İsmail Hoca Öğrencileri

"DÜNYANIN EN ÇİRKİN KADINI YARIŞMASI'NDA BİR ANNE,MARY ANN WEBSTER"
Yirminci yüzyılın başlangıç yılları. Dört çocuk annesi Mary sahnede, diğer yarışmacıların arasındaydı. Kimi şişman, kimi bıyıklı, kimi de kısa boylu birçok kadın, büyük ödül olan parayı alabilmek için "Dünyanın en çirkin kadını yarışması"na katılmıştı..
Mary tedirginlikle etrafına bakyordu.
Salonu tika basa dolduran seyirciler
kahkahalarla sahnedeki kadınlara
gülüyorlardı. Mary utandı.
Mary başını öne eğdi.
Tam kulise doğru bir adım atmıştı ki, evdeki aç çocukları gözünün önüne geldi. Bu yarışmadan alacağı para çok önemliydi. Kocası öldükten sonra bozulan düzenini başka türlü yoluna koyamazdı. Bağırtılara ve kahkahalara rağmen
sahnede beklemeye devam etti. "Her şey çocuklarım için." dedi kendi kendine.
Yanındaki bıyıklı kadın "Anlamadım, bir şey mi dedin?" diye sordu. Mary "Hiç" dedi "Hiçbir şey demedim."
Mary gözlerini kapattı ve eski halini

düşündü.Hastalanmadan önce ne de güzel bir kadındı. Bakan, bir daha dönüp bakardı.Ta ki yirmi dokuz yaşında Thomas Bevan'la evlendikten ve 4 çocuğu olduktan sonra başlayan migren, kas ve eklem ağrılarına kadar. Doktorlar önce neler olduğunu anlayamamamıştı.Sonra hastalığın "Akromegali" olduğuanlaşıldı. Bu hastalık Mary'in yüz şeklini de değiştirmiş, kadın tanınmayacak hale gelmişti. Ne yazık ki, Mary hastalığıyla boğuşurken, bir gün kocası da ansızınölüvermiş ve Mary çocukları yalnız kalmıştı.Mary bunları düşünürken, birden alkışları duyup gözlerini açtı. Evet, Mary "Dünyanın en çirkin kadını" yarışmasının birincisi olmuştu.Mary ödülü aldığında gözlerinden bir çift yaş kalbine damladı. O günden sonra sirklerde çalışmaya başladı. İnsanların gülüp eğlendiği Mary bir anneydi. Kimse onun bu anne yanını görmedi.Çünkü insanların birilerini küçümseyerek, hor görerek kendilerini yüceltmeye ihtiyaçları vardı.Fedakâr anne Mary 59 yaşında öldüve son nefesini verene kadar, sirklerde"dünyanın en çirkin kadını" ünvanıyla çalıştı. Tek derdi çocuklarının kimseye muhtaç kalmamasıydı.
Bir ara TV'de bir mankenle konuşuyorlardı.Dünyaca önemli bir ismi sordular ama manken bu ismi tanımadı. Ardından da gülerek "Biliyorum boşum ama hoşum." dedi.
İşte dünya tam da o noktada.

Vehbi öğretmenimden okunası bir kitap...

Zaman akıp gidiyor dur demek olmaz....

Kalplerin anahtarı içerden açılır her daim....Vessselam...

zaman akıp gidiyor....

Bu anahtar belki bir kapının ya da bir kasanındır bilemem.Ama bildiğim bir şey var o da bütün kalplerin anahtarı içerden açılır..