01/29/2026
ចូរធ្វើជាមនុស្សដែលរឹងមាំ ទោះស្ថិតក្នុងកាលៈទេសៈណាក៏ដោយ
១. កុំបោះបង់ខ្លួនឯង ទោះជីវិតធ្លាក់ដល់ចំណុចសូន្យ
ក្នុងនាមជាមនុស្សម្នាក់ មិនថាយើងត្រូវជីវិតវាយបក ឬទាញទម្លាក់ឱ្យដល់បាតជ្រៅយ៉ាងណាក៏ដោយ សូមសន្យានឹងខ្លួនឯងថា «កុំបោះបង់ខ្លួនឯងចោលឱ្យសោះ»។ នៅពេលដែលយើងធ្លាក់ដល់បាត អារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមនឹងចូលមកវាយលុក ប៉ុន្តែសូមចងចាំថា ការធ្លាក់ចុះមិនមែនមានន័យថាជីវិតត្រូវបានបញ្ចប់នោះទេ។ បើអ្នកហត់ អ្នកអាចសម្រាកបាន។
សម្រាកដើម្បីឱ្យផ្លូវចិត្តស្ងប់ សម្រាកដើម្បីប្រមូលថាមពលត្រឡប់មកវិញ ប៉ុន្តែសូមកុំសម្រាកយូរពេក រហូតដល់ក្លាយជាការលង់លក់ ឬចុះចាញ់នឹងវាសនា។
២. ឱកាស និងជំនួយ ត្រូវការការតស៊ូពីយើង
នៅពេលដែលកម្លាំងកាយ និងកម្លាំងចិត្តចាប់ផ្តើមត្រឡប់មកវិញ សូមចាប់ផ្តើមវារ ឬប្រឹងតោងឡើងមកវិញឱ្យអស់ពីលទ្ធភាព។ កុំរង់ចាំតែសំណាង ព្រោះនៅពេលដែលយើងកំពុងប្រឹង អាចនឹងមានមនុស្សចិត្តល្អ ឬឱកាសណាមួយ មកប្រទះឃើញ ហើយទម្លាក់ «ខ្សែពួរ» ជួយសង្គ្រោះយើង។
ប៉ុន្តែអ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះគឺ «ខ្លួនយើង»។ ទោះបីជាគេមានចិត្តល្អទម្លាក់ខ្សែមកឱ្យយើងក៏ដោយ ប្រសិនបើយើងខ្លួនឯងនៅតែដេកដួល មិនព្រមលូកដៃចាប់ខ្សែ ហើយមិនព្រមប្រឹងតោងឡើងដោយកម្លាំងដៃរបស់ខ្លួនឯងទេនោះ គឺគ្មានព្រះឥន្ទ្រ ឬទេវតាណាអាចជួយស្រោចស្រង់យើងបានឡើយ។ ជំនួយមានន័យតែនៅពេលដែលយើងចេះជួយខ្លួនឯងជាមុនសិន។
៣. ការត្រៀមខ្លួន គឺជាផ្លូវរស់តែមួយគត់
ចុះប្រសិនបើគ្មាននរណាម្នាក់មកជួយ? ប្រសិនបើគ្មានខ្សែពួរណាមួយត្រូវបានទម្លាក់ចុះមក?
យើងប្រហែលជាត្រូវរង់ចាំពេលវេលា ឬឱកាសពីធម្មជាតិ (ប្រៀបដូចជាការរង់ចាំទឹកភ្លៀងធ្លាក់មកបំពេញអណ្តូង ដើម្បីឱ្យទឹកនោះជួយរុញច្រានយើងឡើងមកលើ)។ ប៉ុន្តែសូមកុំភ្លេចថា ទឹកភ្លៀងដែលធ្លាក់មក វាអាចជាក្ដីសង្ឃឹមផង និងជាក្ដីវិនាសផង។
បើយើងជាមនុស្សដែលត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ ចេះហែលទឹក និងចេះបណ្តែតខ្លួន ទឹកនោះនឹងនាំយើងឡើងទៅកាន់មាត់អណ្តូង។
ផ្ទុយទៅវិញ បើយើងជាមនុស្សទន់ខ្សោយ មិនចេះហែលទឹក មិនរឹងមាំ ទឹកភ្លៀងនោះនឹងសម្លាប់យើងនៅក្នុងអណ្តូងនោះមិនខាន។
នេះហើយជាមូលហេតុដែលជីវិតតម្រូវឱ្យយើងម្នាក់ៗ ត្រូវតែបង្វឹកខ្លួនឯងឱ្យខ្លាំងក្លា និងរឹងមាំជានិច្ច។ យើងមិនអាចរំពឹងថា មានគេមកជួយរហូតនោះទេ ហើយយើងក៏មិនដឹងថាឱកាសមកដល់នៅពេលណាដែរ។
បើយើងធ្វើខ្លួនទន់ជ្រាយ ខ្វះការតស៊ូ មួយជីវិតនេះ យើងនឹងជួបតែភាពលំបាកវេទនា ហើយគ្រប់ឱកាសដែលចូលមក នឹងក្លាយជាគ្រោះថ្នាក់សម្រាប់យើងទៅវិញ។
«ចូរចាំថា៖ ភាពរឹងមាំ គឺជាអាវក្រោះការពារដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ជីវិត។»
Writing by
