Çocuk Gelişim Sayfası

27/03/2026

Bir gelişimsel değerlendirme sürecinde karşılaştığım bir vakayı paylaşmak isterim. Çocuk yaklaşık dokuz aydır tuvalet süreci için oyun terapisine devam ediyordu. Süreçte belirli kazanımlar olsa da aile hâlâ bazı temel alanlarda zorlandığını ifade ediyordu. Değerlendirme sırasında dikkatimi çeken en önemli noktalardan biri, çocuğun bedeninden gelen sinyalleri fark etmede yaşadığı güçlük oldu.

Çocuk açlık hissini tanımlayamıyor, bu nedenle yemek konusunda belirgin bir hassasiyet gösteriyordu. Benzer şekilde tuvalet ihtiyacını fark etmekte zorlanıyor, çoğu zaman son anda tepki veriyordu. Gün içinde ise yorulduğunu anlamadığı için aktiviteyi sürdürmeye devam ediyor, ardından bir anda belirgin bir bitkinlik yaşıyordu.

Bu tablo aslında bize şunu gösteriyordu;
Sorun yalnızca davranışsal ya da duygusal değil; aynı zamanda çocuğun interoseptif farkındalığıyla, yani bedeninden gelen iç sinyalleri algılama ve anlamlandırma becerisindeki düşük deseyle ilişkiliydi.

Bu noktada müdahaleyi yalnızca oyun becerileri ya da davranış üzerinden planlamak yeterli olmayabiliyor. Duyusal desteği başlatmak gerekiyordu. Çünkü çocuk, kendi bedenini okuyamadığında; yeme, tuvalet, uyku ve duygu düzenleme gibi pek çok alan zincirleme şekilde etkileniyor.

İşte bu yüzden gelişimsel değerlendirmelerde yalnızca gözlenen davranışlara değil, bedensel farkındalık süreçlerine de bakmak kritik bir önem taşır. Doğru değerlendirme, doğru yönlendirmeyi getirir. Aksi halde çocuk uzun süre destek almasına rağmen, ihtiyaç duyduğu temel alana dokunulmamış olabilir.

27/03/2026

Tam emin değilim ama sanırım şair burda sanırım bu oyunun çok basit olduğunu anlatmaya çalışmış😅😅

Neyse özetlemek gerekirse, dil, kavram, bilişsel beceriler için illa masa maşı etkinlikler çok aşamalı planlar gerekmiyor. İki malzemeli veya malzemesiz pek çok oyunla bunları sağlayabiliriz🙏🌺

Yani mesele aslında “neyle oynadığımız” değil, “nasıl oynadığımız”.

Yanlış anlaşılmasın, masa başı etkinlikler tabii ki önemli, ben de kullanıyorum 🙏 Ama oyunu ikinci plana atınca asıl güçlü alanı kaçırabiliyoruz ❤️

25/03/2026

Çocuklara sınır koymak çoğu zaman yanlış anlaşılır. Oysa sınır, çocuğun özgürlüğünü kısıtlamak değil; onu güvenli bir çerçeve içinde büyütmektir. Çocuk, neyin kabul edilebilir neyin olmadığını ancak tutarlı sınırlar sayesinde öğrenir. Bu süreçte çocuk zaman zaman zorlanabilir, ağlayabilir, tepki gösterebilir. Ancak bu durum travma değil, gelişimin doğal bir parçasıdır. Asıl risk, çocuğun sınırlarla karşılaşmadığı bir dünyada büyümesi ve gerçek hayatın kurallarıyla aniden karşılaşmasıdır. Sınır koymak sevginin bir parçasıdır ve çocuğa “seni önemsiyorum ve koruyorum” mesajını verir.

Sınır koymak, yalnızca “hayır” demek değildir;
sınırın nasıl ifade edildiği, içeriği kadar belirleyicidir.

Çocuğa sınır koyarken öncelikle yetişkinin sakin ve düzenleyici bir tutum sergilemesi gerekir.
Yüksek sesle ya da öfke ile kurulan sınırlar, öğretici olmaktan çok korkutucu olabilir.
Örneğin;
“Bağırmayı bırak!” demek yerine,
“Şu an sakin bir sesle konuşmanı istiyorum” ifadesi daha işlevseldir.

Sınırlar açık ve net olmalıdır.
Belirsiz ifadeler yerine, davranışı tanımlayan ve neye izin verilmediğini açıkça belirten cümleler tercih edilmelidir.
Örneğin;
“Yaramazlık yapma” yerine,
“Bu eşyaya dokunmana izin vermiyorum” demek daha anlaşılırdır.

İletişim dili kısa ve anlaşılır olmalıdır.
Uzun ve karmaşık açıklamalar, çocuğun anlamlandırmasını zorlaştırabilir.
Örneğin;
“Şimdi bunu yapmaman gerekiyor çünkü…” şeklinde uzayan açıklamalar yerine,
“Şu an bunu yapamayız” gibi net ifadeler kullanılmalıdır.

Tutarlılık, sınır koymanın temel bileşenidir.
Aynı davranışa farklı zamanlarda farklı tepkiler verilmesi, çocuğun sınırları içselleştirmesini güçleştirir.
Örneğin;
Bir gün izin verilen bir davranışın ertesi gün yasaklanması, çocuğun sınırları test etmesine neden olur.

Bununla birlikte, çocuğun duygusu kabul edilirken davranışı sınırlandırılmalıdır.
Bu yaklaşım, hem duygusal gelişimi destekler hem de uygun davranışın öğrenilmesini sağlar.
Örneğin;
“Bunu çok istediğini biliyorum ama vurmana izin veremem” ifadesi, hem duyguyu kabul eder hem de sınırı net şekilde ortaya koyar.

19/03/2026

Çocuğunuzun yapabileceği hiçbir şeyi
onun yerine yapmayın;

bu bir iyilik değil,

gelişimin önünde bir engeldir.

⸻

Günlük hayatta bol bol
sorumluluk verin;

sorumluluk zor değil,

rutin haline geldiğinde
el yıkamak kadar kolaydır.

⸻

Çocuğunuzun küçük kararlar
almasına destek olun;

küçük seçimler yapmasına
fırsat verin,

büyük kararlar
ebeveyne aittir.

⸻

Çocuğunuzun kendi kendine
duygu düzenleyebilmesine
alan açın;

zorlandığında
ne yapabileceğini öğrenmesine
fırsat tanıyın.

⸻

Sonuca değil
sürece odaklanın;

çocuk her zaman
ilk denemede başaramayabilir,

çok iyi denedin,
bir sonrakinde daha iyi olacak.

24/02/2026

Ama maalesef herkes için bu kadar basit değil.
Özellikle ruh sağlığı alanında yer alan(?) bazı kişiler için hiç kolay değil.

Bir konuda yeterli eğitimi yoksa, terapi uygulama yetkisi yoksa ya da gerçekten bilgi sahibi değilse…
“Bilmiyorum.” demek yerine konuşmaya devam etmek, yorum yapmaya devam etmek, hatta yönlendirmeden aylarca, bazen yıllarca süreci uzatmak mümkün olabiliyor.

Oysa bazen en etik, en koruyucu ve en profesyonel cümle şudur:
“Bu benim alanım değil, sizi doğru uzmana yönlendireyim.”

Yönlendirme yapmak bir zayıflık değil, bir sorumluluktur.
Bir şey hakkında bilgin yoksa ve bunu dürüstçe söylüyorsan, bu eksiklik değil; güvenilirliktir.

Ama bu yapılmadığında…
Olan çocuğa olur.
Aileye olur.
Zamana olur.
Ve çoğu zaman maddi–manevi kayıplar telafisi zor bir noktaya gelir.

Çocuğun üstün yararı her şeyin üzerindedir.
Ve bazen bir çocuğu gerçekten koruyan şey, bir başvurulanın cesaretle kurduğu şu iki kelimedir:

“Bilmiyorum.”

14/02/2026

Sevgili ebeveynler,
bir çocuk gelişimi uzmanı olarak şunu net söyleyebilirim ki gelişim her zaman doğrusal değildir. Bu süreci etkileyen pek çok faktör vardır. Bazen havanın karanlık olması bile bizi etkiliyorken, çocuktan her gün aynı hızda ilerlemesini beklemek en çok bizi yorar.

Biliyorum, süreç zor. “En kısa” ve “en verimli” yol her zaman mümkün olmayabilir. Ama önemli olan devamlılığı korumak, doğru yolda olduğunu bilmek ve bunun için çabalamaya devam etmektir.

Gelişim bir yarış değil, bir yolculuktur. Ve istikrarlı adımlar, en hızlı adımlardan çok daha kıymetlidir. 🙏

11/02/2026

Eğer okul öncesi veya okulda bir çocuğum olsaydı çocuğumun duyguları hakkında konuşmak için bu kitaptan yararlanırdım.

Çünkü bu kitapta bütün duygulara yer veriliyor, çocuklar duygularını tanıyor, isimliyor ve adlandırırabiliyor bunu sözel olarak ifade edebiliyorlar.

İçeriğinde:
• Temel duygular (mutluluk, öfke, korku, üzüntü, kıskançlık vb.)
• Duyguların bedendeki yansımaları
• “Neden böyle hissediyorum?” sorusu
• Duyguların geçici olduğu bilgisi
• Duygularla baş etme yollarına yer veriliyor.

aynı zamanda siz farklı sorular sorarak da çocuğu yönlendirebilirsiniz. Örneğin bugün okulda hangisi gibi gibi hissettin en çok hangi duyguyu hissettin? Gibi normalde sorduğunuzda cevap alamadığınız sorulara kitap üzerinden konuşmak somutlaştırmak çok faydalı olabiliyor❤️

reklam değil tavsiyedir tamamen 🥰

06/02/2026

Bana en çok gelen sorulara yanıtlıyorum🙏🌸

29/01/2026