13/08/2025
Kqiqi në flakë – institucionet në heshtje
Këtë verë, zjarret që përfshinë Kqiqin e Mitrovicës dogjën çdo gjë përpara vetes. U dogj pylli, u dogj bari, u dogj shpresa. U dogj mundi i viteve të tëra, djersa e fermerëve dhe buka që ne e siguronim me duart tona. Tani, delet s’kanë më ku të kullosin, toka s’ka më çfarë të japë, e fshati është në agoni.
Por ajo që dhemb më shumë se zjarri është heshtja. Heshtja e zyrtarëve, heshtja e komunës, heshtja e Ministrisë së Bujqësisë. Askush nuk e pa të udhës të vijë e të na pyesë: “Si jeni? Çka po bëhet me bagëtitë? Me ju?” Asnjë derë nuk u hap, asnjë zë nuk u dëgjua. Si të mos ekzistonim fare.
Ne nuk po shkruajmë për të kërkuar mëshirë. Ne nuk kërkojmë më ndihmë. Sepse ndihma që vjen kur është vonë, nuk vlen më. Ky shkrim është një pasqyrë – që institucionet ta shikojnë vetën në të dhe të kuptojnë se kanë dështuar. Kanë dështuar ndaj njerëzve që çdo ditë i ushqejnë me produktet e tokës e të gjësë së gjallë.
Fshati Kqiq sot është simbol i harresës shtetërore. Dhe ne, fermerët e tij, nuk kemi harruar asnjë fytyrë që kaloi pranë nesh vetëm kur kishte votime – e sot nuk guxon të kalojë as në mendime.
