Kusursuzca

Bu fotoğrafa kadar ağlamadım dayandım. Ama bu fotoğraf…
Bir baba 15 yaşındaki kızının enkaz içindeki elini tutuyor.
O el, daha küçük bir çocukken ateşlendiğinde uykusuz bir gecede başında nöbet beklerken tutuluyordu.
O el, bir kış günü baba ellerim üşüdü dediğinde ağza götürüp nefesle ısıtılıyordu.
O el yere düşünce, uf olmuş denilip sevilip öpülüyordu.
O el bir baba için ne demek biliyor musunuz?
O eller üşümesin diye bir baba dünyayı yakar.
Şimdi o ellere ölümün soğuğu düştü.
Yansın saltanatınız. Hem öyle yansın ki cehenneminizin ateşi buraya kadar ulaşsın. Gariban bir babanın üşüyen kızının elleri ısınmaz belki ama ahı olanların kalbi bir nebze soğur.

Hafta içi yazmıştım ama yayınlamak bu güneymiş. 🖊

Dönüp duran bir soru kafamda, yazsam mı?
Çıktım biraz nefes alayım dedim. Delicesine bir bahar var dışarıda. Halici gören bir tepedeyim. Şehrin nadir kalan yeşilliklerinden bakıyorum, altın boynuza. Etrafta kimse yok, iftar telaşı var tabi bir de malum virüs. İkindi güneşini çekiyorum içime, baharlanıyorum. Öylece oturdum bir ağacın altına, ağzıma bir çöp aldım. Haliç’i, batan güneşi, İstanbul’u seyrediyorum. Kafam da aynı soru, yazsam mı?
Yalnız olduğumu düşünüyordum. Ta ki kulağıma o türkü çalınana kadar. Allahım o nasıl bir ses? “Uçun kuşlar uçun İzmir’e doğru.” diyor türkü… Kulak kabarttım.
“Anadan babadan yardan bir haber yokmuş,
Uçun kuşlar uçun izmire doğru…”
Sese doğru gidiyorum. Beni görünce durdu. Elimle devam et diye işaret ettim. Ama nasıl söylüyor. Yanına oturdum. Şimdi beraber seyrediyoruz Haliç’i. Türkü bitiyor. Gözleri nemli, gözlerim nemli. Genç bir adam ama benim kırk yıllık dostum sanki. Anlattı, dinledim. Aşktan konuştuk, sevdadan, gurbetten, anadan, umuttan, İzmir’den… Anlatırken bazen güldü, gözlerinin içi güldü. Bazen hüzünlendi, yüzüne bulutlar geldi. Abi biliyor musun diye söze başlayınca, bilirim dedim yara izlerimi gösterdim. Geçecek dedim. Baharı bıraktım avuçlarına. Bak kış bitti dedim. Batan güneş yüzünü tekrar aydınlattı...
Halici seyrediyor, İzmir’i anıyor İstanbulda güneşi beraber batırıyoruz. Allaha ısmarladık deyip ayrıldık.

Evin yolunu tuttum. Dilimde bir türkü “Uçun kuşlar uçun İzmir’e doğru?”
Heybemde bana anlattıkları, kafam da aynı soru: Yazsam mı?

Dostum,
Hayatının bir kuru yaprak gibi savrulup durduğunu söylüyorsun. Benim elimde olan bir şey değil, kader böyleymiş diyorsun. Ben de hep söylediğimi söyleyeceğim. Yaşadığın hayat senin seçimlerinin sonucu. Şöyle kulak kabart bana doğru, sana hayatını değiştirecek 3 seçimden bahsedeceğim. Üstelik Koronaya rağmen 😊

1. NEYE ODAKLANDIĞINI SEÇ! Odaklandığın şey hislerini belirler. Değiştiremeyeceğin olumsuz şeylere odaklandığın taktirde çaresiz ve güçsüz hissedeceksin. Mesela pandemi ile ilgili temizlik ve sosyal izolasyona dikkat ettikten sonra odağını sen ileriye taşıyacak konulara kaydır! Hastalığın yarasadan mı yoksa karınca yiyenden mi çıktığını bilmenin ya da bunu üzerine düşünmenin sana en ufak bir faydası yok. Tabi yarasa yemiyorsan 😊Gelişimini sağlayacak pozitif şeylere odaklanmak ruh halini olumlu etkileyecek ve seni ileriye taşıyacak motivasyonu sağlayacaktır.

2. OLAYLARA VERECEĞİN ANLAMI SEÇ! Hayatta başına gelen olayların sana olan etkisini, senin onlara biçtiğin değer belirler. Kimi için hastalığın tek anlamı acı çekmek iken, kimi için lüzumsuz her şeyden kurtulup; esas önemli olan şeylere odaklanmak için hayata mola vermek olabilir. Burada sevdiğim bir hikaye var. Alkolik bir babanın ikiz çocuklarından biri başarılı bir iş adamı diğeri ise tam bir serseri oluyor. İkisine de nasıl bu hale geldiniz diye sorulduğunda. İkisinin de cevapları aynıdır. Alkolik bir baba ile başka nasıl olabilirdim ki? Aynı durum birisinde daha iyi bir hayat için itici güç iken, diğerinde hayatının mahvolma sebebi oluyor. Bütün bu yaşadıkların ne anlama geliyor düşün ve yaşadıklarına seni geliştirecek anlamı yükle!

3. NASIL DAVRANACAĞINI SEÇ! Pes mi edeceksin? Çekip gidecek misin? Korkacak mısın? Mızmızlanacak mısın? Yoksa sana ait olanı, iyi olanı, güzel olanı almak için mücadele mi edeceksin. Unutma deneyip kaybedenler olabilir ama denemeden kazanan çıkmadı. 😊

Değerli dostum hayat seçimlerinin toplamı. Bugün bir seçim yap ama bu sefer senden yana olsun. 😉

Bugün benim doğum günüm. 40 oldum. 16- 17 yaşımı hatırlıyorum. 40’ına kadar yaşar ondan öteye gitmem diyordum. Şimdi 40 oldum. Korana günlerinde, sokağa çıkma yasağı altında, 40 sene önce doğduğum saatte bir ambulansın içinde yeni yaşıma giriyorum.

İçim umut dolu…

Ormanda giderken karşıma iki patika çıktığında hep az kullanılmış olandan gittim. Yapıp da pişman olduğum şeyler oldu. Bu sayede iyinin, güzelin, acının, sabırın ve umudun farkına vardım. Ama keşke yapsaydım dediğim hiç bir şey olmadı. Daha cesur olmam gerekirdi hiç demedim. En zorlu yolların en güzel manzarayı sunacağını düşündüm hep, hayat da beni hiç yanıltmadı. Bunun da bir bedeli olacaktı elbet. Nitekim çocukken de dizlerim hep yara içindeydi. Kabuk bağlardı yaralarım. Yedi kez düşmeyi sekiz kez ayağa kalkıyorsam sorun etmedim. Gün geldi en fazla gurur duyduğum şey oldu bu yara izleri. Çünkü derin bir yara izi bir ölüm kalım savaşından kimin galip çıktığını gösteriyordu.

Bir ambulansın içindeyim. Öksürük, baş ağrısı, ishal, biraz ateş hepsi var. Koronavirüse yaklanan yakınım bir kaç gün önce taburcu edildi. Temas da var yani. Eve ambulans geldiğinde boğazıma çubuk falan sokarlar, örnek alırlar diyordum. Direkt beni aldılar. 🙂 Doğum günümü soran hemşire, abi bugün senin doğum gününmüş ya dedi. İyi ki doğdun dedi ve tebessüm etti. Her yerini örten o garip tulumdan, görmedim ama öyle hissettim. Gözlerim doldu. Sarılacaktım ama malum sosyal mesafe… Sabahtan beri hiç nefes almamışlar. Sürekli koşturmaca halinde hasta taşıyorlar. Çok zor bir iş yapıyorlar. Allah yardımcıları olsun. Bu kahramanlar bütün bu sıkıntılar sona erdiğinde unutulmamalı.

Hastanede doktor, naylon bir kulübenin içinde, elbise, maske… Nasıl hareket ediyor? Nasıl o şekilde çalışabiliyor bilmiyorum. İnsan üstü bir gayret gerek. Akciğer tomografisi çekildi. Ciğerlerin temiz, eve gidebilirsin ama kendini izole et, dedi. Ben niye hastayım, neden başımı kaldıramıyorum, test yapmayacak mısınız diyecektim vaz geçtim. Sanki saygısızlık olacakmış gibi geldi. Sanki benden sonra koltuk değneği ile tomografi odasına giren, polislerin yardımı ile hastaneye gelen teyzeye haksızlık edecekmişim gibi hissettim. Elim ayağım tutuyor, öksürsem de hala nefes alabiliyorum. Bir de içim umut dolu….

Çıktım hastaneden. Ben nasıl eve gideceğim diye birine sorayım dedim. Acil servis kapısına aynı anda yanaşan iki ambulansı görünce ondan da vaz geçtim. Elbet yürürüm dedim. Koyuldum yola.

Sokaklar bomboş, parklar bomboş. Bahar delicisine salmış çiçeklerini. Kaldırımların bile kenarlarını çiçek basmış. İnsan ayağı değen yerler, yeşillenmiş, renklenmiş. Çoğu zaman yol, gidilen yerden daha değerlidir. Çünkü yol insanı değiştirir, büyütür, olgunlaştırır. Yolun mutluluğu kadar hüznü de besler insanı. Varmaktan çok yolda olmak güzeldir, nefes alabildiğin sürece…

Eve yaklaştım. Daha önce yüzlerce kez geçtiğim parkta daha önce hiç rastlamadığım bir kuş gördüm. Allahım nasıl da güzel ötüyor. Hayat her adımda güzellikleri ile geliyor. Bugün de bunu gördüm. Vardığım yeri bilmem ama geldiğim yoldan memnunum. Herkes ölür ama çok az insan gerçekten yaşarmış. Yaşadım. Nefesim varsa daha da yaşayacağım.

Çiçekli bir yolda yürüyorum. Yaşım kırk. Biraz hastayım ama iyileşeceğim.

Hepimiz iyileşeceğiz.

İçim umut dolu.

‪İnsan uçurumun kenarına varmadan kanatlanmaz. ‬
‪-Nikos Kazancakis‬

Mutlu olmak için;

1. Sürekli şikayet etmekten vazgeç
2. Başkalarını suçlamaktan vazgeç
3. Modunu düşürmekten vazgeç
4. Problemlerden kaçmak yerine onlarla yüzleş.
5. Ne olursa olsun bulunduğun durumu kabul et ve daha iyisi için adım at.

Hayattaysan umut her zaman var....😌

Geleceğin büyük liderleri için ufak tavsiyeler

Mütevazi ol,
Yardımcı ol,
Ulaşılabilir ol,
Nazik ol,
Destekleyici ol,
İlham veren ol.

“Özgürlüğe, kitaplara, çiçeklere, güneşe ve aya sahip olan, mutsuz olabilir mi?” Oscar Wilde

İyi haftalar...😊