Shejkh - IMAM Albani

Tekbiret - Dhikri i teshrikut (gjatë ditëve të Bajramit) dhe Dhul-Hixh-xhes.

Shejh Albani, Allahu e mëshiroftë:

* Pyetja:

Si është gjykimi i tekbirit të përcaktuar pas namazëve, a thuhet para dhikrit legjitim të përditshëm apo fillimisht bëhet dhikri?

* Përgjigja:

Nga dituria që kemi nuk di diçka që e mbështet bërjen e tekbirëve në fund të namazit gjatë ditëve të bajramit. Pra, nuk ka periudhë të caktuar në sunet!

Por, tekbiri është nga shenjat e këtyre ditëve. Gjithashtu e kam bindjen së bërja e tyre në fund të namazëve është çështje e shpikur dhe nuk ka qenë e pranishme në kohën e Pejgamberit sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, kështu që përgjigja është e pa kundërshtueshme që bërja e dhikrit të njohur fillimisht në fund të namazit është sunet. Kurse, tekbiret lejohen në çdo kohë.

| elHuda uenNur, Kaseta nr.392 |.

* Pyetja:

A është i përcaktuar tekbiri gjatë ditëve të teshrikut (bajramit) që të bëhet në fund të namazëve?

* Përgjigja:

Jo, nuk është i përcaktuar, ngase përcaktimi është nga bidatet, por tekbiri bëhet në çdo kohë gjatë ditëve të teshrikut.

* Pyetja:

E gjatë dhjetë ditëve?!

* Përgjigja:

Edhe gjatë dhjetë ditëve (të Dhul-Hixh-xhes) njësoj veprohet!

| elHuda uenNur, Kaseta nr.410 |.
Përktheu: Besim Gjelaj

Nuk ka bashkim në të kotën!

Pyetësi thotë:

Të bashkohemi duke qenë në gabim është më mirë sesa të përçahemi duke qenë në të vërtetën; jo çdo e vërtetë është e saktë dhe jo çdo e kotë është gabim?

Përgjigjja:

Kjo është fjalë poetike dhe imagjinare.

Çfarë dobie ka bashkimi duke qenë në gabim? Dhe çfarë dëmi ka ndarja, nëse disa janë në të vërtetën e disa janë në gabim?

Zoti ynë, i Plotfuqishëm, thotë: فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلَال

“E çfarë ka pas së vërtetës, përveç humbjes?” (Jnus 32).

Dhe thotë: وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ (١١٨) إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّك (١١٩)

“Sikur të kishte dashur Zoti yt, të gjithë njerëzit do t’i bashkonte në një bashkësi të vetme, por ata vazhdojnë të jenë të përçarë, përveç atyre, që i ka mëshiruar Zoti yt.” (Hud 118–119).

Dhe hadithi i njohur – e ky, në realitet, sipas mendimit tim, është goditje shkatërruese për shpinën e grupeve islame që nuk kapen pas metodologjisë sunite selefije – është:

“Hebrenjtë u ndanë në shtatëdhjetë e një grupe; të krishterët u ndanë në shtatëdhjetë e dy grupe; ndërsa umeti im do të ndahet në shtatëdhjetë e tri grupe, të gjitha janë në Zjarr përveç njërës.”

Thanë:

Cila është ajo, o i Dërguari i Allahut?

Ai tha:

Ajo është xhemati.

Në një transmetim tjetër tha:

“Ajo që i përmbahet asaj në të cilën jam unë dhe shokët e mi.”

Pra, kjo fjalë bie ndesh me Kur’an-in, bie ndesh me Sunetin dhe bie ndesh me logjikën.

Si mund të jetë bashkimi duke qenë në gabim më i mirë sesa ndarja duke qenë në të vërtetën?! Disa janë në të vërtetën dhe disa janë në gabim!

Së pari, kjo është diçka që Allahu e ka lejuar të ndodhë me caktimin e Tij.:

“Sikur të kishte dashur Zoti yt, të gjithë njerëzit do t’i bashkonte në një bashkësi të vetme.” (Hud 118).

Së dyti, ky është lajmi i të Dërguarit të pagabueshëm salAllahu alejhi ue selem, se umeti do të ndahet më shumë sesa u ndanë hebrenjtë dhe të krishterët. Dhe vetëm një grup prej këtyre shtatëdhjetë e tri grupeve është në të vërtetën, ndërsa të tjerët janë në të kotën.

Prandaj, atij që e thotë këtë fjalë, duke qenë e qartë pavlefshmëria e saj, i thuhet: هَاتُوا بُرْهَانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ

“Nëse është e vërtetë ajo që thoni, atëherë sillni provën tuaj!” (Bekare 111).

Dhe nuk ka nevojë të thuhet më shumë se kaq.

Shejh Albani, Allahu e mëshiroftë!
(Huda uen-Nur, Nr. 310)
Përktheu: Besim Gjelaj

Dalja e gruas e parfumosur nga shtëpia

Ebu Hurejra radijAllahu anhu takoi një grua të parfumosur dhe i tha:

Ku po shkon, o robëreshë e të Fuqishmit?

Ajo tha:

Në xhami.

Ai tha:

Për të je parfumosur?

Ajo tha:

Po.

Ebu Hurejra tha:

I Dërguari i Allahut, salAllahu alejhi ue selem, ka thënë:

“Çdo grua që del nga shtëpia e saj e parfumosur, duke dashur të shkojë në xhami, Allahu i Madhëruar nuk ia pranon namazin derisa të kthehet dhe të lahet prej atij parfumi, ashtu siç lahet nga xhunubllëku.” (Musnedi i imam Ahmedit).

Shejh Albani, Allahu e mëshiroftë, ka thënë:

“Nëse kjo është e ndaluar për atë që dëshiron të shkojë në xhami, atëherë si është gjykimi për atë që dëshiron të shkojë në tregje, rrugica dhe rrugë? Pa dyshim, kjo është edhe më e ndaluar dhe mëkat më i madh.”

Ibën Haxher el-Hejtemi ka përmendur në librin Ez-Zeuexhir se dalja e gruas nga shtëpia e saj e parfumosur dhe e zbukuruar është prej mëkateve të mëdha, edhe nëse burri i saj ia lejon këtë. Këto hadithe janë të përgjithshme dhe përfshijnë të gjitha kohët.

(Muhtesar Xhilbab el-Mer’eti el-Muslimeh, f. 44)
Përktheu: Besim Gjelaj

Varfëria e Shejh Albanit dhe përkushtimi i tij ndaj dijes
“Nga mundimi i madh dhe varfëria e rëndë që përjetonte shejhu ishte edhe fakti se ai nuk posedonte as një fletë që ta blinte për ta mbushur me atë dije që Allahu i Lartësuar ia kishte dhuruar. Prandaj, ai shëtiste nëpër rrugë dhe rrugica duke kërkuar letra të rëna andej-këtej, që të shkruante në anën e pasme të tyre. Kjo sepse ana e përparme e letrës zakonisht ishte e shkruar: ose ndonjë ftesë për hapjen e një ekspozite, ose për një dasmë, ose ndonjë reklamë për ndonjë prodhim.

Shejhu më ka treguar disa nga librat e tij dorëshkrim, të cilët ishin shkruar në këto letra; dhe shumicës prej tyre u ishin grisur skajet dhe u ishin shkëputur pjesë.

Njëherë më tha: ‘Unë i blija letrat “mbeturina malli” me peshë, për shkak se ishin të lira.’”

(Hajatul-Alabani ue atharuhu 1/43)

Përktheu: Besim Gjelaj

Abdur-Rahman Mema 16 likes. "Sekreti i fitores dhe shkaku i poshtërimit! Shejkh el-Albani - shejkh el-Uthejmin - shejkh Ibnu Baz"

A lejohet bojkotimi i muslimanit?

Pyetja:

O shejh, në kohën tonë janë shtuar drejtimet dhe grupet, si në besim ashtu edhe në interpretim. Ka një problem real: ndodh që një musliman nuk i jep selam tjetrit, nuk ia kthen selamin, nuk e viziton dhe nuk merr pjesë në xhenazen e tij vetëm pse nuk pajtohet me të në disa çështje, edhe pse ai është musliman si ai. Pastaj fillon t’i numërojë gabimet, filani e ka këtë e këtë, si dhe ata thonë kështu e kështu; e tij dhe kur i themi kjo është përgojim (gibeh), ky është musliman, kurse ti po ia përshfaq të këqiat e tij dhe po ja ia shfaq të metat e tij, ai thotë: “kjo është urrejtje për hir të Allahut dhe sqarim i gabimeve të tij”.

Si ta dallojmë mes urrejtjes për hir të Allahut dhe sqarimit të gabimeve pa rënë në përgojim, për të cilin na ka paralajmëruar Pejgamberi salAllahu alejhi ue selem: “Nëse ai posedon atë që e themi o i Dërguar i Allahut? Ai tha: “Në qoftë se ai posedon atë që thua, kjo është përgojim”?

Përgjigjja:

Unë nuk e shoh këtë që po thua. Nuk e di që një musliman nuk i jep selam vëllait të tij musliman ndërkohë që e konsideron atë musliman. Ky është bojkot që nuk lejohet në Islam.

Fakti që muslimanët kanë mospajtime nuk është diçka e re, por e vjetër. Ajo që duhet të ekzistojë është këshillimi i ndërsjellë mes tyre, dashuria dhe miqësia për hir të Allahut. Ndërprerja e kontaktit dhe largimi nga njëri-tjetri është e ndaluar, ndërsa dashuria për hir të Allahut është e kërkuar; po ashtu edhe urrejtja për hir të Allahut ka vendin e saj.

Por, mbase ka njerëz që nuk dinë ta zbatojnë këtë si duhet.

Shpesh më pyesin për bojkotimin e një muslimani nga vëllai i tij për ndonjë arsye. Unë them: sot, edhe pse në parim bojkotimi mund të jetë i lejuar, koha jonë nuk është koha e zbatimit të tij. Sepse nëse do të bojkotosh çdo musliman për një gabim që sheh tek ai, do të mbetesh i vetëm.

Pra, sot nuk duhet të veprojmë me metodën e bojkotimit dhe urrejtjes për hir të Allahut në këtë formë. Kjo e ka vaktin kur muslimanët janë të fortë dhe të bashkuar; atëherë nëse dikush devijon nga rruga e drejtë bojkotohet, atëherë bojkotimi do të ishte ilaç dhe edukim për të.

Por sot nuk është kjo koha.

Për shembull, në vende si Siria dhe Jordania ka shumë të rinj që e lënë namazin. Prandaj, shpesh më pyesin për këtë çështje. Zejdi nga mesi i njerëzve me thotë: “Kam një shok që falte me ne, pastaj e la namazin. E këshilluam, por nuk pranoi. A ta bojkotoj?”

Unë i them: Jo, mos e bojkoto. Sepse nëse e bojkoton, e ndihmon në lajthitjen dhe devijimin e tij. në qotë se e bojkoton, ai do të gjejë shoqëri të keqe dhe do të forcohet në rrugën e gabuar.

Prandaj, qëndro me të, shoqëroje, këshilloje herë pas here, ndoshta Allahu i Plotfuqishëm e udhëzon.

Kemi një shprehje në Siri: një njeri që kishte lënë namazin u pendua dhe për herë të parë donte të shkonte në xhami, por e gjeti të mbyllur, dhe tha: “Ti e mbylle derën, unë po ndalem nga namazi.”

Ky person, kur e bojkoton, është sikur po i thua: ‘Kurrë nuk të dua; mos më shoqëro dhe as unë nuk do të të shoqëroj.

Prandaj, në kohën tonë nuk është urtësi të bojkotohen njerëzit për shkak të devijimeve të tyre, qoftë në besim apo në sjellje. Përkundrazi, duhet durim në shoqërimin e tyre dhe të mos i shpallim të humbur apo jobesimtarë, sepse kjo nuk sjell dobi.

Duhet të përkujtojmë dhe këshillojmë, siç ka thotë Allahu i Plotfuqishëm në Kur’an: وَذَكِّرۡ فَإِنَّ ٱلذِّكۡرَىٰ تَنفَعُ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

“Por këshillo, se vërtet këshilla u bën dobi besimtarëve.” (Dharijat 55).

Pyetësi:

Shejh, madje duhet që ai që shoqërohet me të devijuarin të jetë i fortë dhe të mos ndikohet prej tij.

Përgjigjja e shejhut:

Po për Allahun, ke të drejtë. Kjo është shumë e domosdoshme, po.

Shejh Albani, Allahu e mëshiroftë!
(Huda ue Nur 80)
Përktheu: Besim Gjelaj

Telashet nuk vijnë nga zbatimi i Sunetit!

Pyetja:

Zbatimi i Sunetit në këto ditë na shkakton siklet me njerëzit e thjeshtë, si dhe sjell përçarje në xhami. Si duhet të sillemi me njerëzit e thjeshtë në këtë çështje?

Përgjigja:

Unë them: fitnet (trazirat) që pretendohen nuk vijnë nga zbatimi i Sunetit nga ana e njerëzve të thjeshtë, por ato vijnë nga fakti që disa prej pasuesve të Sunetit hyjnë në diskutime me të tjerët, ndërkohë që nuk janë të përshtatshëm për këto diskutime,

As nga ana e dijes dhe as nga ana e mënyrës (sjelljes).

Sa i përket anës shkencore, kjo është e qartë, sepse shpesh njërit prej vëllezërve tanë i kundërshtohet duke i thënë p.sh.: “Pse e lëviz gishtin kështu?”

Ai përgjigjet: “Sepse kështu është Suneti.”

Mirë, atëherë si e mësove këtë?

“Kam dëgjuar një shejh të caktuar që e thotë!”

Kjo nuk është përgjigje. Përmendja e atij shejhu mund ta shtojë edhe më shumë mosmarrëveshjen, e kështu me radhë.

Prandaj them: shumica e atyre që hyjnë në diskutime me njerëzit e thjeshtë nuk janë as në karvan e as në ushtri siç thuhet në një shembull (dmth. s’kanë lidhje fare me këtë punë), as nga ana e dijes dhe as nga ana e metodës.

Nga ana e dijes: ai që kujdeset për Sunetin duhet të mësojë argumentin, në mënyrë që të ketë provë kundër atyre që e kundërshtojnë.

Së pari për t’i bindur ata.

Dhe së dyti nga mëshira për ta.

Pra, duhet të mësojë argumentin për atë Sunet që njerëzit e kundërshtojnë.

Tjetra: duhet të jetë i butë në paraqitjen e këtij argumenti para njerëzve, duke u bazuar në ajetin e njohur: ٱدۡعُ إِلَىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِٱلۡحِكۡمَةِ وَٱلۡمَوۡعِظَةِ ٱلۡحَسَنَةِۖ

“Thirr në rrugën e Zotit tënd me mençuri dhe këshillë të bukur…” (Nahl 125)

Ajo që ndodh zakonisht është se disa njerëz entuziazmohen për davetin selefij në fillim të rrugës së tyre, por nuk u është dhënë urtësi.

E sheh se përplaset me njerëzit vazhdimisht, me ashpërsi dhe forcë.

Dhe kjo është ajo që unë them gjithmonë: energjia e njeriut është e kufizuar, siç ka treguar edhe Pejgamberi salAllahu alejhi ue selem në hadithin:

“Çdo vepër ka një vrull (entuziazëm) dhe çdo vrull ka një kohë; kush anon drejt sunetit tim, është i udhëzuar, e kush anon drejt bidati, ka humbur.”

Njeriu kur e shtrëngon dorën fort mund ta mbajë për disa orë derisa e kap gjumi, sepse është një gjendje e natyrshme.

Por nëse e shtrëngon kështu (jo natyrshëm), pas pesë minutave, pas dhjetë minutave, pastaj fillon të lirohet.

Ky është shembulli i entuziazmit të disa vëllezërve selefij: kur mësojnë davetin, përplasen me njerëzit me ashpërsi, por më pas u bie entuziazmi dhe tërhiqen prapa, dhe mezi arrijnë të ruajnë sunetet që kishin mësuar, nëse nuk i braktisin fare si pasojë e fitneve.

Shejh Albani, Allahu e mëshiroftë!
(Tesxhilat Muteferrika, Kaseta 79, 00:52:45 minuta)
Përktheu: Besim Gjelaj