Simay Yaylacı

Aslında kendime zaman verdikçe, kendimle kaldıkça; aşkın, saygının, özlemin, tutkunun ve umudun yavaş yavaş yeniden bana döndüğünü görüyorum. Şükürler olsun ki… 🪬

Bazen biraz durmak, biraz yalnız kalmak gerekiyor. Dışarıya saçtığımız enerjiyi yeniden merkeze, kendimize doğru çekebildiğimizde küçük bir sihir gerçekleşiyor. Yaşamın güzelliği yeniden görünür oluyor.

Kendimi yaşamla flört ederken buluyorum.
Ben ve yaşam, ben ve yaradan…

Uzun süre sinir sistemimin alarm halinde yaşadığı iniş çıkışlardan sonra, kendi otantik dinginliğime dönüyorum. Ve bu dönüşte yaşamı sanki ilk kez görüyormuş gibi hissediyorum. Yeni doğmuş bir bebek gibi. Yeni bir versiyonumla tanışıyorum.

Bu versiyonun kökleri daha derin. Kalbi daha açık. Merkezi ise yalnızca kendisi.

Zihni kalbinden ve rahminden ayrı değil. Ve artık yalnızca bu üçünün birliğinde açılmak istiyor.

Çünkü kendi doğasını tanıyor.

Azına razı olmak istemiyor.

Bu, mükemmellik arayışı değil. İnsanlığın bütün kırılganlığını, kusurlarını ve karmaşıklığını bilmek aynı zamanda.

Hiç kimse mükemmel değil. Ama etik, empati, vicdan, saygı ve sevgi… Bunlar mükemmellikten öte, insan olmanın değerleri.

Bugünlerde en çok sinir sistemimi dinliyorum.

İnsanların yanında bedenim ne hissediyor?
Daralıyor mu, genişliyor mu?
Kasılıyor mu, yumuşuyor mu?

Bedenin bilgeliğini duymaya, anlamaya ve ona zaman vermeye çalışıyorum.

Artık yarım olanı istemiyorum.
Hızlı olanı istemiyorum.
Azını istemiyorum.

Hayatla arama aceleyi koymak istemiyorum.

Zarafetle yürümek istiyorum.
Kalbimin yolunu yürümek istiyorum.
Ve neyin benim için doğru olduğunu, zamanın bilgeliğinin göstermesine izin vermek istiyorum.

Yol arkadaşı 🤍

Kendimle ve Yaşamla Aşk 💚

Me complace amarte
Disfruto acariciarte y ponerte a dormir
Es escalofriante
Tenerte de frente, hacerte sonreír
Daría cualquier cosa
Por tan primorosa, por estar siempre aquí
Y entre todas esas cosas
Déjame quererte, entrégate a mí
No te fallaré
Contigo yo quiero envejecer
Quiero darte un beso
Perder contigo mi tiempo
Guardar tus secretos
Cuidar tus momentos
Abrazarte
Esperarte, adorarte
Tenerte paciencia
Tu locura es mi ciencia

Akıl•Kalp•Rahim Birliği
19 Temmuz tüm gün atölye

Çoğumuz bu merkezlerden yalnızca biriyle yaşamayı öğrenir.
Bazılarımız zihnimizde yaşarız. Sürekli düşünür, analiz eder, planlarız.

Bazılarımız kalbimizde yaşarız. Sever, hisseder, verir ve bağ kurarız.

Bazılarımız ise sezgilerimizin ve bedenimizin çağrılarını takip ederiz.

Fakat kadının olgunlaşma ve erginlenme yolculuğu bu merkezlerden, üçünü bir araya getirmeyi öğrenmektir.

Ben bunu özellikle son yıllarda ve içinden geçtiğim ayrılık ve boşanma sürecinde daha derinden anladım.
Bu süreç bana gösterdi ki;
Zihin tek başına yeterli değil.
Kalp tek başına yeterli değil.
Rahim tek başına yeterli değil.

Zihin kalpten kopuk olduğunda hayat yalnızca mantığa dönüşüyor.
Kalp rahimden kopuk olduğunda sınırlar bulanıklaşıyor ve kadın kendi özünü duymakta zorlanabiliyor.
Rahim akıldan ve kalpten kopuk olduğunda ise sezgiler duyulsa bile hayata kök salmak zorlaşıyor.

Oysa yaşam bizden üçünü de istiyor.
Rahmin bilgeliği.
Kalbin sevgisi.
Aklın berraklığı.

Kadim Tao öğretisinin anlattığı şeylerden biri de budur:
Alt Dantien.
Orta Dantien.
Üst Dantien.

Bu atölyede birlikte bu üç merkeze yaklaşacağız.

Ve aslında var olanı hatırlayacağız. 🤎

Detaylar içim dm…

Bu gün içimde başka bir cümle yankılanmıyor. Sen sana allah tarafından emanet edilen o gönül bahçesine ne yaptın?

Şu cümlenin söyleneceği deneyimleri de onure etmek istiyorum. “Bir daha hayata gelsem, bir daha seni seçerdim.”Bu güveni, bu saygıyı, bu sadakati, bu sevgiyi, bu karşılıklı beslenmeyi, bu yolculuğu… Önünde saygıyla eğiliyorum.

Dün annem ve babamla oturmuşuz, elektrikler kesildi. Ve bir anda ateş böceklerinin olduğunu gördük etrafta. Etrafımızı saran üç dört tane ateş böceği. Ben biliyorum onlar rehberler, ışık rehberler. Onlar da biliyor. Bir oyun oynayalım mı dedim. Ve birbirimizin en sevdiği özelliklerinden bahsedeceğimiz, birbirimize teşekkür edeceğimiz bir alan açıldı. Ve onların birbirine teşekkürü ve bir daha hayata gelseler bir daha birbirlerini seçebilecekleri gücü bunu bedenlemiş olarak görüyorum. Böyle bir sevgiye şahit oluyorum. Böyle bir ilişkiye. Bir daha bu yaşama gelsem bir daha seni seçerdim. Çünkü burada saygı var, sevgi var, karşılıklı beslenme var, etikler var, değerler var. İnsanın kalbini emniyette hissettiren bir dostluk ve yoldaşlık, gözetmek var. Bununla büyürken, azına razı olmak imkansız.

Ama bu gün affediyorum! Önce kendimi başarısızlıklarım için, yanlış seçimlerim için, hatalarım için… Kendimin yanındayım, yanında olacağım. Hata yapabilirim. Yanlış seçimler yapabilirim. Yürüyorum. Öğreniyorum. Allahıma bin şükür niyetimi ve kalbimi biliyorum.

Hayatıma girmiş herkesi affediyorum çünkü artık bedenimde, zihnimde ve kalbimde taşımak istemiyorum. Affediyorum çünkü kendi yaşam enerjimi geri çağırıyorum.

Sistemimden hepsini özgür bırakıyorum.
Kendimi özgür bırakıyorum.

Yaşanan şeylerin hiçbiri olmamış gibi davranmayacağım.
Kendi gerçeğimi küçültmeyeceğim. Kendi kalbimin tanık olduklarını inkar etmeyeceğim.

Bu yüzden serbest bırakıyorum. 🕊️

Dostlarımızla, ailemizle ya da sevdiğimiz kadınla veya adamla zaman geçirirken nasıl daha derin, daha kaliteli bir bağ kurabiliriz? Nasıl sevgimizi daha görünür kılabiliriz?

Benim için bunun en önemli yollarından biri mevcudiyet.

Mevcudiyet, sevginin dillerinden biridir.

Bir insana dikkatimizi ve odağımızı sunmak, onu bir armağan gibi vermektir.

Telefonu bir kenara bırakabilmek.
Gerçekten dinleyebilmek.
Gözlerinin içine bakabilmek.
Anlatılanları sadece duymak değil, hissetmek.
Anlamaya, görmeye ve bilmeye niyet etmek.

Bence sevginin en sade ama en güçlü ifadelerinden biri şudur:

“Hey, şu an seninleyim.”

Birlikte yemek yerken gerçekten birlikte olmak.
Yürürken aynı yolu paylaşmak.
Telefonla konuşurken bile gerçekten dinlemek.
Sarılırken tüm varlığımızla orada olmak.

Çünkü yakınlık, birlikte geçirilen zamanın miktarından çok, o zamanın kalitesiyle ilgilidir.

Çoğu insan söylediklerimizi unutabilir. Yaptığımız birçok şeyi de unutabilir. Ama yanında nasıl hissettiğini hatırlar.

Görülüp görülmediğini.
Duyulup duyulmadığını.
Önemsenip önemsenmediğini.

Sevdiğimiz insanlara verebileceğimiz en büyük armağanlardan biri kaliteli zaman ve mevcudiyettir.

Çünkü mevcudiyet sevgiyi derinleştirir.

Mevcudiyet güveni artırır.

Mevcudiyet bağı besler.

Ve bazen bir insanın kalbine dokunmak için yapmamız gereken tek şey, ona tüm dikkatimizle dönmek ve sessizce şunu söylemektir:

“Buradayım. Seni görüyorum. Seni duyuyorum.”

Dostlarımla Moon Dance için Türkiye’den ayrılmadan önce açtıkları Temazcal alanında bir araya gelmek çok özeldi.

Beraber yürüdüğümüz bir yol bu yol. Onların yollarından, kalplerinden gurur duyarken, kendi yürüdüğüm yolu ve yoldaşlığımı da onure ettim bu gün bolca.

Şimdi kendi alanımda su seslerinin arasındayım. Yazıyorum.

Yay Dolunayı, Tresena Tijax. Ayrışma, kesme, temizlenme, arınma, dönüşüm temalarını işlerken, böyle sembolik bir zamanda fiziksel bir arınma ritüeline oturmak bir yandan göklerle nasıl hizalı olduğumuzu hatırlatıyor bana. Çok şükür.

Bu yaz, bu yıl, önümüzdeki yıllar tüm kalbimle hissediyorum bambaşka olacak. Çünkü kalbimi biliyorum. 🤍✨