Contact information, map and directions, contact form, opening hours, services, ratings, photos, videos and announcements from Apply.Europe تحصیل در اروپا, Education, New York, NY.
06/16/2026
یادت باشه بیشترِ حسرتهای زندگی از «نشدن» نمیان،
از «انجام ندادن» میان…
از تماسهایی که نگرفتیم،
حرفهایی که نزدیم،
قدمهایی که برنداشتیم،
و رؤیاهایی که به خاطر ترس از قضاوت دیگران رها کردیم.
حقیقت اینه که زمان منتظر هیچکس نمیمونه…
نه برای دوست داشتن،
نه برای شروع کردن،
نه برای زندگی کردن.
شاید امروز همون «بعداًیی» باشه که سالها منتظرش بودی…
🤍
کسی چه میداند؟
همه ما چقدر تلاش کردیم
که روحمان زنده بماند
وقتی جهان پر از رنج بود✨🌍
امروز در فستیوال یونانی راچستر، میان موسیقی، رقص، غذا و سنتهای مردمی که با عشق فرهنگشان را زنده نگه داشتهاند، مدام به ایران فکر میکردم.
به سرزمینی که در هر گوشهاش دنیایی از رنگ، هنر، تاریخ و زیبایی نهفته است؛ از لباسهای محلی و موسیقیهای اصیل گرفته تا غذاهای بینظیر، آیینها و رسمهایی که نسل به نسل حفظ شدهاند.
آرزو کردم روزی در گوشهوکنار جهان، فستیوالهایی از ایران برگزار شود؛ جایی که مردم دنیا با زیباییهای شمال، جنوب، شرق و غرب کشورمان آشنا شوند، با موسیقی ما برقصند، غذاهای محلیمان را بچشند و فرهنگ غنی ایران را از نزدیک لمس کنند.
ایران فقط یک کشور نیست؛ مجموعهای از فرهنگها، زبانها، داستانها و مردمانی است که هر کدام بخشی از یک میراث بزرگ را روایت میکنند.
به امید روزی که نام ایران بیش از هر چیز با هنر، فرهنگ، مهماننوازی و زیباییهایش شناخته شود…
ایران قشنگم♥️🫂
به هم یادآوری کنیم قوی هستیم🫂
هر وقت سالگرد مهاجرتمون میشه، تمام تصاویر عین یه فیلم تند از جلوی چشمامون رد میشه…
بهش فکر میکنیم که چیکار کردیم،
چه دستاوردهایی داشتیم،
توی مسیر مهاجرت چی یاد گرفتیم،
و چه چیزهایی رو پشت سر گذاشتیم.
خسته شدیم…
بعضی وقتها خیلی سخت گذشت،
اما کم نیاوردیم.
هیچوقت نذاشتیم تصمیم اشتباه مسیر زندگیمون رو عوض کنه.
همیشه سعی کردیم مصممتر جلو بریم و عقلانیترین تصمیمها رو بگیریم.
بعد از حدود ۶-۷ سال زندگی در مجارستان، اومدیم آمریکا،
شهر وست لافایت، ایالت ایندیانا.
و بعد از حدود دو سال و نیم، تصمیم گرفتیم مسیر جدیدتر و موفقتری برای زندگیمون انتخاب کنیم.
چون همیشه مسیرهای بهتر وجود دارن…
نباید درجا زد.
آدم باید همیشه حرکت کنه، مخصوصاً توی مهاجرت؛
جایی که تازه میفهمی چقدر چیزهای قشنگتر و باکیفیتتری میشه توی زندگی تجربه کرد.
و اینبار اومدیم به شهر راچستر، ایالت نیویورک.
اینجا جابهجایی از یک ایالت به ایالت دیگه، با این همه تفاوت فرهنگی، شرایط زندگی و قوانین، واقعاً خودش یه نوع مهاجرت جدیده…
و این شد مهاجرت سوم ما.
با تمام سختیها، هنوز امیدواریم…
امیدوار به روزی که مهاجرت بعدیمون، برگشتن به ایران قشنگمون باشه🥺
05/25/2026
این روزها همهچیز دوراهی شده…
بین شدن یا نشدن، گیر کردن یا گذشتن، ماندن یا نماندن…
#مهاجرت #دلتنگی
05/10/2026
ما هم از این زندگی، فقط یکم شادی میخواستیم…
مثل همه آدمهای عادیِ دنیا… 🌸🌷🌺🌼🌹
شمع برای من…آرزوها برای ایرانم…
سالی که به اندازه یک قرن گذشت
04/24/2026
پارسال دقیقاً دو روز مونده بود به تولدم…
روزهایی بود که انگار همهچیز روی لبهی تیز زمان راه میرفت. هر روز یه قانون جدید، یه خبر جدید، یه استرس تازه…
پروسه چندساله از فایل کردن گرینکارت تا approve شدنش، از پاس کردن همه مراحل و آزمایشها… تا لحظهبهلحظه چک کردن آپدیت قوانین، قطع شدن گرنتها، و فشار و نگرانی همهی آدمهایی که تو دانشگاه کار میکردن.
اون روزها انقدر همهچی ناپایدار بود، انقدر «پاز شده» و معلق بودیم، که انگار زندگی فقط اجازه نفس کشیدن کوتاه میداد.
باید تو کمترین زمان، بهترین خودمون رو ارائه میدادیم…
حتی یک روز هم، واقعاً یک روز بود… و همون یک روز میتونست همهچیز رو عوض کنه.
من اون روزها مدام یه آهنگ رو پلی میکردم… چشمامو میبستم و فقط تکرار میکردم:
«کاشکی یه بارون بزنه، غم شهرو بشوره ببره…
اینجاشو گیر افتادیم، بکنه زودتر بگذره…»
و گذشت…
یک سال گذشت…
و راچستر، نیویورک شد خونهی جدید ما. جایی که اون موقع فقط تو برنامهها بود، ولی حالا شده واقعیت زندگیمون.
پارسال دقیقاً همین لحظه، همین روزها، ما آرزو میکردیم بهترین اتفاقها بیفته…
آرزویی که از شدت خستگی و امید با هم قاطی شده بود…
اما هیچوقت فکر نمیکردیم همزمانش، دنیا اینقدر تغییر کنه…
هیچوقت فکر نمیکردیم ایران رو این شکلی ببینیم…
لحظهای که باید جابهجا میشدیم، انگار همهچیز همزمان فرو ریخت…
بازار رشتم آتیش گرفت…
بعدش خبرها… یکی از یکی سنگینتر…
و اون جملههایی که هنوز هم ته دل آدم میمونه: ای خدا… ای خدا…
چه جوونهایی پرپر شدن…
و منی که حتی توان حرکت نداشتم…
مهاجرت، هزار تا چالش، دلتنگی…
چک کردن خبرهایی که باورشون سخت بود…
و بعدش جنگ… بیخبری از خانواده… قطع شدن اینترنت…
درست تو لحظهای که بیشتر از همیشه به صدای خونه نیاز داشتیم…تنها سپری کردیم…
و باز فقط وانمود کردیم قویایم… چون راه دیگهای نبود… چون باید ادامه میدادیم…
امروز اما…
برای یه سری treaning باید میرفتیم یه بیمارستان تو شهری خارج از راچستر.
تصادفی، وسط مسیر با یه state park مواجه شدیم…
طبیعتی که انگار هیچ کاری به این همه آشوب نداشت… فقط بود… ساکت، سبز، واقعی.
و دقیقاً امروز دو روز مونده به تولدم…
به حسین گفتم:
«پارسال دقیقاً تو همین روز، تو همین ساعت، تو همین لحظه… داشتیم آرزو میکردیم امروز اینجا باشیم…»
فقط سکوت کردیم…
اما یه سوال موند…
واقعاً خوشحالیم؟…
یا فقط خستهایم از همهی چیزهایی که ازشون گذشتیم؟
چقدر دنیا عجیبه…🥺💔
✨اما من یقین دارم نور بر تاریکی پیروزه✨
خطاب به هم میهنانم، خانوادهام و دوستانم ...
در ایران....
من چشم به راه شماها هستم ..... وقتی اینترنت ایران وصل شد ...
خواستم اولین پیامم این باشه.....
تا وصل شدنتون... قلبم صد تیکه شد❤️🩹🫡🕊️
#ایران #ایرانم #وطن #💔 #❤🩹
هر بار که ایران میاومدیم
یا برمیگشتیم
نفسهامون بند میاومد…
نه از پرواز
از ترسِ اتفاق…
هیچکس نمیفهمید
وقتی چشمهامون رو میبستیم
بدنمون یخ میکرد
چون ته دلمون میگفت
اگه یه کم فرق میکرد
اگه یه لحظه دیرتر یا زودتر بود
ممکن بود ما جای اونا باشیم.
این روزا نمیدونم
برای کدوم درد گریه کنم
برای کدوم اتفاق دلم بلرزه…
برای ۱۸ دی ۱۳۹۸؟
برای پروازی که پر از امید بود
پر از آدمایی که
یا داشتن میرفتن زندگیشونو بسازن
یا با کلی ذوق برمیگشتن پیش رویاهاشون.
اونا الکی به اونجا نرسیده بودن
سختی کشیده بودن
جنگیده بودن
دل کنده بودن…
ولی خیلی راحت
جوونهامون پرپر شدن
و باهاشون
آرزوهاشونم دفن شد.
ما هنوزم
وقتی اسم پرواز میاد
نفسهامونو نگه میداریم
چون بعضی غم ها
هیچوقت عادی نمیشن…
خدایا خودت پشت پناه مردم کشورم باش🤍🕊️
#پرواز #پرواز۷۵۲ #کانادا