10/25/2012
" برای تولد یکسالگی حرفهایی با خودکار سفید"
سوم آبان 90, یه روز خیلی معمولی سایت رادیو جوان رو یاز میکنم و در منتها علیه غافلگیری متوجه ویدیوی جدیدی از "یاس" میشم, بدون هیچ خبر قبلی, ویدیو شروع میشه با تصویر دختر بچه ای که خودشو واسه رفتن مدرسه مهیا میکنه و دستای مادری که ... کلمات یاس مثل پتک رو سرم کوبیده میشه و هر بار که فریاد میزنه "از چی بگم" تپش قلبم تندتر میشه, ولی هنوز دلیل اون تصاویر آغازین رو نمیدونم تا این که ... "شاید قصه دوست داری مث قصه اون همکلاسیای روستایی, اگه قصه تلخه گناه واقعیت, داستان نرگسو گهلای باغ میهن..." , سیخ شدن موهای تنمو میتونم احساس کنم, الان دیگه میتونم تصاویر ابتدایی رو با اخباری که شنیده بودم تطبیق بدم, " از چی بگم که صبح نشده غروب زد تو قلب بچه های مدرسه درودزن ..." حالا دیگه دارم مثل یه کودک خرذسال اشک میریزم, با دستای قلاب کرده زیر چونه چشام خیره به مانیتور, یاس با نشون دادن جذبش بعد از گفتن: "اومدم جلو که پی دردسر بگردم", حرف نون رو از تخته سیاه پاک میکنه تا نرگس برای عکاس بخنده ; بلافاصله یکی از دوستام با چشای پر اشک پی ام میده و وقتی دلیلشو میپرسم میفهمم اونم با دیدن این ویدیو حالی مشابه من داره. , میام تو فیسبوک و میبینم تقریبا کسی نیست که این شاهکارو شیر نکرده باشه ...
به همین سادگی "یاس" تونست خیلی از کسایی رو که رپ رو حتی زیر مجموعه موسیقی با کلام نمیدونستن مجبور به اصلاح فکر کنه . در یکی از نظر سنجی ها, "از چی بگم" محبوبترین آهنگ رپ تاریخ شناخته شد و چندی پیش هم در نظر سنجی شبکه "منوتو" در میان 100 ترانه ماندگار تاریخ موسیقی ایران هشتاد و نهم شد. ویدیوی این اثر تونست برای هفته های متوالی در صدر"PMC TOP 20" قرار بگیره, ویدیویی که با بازسازی زیبای صحنه های آتش سوزی مدرسه شهید رحیمی, جاودانگی خاصی پیدا کرد.
یک سال گذشت ...
بر خلاف شایعات خلاف واقعیتی که منتشر شد مبنی بر تمایل یک دکتر برای جراحی پوست بچه های مدرسه شهید رحیمی بعد از تماشای این ویدیو, هنوز هیچ اتفاق خاصی تیفتاده و هنوز هم خیلی از بچه ها در شرایطی مشابه شرایط بچه های روستای درودزن به تحصیل! ادامه میدن (باور کنین اگه با چشم خودم نمیدیدم نمیگفتم) و چه قدر خوش خیال اگه فکر کنیم این تبعیض تحصیلی که از کودکستان و دبستان به این شکل شروع میشه, تا دبیرستان و دانشگاه به اشکال دیگه ادامه پیدا نکنه!
"از جومونگی بگم که شده سمبل رشادت, ایران واسش شده مث صندوق تجارت, پس هنرمند وطن الان کجاس نیست؟ اون تو زیر زمین میخونه چون که مجاز نیست ..." یادمه روزایی که ایران بودم وفتی با پسر عمم حوصلمون تو مغازه سر میرفت این تیکه از شعرو میخوندیم و اسمها و وقایع اطرافمونو جایگزین کلمات اصلی میکردیم , وقتی هم که به سفری رفته بودم و همراهم خواست عکسی ازم با بچه های چادرنیشن بگیره, متوجه تلاش عجیبشون برای نخندیدن شدم, درست مثل جمله روی تخته سیاه !
این کلمات هرگز نمیمیرن ...
