09/20/2026
#អត្ថបទរឿងពិត៖ «កុំបានសុខ ភ្លេចគ្រាកំសត់»
ជីវិតមនុស្សយើងម្នាក់ៗ តែងតែជួបប្រទះនូវរឿងរ៉ាវឡើងចុះ និងរលកជីវិតខុសៗគ្នា។ ក្នុងនាមជាមនុស្សម្នាក់ដែលយល់ច្បាស់ពីការឈឺចាប់ និងសេចក្ដីខ្សោះខ្សោយរបស់អ្នកដទៃ ខ្ញុំតែងតែជ្រើសរើសយកភាពស្មោះត្រង់ និងការយកចិត្តទុកដាក់ខ្ពស់ចំពោះអ្នកដែលកំពុងធ្លាក់ក្នុងគ្រាទុក្ខលំបាក។
រាល់ពេលដែលមាននរណាម្នាក់ជួបឧបសគ្គ ឬរឿងលំបាកក្នុងជីវិត ខ្ញុំមិនដែលឈរមើលដោយព្រងើយកន្តើយឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំតែងតែខិតខំជួយជ្រោមជ្រែងទាំងកម្លាំងកាយ កម្លាំងចិត្ត និងនៅក្បែរពួកគាត់ជានិច្ច។ រាល់ពេលដែលពួកគាត់ទូរសព្ទមក ឬត្រូវការជំនួយ ខ្ញុំមិនដែលបដិសេធឡើយ ដោយព្យាយាមនិយាយពាក្យលើកទឹកចិត្ត ស្ដាប់ការទុក្ខកង្វល់ និងផ្ដល់ក្ដីសង្ឃឹមដល់ពួកគាត់ឱ្យមានកម្លាំងចិត្តក្រោកឈរឡើងវិញ។ សម្រាប់ខ្ញុំ ការឃើញអ្នកដទៃអាចបន្តដំណើរជីវិតបន្តទៀតបាន គឺជាក្ដីសុខដ៏ធំធេងម្យ៉ាងដែរ។
ប៉ុន្តែ អ្វីដែលគួរឱ្យសោកស្ដាយ និងជាការពិតដ៏ឈឺចាប់មួយក្នុងសង្គម គឺនៅពេលដែលមនុស្សទាំងនោះទទួលបានភាពសុខសាន្ត ភាពរលូន និងជោគជ័យក្នុងជីវិត ពួកគាត់បែរជាបំភ្លេចមនុស្សម្នាក់ដែលធ្លាប់ឈរនៅក្បែរ និងជួយយកអាសាដោយស្មោះត្រង់ក្នុងពេលពួកគាត់ពិបាកទៅវិញ។ ពេលខ្លះ ទូរសព្ទដែលធ្លាប់តែខលមករកជំនួយ និងការប្រឹក្សាយោបល់ជាប្រចាំ ក៏ប្រែជាស្ងាត់ស្ងន់ ហើយវត្តមានរបស់យើងក៏ក្លាយជាមនុស្សចម្លែកភ្លាមៗក្នុងពេលដែលគេមានសេចក្ដីសុខ។
បទពិសោធន៍នេះបានផ្ដល់មេរៀនជីវិតដ៏ធំមួយដល់ខ្ញុំថា៖ «ពេលយើងក្រ គេមិនស្គាល់មុខ ពេលយើងទុក្ខ គេមករកយើង តែពេលគេបានសុខ គេបែរជារត់ចោលយើង»។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការធ្វើអំពើល្អមិនមែនធ្វើដើម្បីរំពឹងការសងគុណ ឬទាមទារការតបស្នេហ៍នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ និងជាមនសិការផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើងគួរធ្វេីក្នុងនាមជាខ្មែរជួយខ្មែរក្នុងគ្រាលំបាក។
ចុងបញ្ចប់ សូមចងចាំថា៖ «កុំបានសុខ ភ្លេចគ្រាកំសត់» ព្រោះមនុស្សដែលហ៊ានលះបង់ និងជួយយើងក្នុងពេលដែលយើងគ្មានអ្វីសោះ គឺជាមនុស្សស្មោះត្រង់ពិតប្រាកដ ដែលយើងមិនគួរមើលរំលង ឬកាត់ផ្ដាច់ទឹកចិត្តឡើយ។
