim të nesërmen

nga etja e madhe
krejt lëngun e shpirtit e shtrydha
e nuk munda që të bëhem zog
për ta parë cilin e kam më afër
ndjekësin apo hijen e telit me gjemba.

III

Tash ajo vjen si në gjysmëndërr nga fundjeta
e qullur me llohë shiu të turbullt
lëshon rrënjë si guri në vend të vet
me rapsodi zogjsh i jep shpirt pranverës

kaherë jam mësuar me përqafimin e padukshëm të saj
shpesh e merrja në sy kodrën përtej teli
derisa një zë më kthente në p*këpjekje

vetëm rruga e qumështit me jepte shpresë
që të çmallem me gjysmën e shpirtit të saj
të varrosur në këngë

druaj që të bëhem si statujë e ndryshkur
duke pritur dikë nga të gjallët
e humbur pas shpresës matanë teli

ajo kushedi sa herë më ka thirrur në gjumë
që të dal nga ëndrra kobzezë

vetëm shpirti im e di
si e mbajta ndër dhëmbë kohën e mbrapshtë
si kalova nëpër strofka nate
të rrethuara me ulërimë ujqish

tani me afshin e gëzimit tonë
drita e shpresës po na i zgjat duart
të gdhendura në grila hekuri

ajo vjen si një zog i trembur
e buzëpërgjakur nga frutat e jetës së ngutshme
të kacavarur në tel të kuq

tani në këtë kohë etjesh të mëdha
në njërën dorë e mbaj pranverën e hershme
në dorën tjetër kam frymën e saj
që s`dua të bëhet kënga ime e këputur.

Albanian Rhapsody in Three Scenes


I

Only her soul enlivens the words
to hit the road for the lost song

she comes like raindrops
she comes from where even the bird
of the sun couldn’t fly

who knows how many times we have dreamed of ourselves
waiting for her thirst beyond the wire
to return to our pain

we passed on thousands of songs and dirges
and she became so beautiful
away from our eyes

we each love it for ourselves
we often put ourselves angel wings
from worms we become butterflies
and it is not known in how many ways
we turn into anything
until we get drunk because of her absence

we even get mad
we baptize ourselves with the names of deities
that are born and die within us

she gives us all the fire of love
to start the broken song
stuck in the wire

longing for her will always keep us awake
with eyes towards the buds of light
that never go out.

II

Towards the end of the last century
I remember when we cut the wires
and we headed for our way

wherever we went
we drizzled the desolate memories
as the girl on the embroidery hoop for a broken ring

when we returned to that which is not left for the living
with a broken heart
I barely opened the only window
and I did not have anyone to come inside

like a lifeless body I walked fearfully
over the ashes of swallows’ dreams
who had flown in another season

then I felt like there were a hundred of them in me
and I mingled with the dead beyond the wire
who came daily to play blindly

we named all the roads after heroes
lest we lose the coming days

from great thirst
I squeezed all the liquid of the soul
and I could not become a bird
to see who I have closer
pursuer or shadow of barbed wire.



III

Now she comes as in a half dream from end of life
soaked with turbid rain
lays roots like stone in its place
with rhapsody of birds gives spring spirit

I have long been accustomed to her invisible embrace
I often overlooked the hill beyond the wire
until a voice brought me back to maturity

only the milk way gave me hope
to cheer up with half of her soul
buried in song

I fear to become like a rusty statue
waiting for someone from the living
lost in hope beyond the wire

who knows how many times she called me in my sleep
to get out of the sinister dream

only my soul knows
how I kept the bad time between my teeth
as I passed through night dens
surrounded by the howl of wolves

now with the ardor of our joy
the light of hope is stretching out its hands to us
engraved on iron bars

she comes like a frightened bird
with bloodied lips by the fruits of hasty life
hanging on red wire

now in this time of great thirsts
I hold early spring in one hand
in my other hand I have her breath
for I do not want her to become my broken song.

Rabije Bytyqi



Ëndrra është puthje!

As në tokë
As në qiell
Urrejtja s'ka shije
Ëndrra është puthje
Bota është këngë pabesie
Pulëbardhat i tmerron nata!

Këtu
Andej
Përtej
Krimi nuk ka emër
Plagë e qelbur
Toka befasi e madhe
-na pushtuan jashtëtoksorët!

Zjarr
Prush
Afsh rrebel
Demonët kallin ëndrra!

Rruga
Kujtesa
Brenda syve të botës
E djeshmja
Shkallmon të ardhmen!

Remzije Zekolli

Peizazh i humbur

Pëlhura më është grisur
Nuk di si ta p*kturoj fjalën
Që vargut t`i j*p kuptim

Dritë t`i j*p poezisë
Për ty dashuri

Dua ta p*kturoj me lot
Peizazhin tim të humbur
Prej kohësh

Pëlhura më është grisur

Lost landscape
My fabric is torn,
I’don’t know how to paint
The word
To give meaning to the verse

To give light to poetry
For you, o love
I want paint with my tears
My long lost landscape
My fabric is torn

Riza Dreshaj

MBRETËRIA E ESHTRAVE

Nuk ka më kuptim ka
Ikur logjika
Te rrugëtimi i eshtrave
Çdo gjë
Po më rëndon
Në jatakun tim..

E nuk përkulëm me kokën
Nën tokë e sipër saj..

Eshkumim i tyre i vrazhdë
Logjika e sëmurë barbare..

Se ku janë
Jetojnë
. në flakë u dogjën
Më hirin si
Kujtesë botë nërtojmë..

Se shkelim mbi
Mbretëritë
Kohët të ndalojnë..

Mosnjohja në gjuhën
E eshtrave
Ënde gjuhë
Mëmece..
Herë herë
Rënkuese përvëlojnë..!

Një plastmast i shqyer
Një kockë a kafkë
E rënë
Më faqe në histori..

Një kockë mbi kockë
E
Një palë rroba dysh
Të
Bëra shoshë nga
Pusitë
E shekullit
Tepër të mëdha..!

E numra fantazmash
MK296..
E trëndafile të kuq
Përthyemje për shpirtrat
E humbur
Nëpër morgjët e kuq

Fjalët janë dallgë
Me lotë
Të pakta janë

Janë dallgë..
Në detra pa ndalur
Mbretëri e eshtrave

RUDINA MUHARREMI- BEJA

VALIXHJA E MALLIT

Valixhja është gati…
Sa e rëndë!
Ka brenda një grusht dhè;
aromën e bukës,
të ujit të freskët të pusit,
Të kodrës së mallit…

Në xhepa ca dhimbje…
Muzg agimi, zhytje dielli.
Lidhur në fjongo të kuqe - kujtimet…
I ruaj me kujdes,
Si rripin bojëhiri që kam në brez,
Gjallë t’më mbajnë frymën
Rrugëve të botës,
Në kërkim të vetvetes…

Kafshatës pa shije,
Njerëzve të ftohtë,
Ditëve të shkurtra
Fjalëve njërrokëshe,
Verave të varfra, pa këngë e valle?
Dimrat e kërrusur, borë e halle,
Sakrifica që s’shihen, të afërm që s’njihen.

Njëlloj valixhja, vit pas viti!
Asgjë s’ndryshon, veç ne plakemi,
harrohemi fjalëve të kota...
Mbi shpinë të tjera torba.
Nyjë mallëngjimi, lidhur për fyti, zemrat ndrydhur.
mbi kokë, lodhje e padronë,
malli brenda brinjësh gjëmon.
Dita, muaji, viti, jeta
Sa hap e mbyll sytë shkon.
E unë me të shuhem brigjeve të dheut të huaj…
Një ditë, tri vjeshta…

Mallin në valixhe ruaj.


Salajdin SALIHU
I NDEZ CIGARET REND SI ZHAK PREVERI

i ndez cigaret rend si Zhak Preveri
ti s’je në dhomën e zbrazur
ku më ngulfat vetmia
dritaret kaherë i kam mbyllur
dhe dyert
ku mund të hyjë marrëzia

notoj nëpër tymin e vjellë në ajër
në saksi vyshken lulet...

ca gjethe të vdekura
në një peizazh vjeshte
era e kujtimeve i mbart
si në poezitë e Zhak Preverit

ca gjethe të lehta
si puthje në stacion
ku të përcjell trishtimi
dhe të pret
siç i pret i burgosuri festat

puthje të lehta
si vdekja

ndez cigaret rend si Zhak Preveri
dhe nuk e rrëfej jetën time
dhe nuk e rrëfej jetën time...

Shefqete Gosalci
PËRBUZJA E LIRISË
Ëndrra të gjymtuara vashash, qajnë për fatet e thyera e pasqyrat e pështyera
E vërteta rri strukur, hanë buzët e çara,
Gënjeshtra i krehë flokët mosmirënjohjes,
Frika dhe zhgënjimi i lëmojnë frahët përbuzjes,
Trimëria heshtë, murosë plagët,

Pemët s'kishin më krimba, ata po hanin mish të njomë lirie,
Ushtarët po shisnin gjakë për bukë e ilaqe,

Liria adoleshente, pa faj thente shenjtërinë,
Gjinjtë ia shponin dhëmbët e përbuzjes Që sapo kishte ngrënë të voglin e lirisë,

Liria sodiste bijtë e vet n'pushtet si e korisnin "pa pardon",
Ngriti dorën njomake me mindil të bardhë e tha:

Më murosni në dry derisa trimat t'jenë kthy,

E përbuzur, e turpëruar, mbylli veten në dry,
Më mbani fshehur deri në nje lindje të re.

Despised Freedom
Crippled dreams of girls
Crying for broken fates and spitted mirrors
The truth remains shy eating cracked lips
Lie combs the hair of ingratitude
Fear and disappointment smooth out the wings of contempt
Courage stays silent, walling the wounds
The trees no longer had worms, they were eating tender flesh of Freedom
Warriors were selling blood for food and medications
The adolescent Freedom innocently was braking the holiness
The Breasts pierced the teeth of contempt
That just had eaten the little one of the Freedom
Freedom watched at its sons in power as they used it "without pardon"
Raised the fresh hand with white handkerchief and said:
Wall me in padlock, until the brave ones are back
Despised and ashamed, locked herself in padlock
Keep me hidden until a new birth

Shqipe Bytyqi
A BIJM‘ SONTE

A bijm‘ sonte, motër
poshtë kambëve të ahut
asht mbramje e mirë sonte
bashkë me diellin me ra

E di, lisi ka nji andërr
ma tha n’vesh mbramë
kur m’puthi prajshëm n’ballë
e frikën ma mposhti
frikën e mortit
frikën e sopatave t’zeza
e të gurëve t’mexhes që territ rrotullohen

A bijm‘
bashkë me diellin, motër
E ftohtë vje nata
n‘déj s’ka jetë ma
jam lodhë ngricave çdo natë
droj p*ki midis terri
tue prit diellin me le
pa pá dritën
si përdridhet mish*t terrtë
pa pá njat shpresën e rrebelueme
që dimnon gjoksit ahut
e n’sy pranvere, din krye me que
bijm‘ sonte, motër...

LET’S FIND SHELTER TONIGHT!

Shall we find shelter tonight, sister
down the beech legs
it's a good evening tonight
To lay down with the sunset.

I know, the oak has a dream.
he told it to me last night
when he just kissed me on the forehead,
Blowing away the fear
The fear of death
The fear of black axes,
And the fear of the boundary stones
that rotate in darkness!

Shall we find shelter
When the sun set, sister!
It's cold at night
there is no life left
I am tired of frost every night,
And I might drop
In the darkness.
Waiting in vain for the sunrise
without seeing the light.
How dark flesh is shivering
without seeing the rebellious hope
Hibernating in the beech chest.
And in the eyes of spring
Knows how to uprise
Let's find shelter tonight, sister...

VALBONA AHMETI
Këngë e pakënduar

Nga bilbili i pranverës këngë e pakënduar
dekada brezash e pa ndëgjuar
ishe aromë e pa shijuar lulesh
tani dua me t’pa me duvak nusëruar

ishe rënduar me peshën e durimit
me dëshirat kalëruar si gjethe të vjeshtës
shpirti yt mes ëndrrash fluturuar
tani dua t’ruaj hënëz të buzëqeshur

stuhit me shekuj të kanë goditur
pran detit të qetë ishe shpirt i trazuar
ngjyrave të ylberit ëndrrat tua kishin zënë vend
tani dua me t’pa Diellë që flakëron anë e kënd

me shekuj ëndrra jote zjarrë e ndezur
prushi i saj s’deshe të jetë tretur
Dardani Hyjneshë nga zoti e bekuar
tani dua të mbaj kopsht të lulëzuar

Valbona Hadri

Zëri yt

Me dridhje qerp*kësh dhe kapërdim lotësh mundohej t'i tejkalonte dhimbjet që i përjetonte deri në palcë .

Sa vinin e i shtoheshin
Por dëshira për të jetuar frymonte në ringjalljen e shpresës së fundit.

Iku edhe kjo ditë pritjeje
Mungesa në marrje të kumtit për të parë apo jo buzëqeshjen e saj e la fytyrè ngrysur.

Zëri i mekur i engjullit dhe dora e zgjatur mbi flokun e verdhë i shpejtoi rrahjet e zemrès .

Kishte shumë mall ,donte që ai zë të vazhdonte vargun e tij dhe me dorën e një hyjnori ta fuste në gjoksin e tij për ti ēmbësuar vuatjet e saj.

I mbeti qafa zvarrë . Pa e kthyer kokën ndjeu ngadalë shuarjen e asaj drithërime.
Nuk kishte fuqi për të nxjerr më asnjë p*kë zë. Lëvizi gishtin tregues dhe në ajër shkroi më mung


Your voice

With flickering eyelashes and swallowing his tears
he tried to suppress
the deep pain he felt
in his bones.

The pain kept growing
But the desire to live
revived with the last hope.

One more day has gone in waiting
in absence of receiving news
of seeing or not seeing her smile
left a gloomy trace on his face.

The faint voice of the angel
and the stretched hand over her fair hair
accelerated his heartbeats.

He was craving for
and wanted the voice to continue its verse,
with the divine hand to thrust it into
his bosom to sweeten
her suffering.

His neck stiffened.
Without turning his head
he felt the thrill fade away.
He had no power to utter a single voice.
He moved his index finger in the air and wrote I miss your voice.

Vera Pelaj
TË FALEM
Ta falë gjakun
Ta shkruash historinë
Ta falë zemrën
Ta dashurosh njerëzinë
Ta falë jetën
Në t’u dashtë edhe një varr
Ta falë ty, Kosovë
Që e meriton dashurinë
Falë të qofshin këmbët
T’i kaptosh greminat e thepisura
Falë të qofshin duart
Ta mbash flamurin e paqes
Falë të qofshin edhe sytë
Ta shkosh mallin e të mërguarve
Falë të qoftë edhe fjala
Frymë t’u j*pësh heronjve
Falë të qofshin buzët
Ta puthësh, ta përqafosh lirinë
Falë të qofsha e tëra
Ty
Që e meriton përjetësinë!

Vera Pelaj
I DEVOTE MYSELF TO YOU
I give you my blood
For you to write history with it
I give you my heart
For you to love my people
I give you my life
Even a grave, to you I’ll give
If it’s all you need
I give you everything, Kosova
For you deserve my earnest love
May your feet be blessed
For you to cross the steepest abyss
May your hands be blessed
To hold the flag of peace
May your eyes be blessed
To contemplate the longing of the exiled
May your words be blessed
To give your breathe to the heroes of our past
May your lips be blessed
For you to kiss, the freedom, to embrace
I devote myself to you
For you deserve eternity!

Ylltare Ferati
VRULLSHËM
Vrullshëm jeta qëndis honet e saj
Më rrëmben hovshëm nga dita në ditë
Unë rrëmbyeshëm e përqafoj
Ajo më ledhaton më mikëlon
Rinis çdo ditë të re me fjongo shprese
Jetës i dhuroj nga një gjeth shprese
Vrullshëm vrullon jeta binarëve të kohës
Ëndrra vargëzoj në netët me hënë
Mëngjeset i dhuroj me një cep ëndrre
Dëshirat e ëndrrave synojnë e shtegtojnë
Me mua
Shtigjeve të reja
Vrullshëm shkallëzohem.

VIGOROUSLY
Life embroiders vigorously her abysses
It grabs me rushing day by day
I abruptly embrace him
She caresses me genuinely
Renew every new day with ribbon of hope
I give life a leaf of hope
Vigorously goes life binaries of time
I versify dreams on moonlit nights
I donate breakfasts with a dream corner
The desires of dreams aim and travel
With me
New paths
Vigorously escalate.

Sokol Halili

Ngrohtësi shpirti

Universi
i shpirtit tand
sa me afrohet aqë
me ikë
Tu' e mshefë
aromën e flokëve
Hijeshinë e syve
Ngjyrë ulliri
Dhe detajet e natyrës tande
virgjer
Kur Ylli Mengjesit
Humbë dritën
Dhe zhdaravitët me
retë e humbura
Takohet me ditën
e re
Dhe shpresa që te takoj
Ty
Me ngatërrohet me deshirën
që pata
Se me ëndërra
E ngrohtësi shpirti
Kurrë su ngiva
E gjumin ma moren hyjneshat
e Zeusit
Derisa të lagna me ujë
në Grykëdetin Dardan
Ku laheshin Perenditë
e Muzat
Dhe shpërlaheshin
Tanagra, Hesiona dhe
Helena
Atëherë besoj se
Do t'i gjëj brigjet e
Rrezeshpirtit tand
Dhe s'do të mbetem
fillikat