Elif Dur Zen and Feminine Healing Arts

Güneşin altında tam da üzerimden bir çift kuzgun geçerken Samhain’e (cadılar günü; benim için kadın/tanrıça/dişil enerji günü) 13 gün kaldığı geldi aklıma.13 rakamı son derece dişi bir rakam olup, bir kadının bir yıl içerisindeki ortalama menstrüasyon siklusunun sayısı; ayrıca bir yıl içerisindeki ay döngüsünün de sayısı…Aklıma Joseph Campbell’ın anlattığı, Fransa’da bulunan Laussel Venüsü geldi bir de…Bu 25.000 yıllık kabartma ve gravürde bir kadın figürü elinde 13 çentiğin bulunduğu, hilal ay şeklinde bir bizon boynuzu tutarken bir eliyle de karnını tutmaktadır…Ay döngüleri ile kadının menstrüasyon döngüsünün arasındaki sezgisel bağı hissetmek için de bir aracı…ve ben istediğim an sadece aya bakarak bu bağı hissedebilirim, ekstra ritueller yapmadan…Dış gündem bu kadar zorlayıcı iken, insanın kendi ruhunu besleyen görünür ve görünmez kaynakları kullanmaya devam etmesi, kutlaması, unutmaması, yaratıcılığını devam ettirmesi elzem. Kalan 12 günde de ben öyle yapacağım…

“İsis başlatsın
Mary Magdalene anlatsın
Afrodit dokunsun
Kali öldürsün
Avalon büyülesin
Lilith kanatlandırsın
Meryem teselli etsin
Kuan Yin beslesin
Buda sustursun
Şems üstüne güller atsın
Yeryüzü şefkat göstersin
Arada yağmur yağsın
Bülbüller ötsün
Gözünde güneş
Kalbinde ay
Öğrenmeye devam et
Daha önce hiç böyle bir an olmamış gibi

Çünkü olmadı :)

Kimler boşadı seni? Kimler sevgili olarak istemedi, ısrarla sahip çıkmadı sana, yeterince tutkulu davranamadı? Kimler seni dost diye arayıp sormadı en beklediğinde, en ihtiyacın olduğunda? Hangi patron/otorite beğenmedi projeni, hatta fikrini dinlemedi bile? Projeyi, fikri falan geçtim, kim can kulağıyla dinlemedi seni derdini anlattığında? Hangi akrabaların sana üvey evlat muamelesi yaptı? Hangi vakit kötü davrandı sana? Hangi şehir sevmedi seni? Hangi mevsim kötü geldi sana?

Ben bilmiyorum…ama sen çok iyi biliyorsun! Bu sorularla mı kendini değersiz kıldın peki? Niteliğe göre mi niceliğe göre mi verdin kararını?

Oysa ki ben henüz bu sorularla bağı olmayan kimseyle tanışmadım. Ama sanki hep bir kendimiz böyle değersiz hissediyoruz sanıyoruz. Ne zaman ki diğerini dinliyoruz, o zaman anlıyoruz; herkes yaralı! İşte tam da ekinoks sonrası gecelerin uzamaya, karanlığın çökmeye başladığı bu vakitte, “Tanrı gibi hissiz” olmaya bir adım daha yaklaşabilir miyiz? Önce güzelce bir hissettikten sonra tabi ki o kutsal yaralarimizı. Sonrası anlar, tesadüfler, hiçler, eşzamanlılıklar, ölümler, doğumlar, kediler, kışlar, baharlar, gülhatmiler, kirpiler, kayalar, tuzlar, opusmeler, aglamalar, dusmeler, kalkmalar...🌿

Elif gibi dimdik duranlara selam olsun🖤

Hani şu her zaman her şeyi bilen bol takipçili hocalar, mentörler, hayran olunan yazarlar, gurular, universite akademisyenleri vs. bugüne kadar belki bize hizmet etti; faydali teknik bilgiler verdiler, yasamimizi zenginlestirdiler, kolaylastirdilar ya da ruhani olarak bizleri derinden motive ettiler ama bugün size davetim bir bakın bakalım mevcut adaletsizlik karşısında minik de olsa bir ses cikardilar mi?

Adaletsizliğe ses çıkarmayan ya da ruhaniligin apolitik olmaktan gectigini ima eden kisilere artik hic prim vermeme zamanı coktan gelmiş gecmistir belki; kimselerin bizi büyülemesine izin vermeme, kendi kendimizi büyüleme vaktimiz coktan gelmis midir belki?

Şubatın yirmisi
Havaya Cemre düştü bugün

Nasıl çektim içime biliyor musun?
Nefesimin rengi görülüyor yani
Öyle kor kızıl

Aşkla nefes almak ne demek hiç sordun mu kendine?

En merak ettiğim, en anlamadığım elemente düşmüş Cemre:
"Hava"

Havada bir aşk sunağı yapayim istedim,

istedim
ki bana kendini daha iyi anlatsın diye

Denedim de
Olmadı
Yere düştü…

İnanna istemiş onu kendine...

Kıskanmış havayı

Beklemek zorunda ya, toprağa düşene kadar

"Yerin yüzüne indir" dedi

Tanrıça dilediginde boynum kıldan ince
:)

Sevdiğim tüm cadıların arasında hep ayrı bir yeri oldu Brigid’in
Cadılar arasında ayrım yapmak kötü şans getirir mi ki acaba?

Bilmem.

İşte bu haç onun olduğuna göre şans olayı en azından bu mevsim için tamamdır diye düşünüyorum :)
Kalbim kardelenler, nergisler, çuhalar ve yoğurt çiçekleri ile doldu yine,
tıpkı geçen sene ve ondan önceki sene ve ondan önceki sene bu vakit gibi.

Yerin altında hiç bilmediğim bir ateş yanıyor,
sürekli…

İşte bugün ben onu biliyorum.
O yüzden bugün İmbolc.

Ellerim ayaklarım yine o yüzden pek heyecanlı.

Bir kanadinda isigini tasirken, digerinde karanligini utançsız tasiyanlar kartallar gibi özgürdür :) Ahlaklari da, cesaretleri de özgürlüklerinden gelir. En uzun/karanlık gece kutlu olsun...🖤

📷: 21.12.2024

"Engel yolun kendisidir”. Çok çabuk ve sık sık unutulan ama hatırlandığında herseyi yerli yerine koyan bir Zen cümlesi…:) Ne kadar çok hatırlarsak o kadar iyi olsa gerek.

Bugün İsveç’ten bir danışanla geçirdiğimiz zamanda bu cümleyi araştırdık. İtiraf etmeliyim ki kimi zamanlar geçmişte, bizim coğrafyadan daha şanslı ülkelerdeki insanları dinlerken “gelip Türkiye’de biraz yaşasa acaba deneyimledikleri ona bu kadar da zor gelecek mi?” diye merak ettiğim olurdu. Zamanla, deneyimle, derinleşme ile bu düşünce yok oldu :) Herkesin engeli kendisine çünkü. Ona özel, onun için, onun yolunda demlenmiş…Bu seanstan biraz öncesinde ise etiketiyle ünlenen belediye başkanının bana açtığı davanın tarihini, yerini belirten bir mesaj aldım. Ne yalan söyliyeyim belki sadece ifade ile kalır; belki adalet vardır ülkede hala diye içimden geçirmiş olsam da aslında böyle bir şey olmadığını bal gibi de biliyordum :) Ama bal gibi…tatlı tatlı biliyordum yani…Bu da benim yolummuş. Doğru bildiğimi hala söylemeye devam ediyorum; hala öldürülen hayvanlar icin çok dertleniyorum; bahçedeki kedilerimi ve komşu sokak köpeklerini hala daha iyi yaşatmak için uğraş veriyorum. Uğraş bile değil aslında çünkü benim doğal varoluş halim böyle :)
Bu sabah da bahçem kedilerle dolu olduğu için kendisine karşı mecburi önlemler aldığım mahallenin köpeği Duman, engelleri aşıp arkadaşını da alıp bahçeye gelivermiş. Kalktığımda gördüğüm manzarayı asagida paylaştım :) Dava mesajından biraz sonra belirdikleri için desteğe gelmiş olmalılar diye düşündüm :) Katliamlar devam ediyor ve bizler sadece bazılarından haberdar oluyoruz. Direnmeye devam etmeliyiz.

Hayvan sevgisi gibi bir sevginin varlığı ve bir de bu öğlen ormanda karşılaştığım ve adının “Noel gülü” olduğunu öğrendiğim çiçek için bugün minnetle doluyum.
🎶🖤🌿

Bugün danışanım daha önce farkına varmadığı bir durumun farkına vardı seans esnasında. Belki de bir çok kişinin deneyimlediği bir hal bu. Kendisi bu duruma ck sasirdi çünkü bu kadar basit bir gerçekliği her seferinde unutması onun icin hayret vericiydi. O seminerleri aldık, şu eğitimlerden geçtik, bu kitapları okuduk, o seanslara girdik diye mucizevi bir biçimde kendimiz için hep doğru kararı verecekmişiz, şifaya gideni otomatik olarak, sanki “fabrika ayarlarına işlemiş gibi” bulacağamıza dair dair bir fikir; ve bu olmadıgında da ise yoğun bir hayalkırıklığı ile öfke…
Aslında hayır! Yine yeniden, istisnasız her seferinde durup duygunun içinden geçmeyi hatırlayacağız; mevcut hale izin vermeyi, farkındalığın farkına varmayı hep hatırlar bir halde olamayız çünkü önce durup hissetmemiz gerek, değil mi?

Adeta bir lanet var gibi :) Evet sanki biz fanilerin üzerinde anı, şimdiyi unutmak için özel bir kara büyü yapılmış. Kim bilir! :)

Yani “farkında insan” diye bir tanım yok. Farkındalık anlarını giderek artıran insan var, durup tercih yapmayı hatırlayan insan var, hislerine izin vermeyi farkında olan insan var; gitgide daha derinlerinden bir yerinden bu kara büyüyü bozabilmeyi anlayan insan var.

Şu an burada mıyım?
Gözlerimin baktığı, burnumun kokladığı, ellerimin değdiği, kalbimin çarptığı yerde miyim? Yoksa zihnimdeki bir senaryonun içinde miyim?
Bu kara büyüyü şimdi bozabilir miyim, hem de deneyimli bir cadıdan yardım almadan? :)

Sihir neydi; insan soykırımları, düşmanlık, hayvan katliamı ve adaletsizliğin içinden geçmekte olan bir dünyada? Var olabilir miydi gercekten böyle bir yaşam alanında?

Bu anda benim için cevap evet. Belki on gün sonra hayır olacak :) Sihir bu sonuçta, elle tutulmaz diyeceğim ama benim ki elle tutulur :) Herhangi bir beklentim, bir niyetim olmadan ormana gittiğimde bu sabah, o orman bana tam iki bucuk yıl önce orada kaybettiğim “tanrıça kolyemi” geri veriyorsa, burada elle tutulabilir bir sihir vardır. :)

Elle tutulabilen sihirlerden bu anda başka aklıma gelenler ise az önce buzluktan çıkarıp dondurma niyetine yediğim hurma, sihir hatırlatması için klavyenin tuşlarına dokunan ellerim, ekşisinden tatlısına, acısından baharatlısına tattığım tüm keyifli tatlar, bana inanılmaz bir işitme hazzı veren bir plak, sevgilimin teni, kedilerimin tüyleri, rengine değil belki ama kendisine dokunabildiğim sonbahar yaprakları…ne çok var aslında, unutmasak. Neyse ki hatırlamak diye bir eylem var…istediğim kadar unutabilir, istediğim kadar hatırlayabilirim! İstediğim kadar şimdiden uzaklaşır, istediğim kadar şimdiye tekrardan varabilirim.
:)