11/08/2025
YAŞLILARA HÜRMET
Geçen gün bir otobüse bindim. Ayakta kalmayı göze almıştım, çünkü kalabalık vardı. Fakat genç bir delikanlı yanımdan kalktı ve bana yerini gösterdi. O an içimde tuhaf bir his belirdi; sanki zaman bir anda yavaşladı. Teşekkür ettim, yerine oturdum. Bana yer veren gencin bir sonraki durakta ineceğini sandım. Ama otobüs durdu, genç adam hala ayaktaydı. Derken boşalan bir koltuğa doğru yürüdü ve oturdu. İşte o an anladım ki genç delikanlı kalktığında bana saygı, sevgi ve nezaket göstermek için yerini terk etmişti. Bu davranışıyla gençliğin hâlâ yaşadığını, umutlarımızın tükenmediğini gösterdi bana.
Duygulandım. Sadece nezaketinden değil; aynı zamanda beni yaşlı gördüğü için değil, insan olarak değer verdiği için hissettiğim gurur ve sevinçten… Bu davranış, içinde yaşadığımız hızlı ve bireysel çağda nadiren karşılaştığımız, bir yürek sıcaklığıydı.
Bu küçük jest, aslında büyük bir mesaj taşıyor: Gençlik hâlâ var, insanlık hâlâ baki. Nezaket ve saygı unutmamız gereken, ama çoğu zaman unuttuğumuz değerler değil. Böyle gençlerin varlığı, bizlere yaş almanın getirdiği yalnızlık hissini unutturuyor; umut ve güven aşılıyor.
Bu anı, bizlere hatırlatmalı ki; yaşımız kaç olursa olsun, saygı ve sevgi, kuşakları aşan en güzel köprüdür. Ve bu köprü, her gün küçük jestlerle, inceliklerle yeniden kurulabilir.
Bir koltukta başlayan bu küçük hikâye, insanlığın hâlâ yaşıyor olduğuna dair içimizi ısıtan bir işaret oldu. Teşekkürler gençlik, teşekkürler güzel yürekler.
