همراز صفدری

رقص هزارگی زبانِ خاموشِ دل مردم هزاره است؛
حرکتی که از کوه‌های بامیان برمی‌خیزد و قصهٔ صبر، رنج و استقامت را روایت می‌کند.
در هر گامِ آرام و در هر چرخشِ موزون، تاریخِ یک ملت نهفته است؛
ملتی که با وجود دردها، شادی را از یاد نبرده است.

دست‌ها در رقص هزارگی نه فقط حرکت می‌کنند، بلکه دعا می‌خوانند؛
دعا برای صلح، برای همدلی، برای آینده‌ای روشن.
این رقص ساده است، اما عمیق؛
بی‌تکلف، اما پر از معنا.

Murtaza Gharibnawaz

رقص هزارگی، یادگار نجابت، صبوری و زیبایی مردمانی است
که حتی وقتی دنیا با آن‌ها مهربان نبوده،
آن‌ها با دنیا مهربان مانده‌اند.

💙

خنجری مرد کوچک یکی از چهره‌های دوست‌داشتنی و تأثیرگذار چینل هَپی کابل است که با سادگی، صداقت و زبان صمیمی‌اش توانسته دل خیلی‌ها را به دست بیاورد. او با وجود نام «مرد کوچک»، قلبی بزرگ دارد و حرف‌هایش پر از معنا، مهربانی و امید است.سبک صحبت کردن خنجری مرد کوچک طوری است که مخاطب احساس نزدیکی و راحتی می‌کند؛ انگار با یک دوست قدیمی نشسته و گپ می‌زند. او بدون تکلف و خودنمایی، واقعیت‌های زندگی را بیان می‌کند و همین صداقتش باعث شده مردم به او اعتماد کنند و دوستش داشته باشند.حضور او در چینل هَپی کابل فقط سرگرم‌کننده نیست، بلکه الهام‌بخش هم هست. او یادآوری می‌کند که برای بزرگ بودن لازم نیست حتماً مقام، پول یا شهرت زیاد داشت؛ کافی است انسان باشی، درست حرف بزنی و به دل مردم راه پیدا کنی. به همین دلیل خنجری مرد کوچک برای خیلی‌ها فقط یک چهره رسانه‌ای نیست، بلکه نمادی از سادگی، صفا و انسانیت است �

دلتنگی برای تو،
نه یک غم ساده است، نه یک خاطره‌ی قدیمی؛
یک همراه همیشگی‌ست که هر جا می‌روم، با من می‌آید.

مزه دختر تاجیکستان برای گردشگر ایرانی

یادش مثل نوری آرام است؛
نه چشم را می‌زند، نه خاموش می‌شود.
می‌ماند…
در دل کسانی که مهربانی را از او آموختند.
Murtaza Gharibnawaz

#نازیه-کرامت الله و قسیم ابراهیمی در شب چله

مسافر، فقط کسی نیست که راهی جاده می‌شود؛ مسافر کسی است که دلش در هوای رفتن می‌تپد. او چمدانش را نه فقط با لباس، که با خاطره‌ها، دلتنگی‌ها و امیدهای ناگفته پر می‌کند. هر قدمش فاصله است و هر فاصله، تجربه‌ای تازه.مسافر از شهرها می‌گذرد، اما در حقیقت از خودش عبور می‌کند. در سکوت جاده، با فکرهایش هم‌سفر می‌شود و در شلوغی ایستگاه‌ها، معنای انتظار را می‌آموزد. گاهی می‌رود تا چیزی را پیدا کند و گاهی فقط برای آن‌که خودش را دوباره بشناسد.راه، او را صبور می‌کند و مقصد، پخته‌تر. مسافر می‌داند که بازگشت همیشه شبیه رفتن نیست؛ زیرا دل، دیگر همان دل قبلی نیست. در چشم‌هایش افق‌های تازه‌ای نشسته و در صدایش، طعم تجربه شنیده می‌شود.مسافر بودن یعنی دل بستن به راه، نه فقط به مقصد؛ یعنی پذیرفتن تغییر و باور داشتن به این‌که هر سفر، شروع داستانی تازه است.
دلتنگ وطن 🥲