Mirasü’l Enbiya Turizm

TEVEKKÜL/GÜVENMEK
Tevekkül dinin bir gereğidir. Çalışıp kazanmak da öyledir. Arada bir çelişki de yoktur. Bize kendisine inanmamızı emreden de Allah'tır. Bizi akıllı ve iradeli yaratan da bunları kullanmamızı isteyen de O'dur.

Yüce Yaratıcı her şeyi bir sebebe bağlamıştır. Sonuç almak için sebeplere yapışmak gerekir. Yani o işin gereklerini yerine getirmek icap eder. Peki burada tevekkülün yeri nedir? Tevekkül sebeplere sarılmak, fakat sebebe değil müsebbibe güvenmektir. Yani ben insan olarak üzerime düşen her şeyi yapacağım ama sonucu Allah'tan bekleyeceğim, yaptıklarıma değil Allah'a güveneceğim. Bu güveniş, işleri el ucuyla tutmayı gerektirmez.

Acıkan insan, Allah beni kendiliğinden doyursun deyip bekleyemez. Ekmek ve yemek hazırlayıp onları ağzına götürmek, çiğneyip yemek kişinin görevidir. Yaşamak ve sağlık için bunları yapmak fakat sadece bunlara güvenmemek tevekküldür. Tevekkül yalnızca yemeğe, ele, ağza güvenmek değildir. El sakat kalabilir. İnsan sindirim hastalıklarına yakalanıp yedikleri yaramayabilir.

Aslında tevekkül bir gönül işidir; pratik hayatta frenleyici bir rolü olmamalıdır. Tevekkül sahibi olan, "Bana Allah kafidir" diyen insan hayat mücadelesini en iyi şekilde yürütür. Bu sırada gözünü ve gönlünü Hak'tan ayırmaz. Üzerine düşeni yapar, fakat kendi yaptığına değil Allah'a güvenir. Kolay paniğe kapılmaz. Başaramayınca bunda da bir hayır vardır der ve yeni bir girişime koyulur.

Ey Allah’ım! Hayat benim için hayırlı olduğu sürece beni yaşat, ölmek benim için hayırlı olduğu zaman da beni vefat ettir.

Hac sezonun başlamasından dolayı hacı adayları dışında Mekke'ye giriş yasaklarının başlamasından dolayı yılın en düşük katılımlı tavafı gerçekleşti.

“Ey Allah’ım! Rahmetini umarım. Beni göz açıp kapatıncaya kadar da olsa nefsimle baş başa bırakma! Bütün işlerimi ıslah et! Senden başka hakkı ile ibadet olunan hiçbir ilah yoktur.”