12/09/2022
Önceki postta köpeklere gösterdiğimiz “ilgi” nin göreceli olduğunu söylemiştim.
“Sevgi” için de bunu söylemek mümkün. Köpeklerimizi nasıl sevdiğimiz , ne kadar doğru sevdiğimizin bir göstergesi değildir. Bir canlıyı uzaktan da sevebiliriz veya temas ederek de sevebiliriz.
Köpekleri nasıl sevdiğimiz niye sevdiğimiz gibi bolca tartışılan konular tamamen “insan” dünyasını ilgilendirir.
İnsan konuşur durur ama hayat devam eder.
Köpeğimizin tüm bu keşmekeşten haberi yoktur. Ha bazen insan hayatının içerisinde kafasını çok fazla karıştırırız.
Oysaki doğa basittir. Herşey yerli yerindedir. Hiçbirşey abartı değil, olması gerektiği gibidir.
Doğada canlılar birbirlerine küsmez, trip atmaz, psikolojileri bozulmaz, travmalar yaşamazlar.
Ama insanın varlığında herşey yaşanır.
Biz bizi mutlu edenlerin peşine düşünce , köpeklerimizi bencilce seviyoruz. Biz öyle sevmek öyle inanmak istediğimiz için seviyoruz.
Oysa bir çoban belki köpeğine hiç sarılmaz ama, köpeğini gerçekten bir köpek olduğu için, köpek canlısına aşık olduğu için gerçekten yürekten seviyor olabilir. Köpek canlısını , ihtiyaçlarını iyi bilir ona göre davranır. Pek travmatik çoban köpeği görmezsiniz o yüzden. Ama bolca “sevgi” ye maruz kalmış , üzerine titrenen köpekler için sıklıkla bu yaşanır.
Gerçekten köpeklerimizi seviyor , onları iyi tanıyor , onların ihtiyaçlarını karşılayabiliyor muyuz?
Yoksa biz köpek sevmeyi mi seviyoruz?
