Buğu Türkoğul ile Yoga ve Mindfulness

Posting this here to not only show the level of my incredibly bad Spanish in the 10 months I’ve spent learning it here, but also to say how fun it has been failing at things CONSTANTLY, feel the shame, and still not give up.

I keep surprising myself at how bad I can be in communicating what I feel correctly, how often I’m clueless in noticing my own behaviour being very different in how I feel inside (usually seeming colder from outside), and how fragile I actually feel in asking for connection and much rather avoid it altogether than asking for and not receiving it.

And yet staying in relating while feeling the shame, the fears, the ridiculousness, and not taking all of it so seriously; AND being lucky enough to connect with a few good hearted people here and there proves me that the life is so worth taking risks 🌹

*I wish I had the video of the speech gave. It’s amazing how a person can touch and change so many things just by showing up with a full heart!

My deepest thanks to all who made my 36th birthday an extra special one in attending it with such fullness and generosity!

My heart is still 💗💗💗

Paris gave me a lot of food for thought on the notion of value, and how i still have that hidden internal belief that giving up on my instinct and on what I feel -basically giving up on myself- is ok as long as I get something that resembles love in return.

These pictures are from some moments I was just being myself, not having the anxiety of trying to bend myself into other shapes to become smaller, rounder, lovable.

And enjoying the world very much:
Daring to live and see, giving a chance to life and people, looking up and appreciating the beauty and impermanence of things; appreciating the value of the fleeting moments of a surprise encounter..

And of course, witnessing two beautiful people entangling their lives forever in Paris being one of the most memorable moments of my life.
More pictures are on the way.

To Mert and Can, and to celebration of creating lives that we feel proud of! 🥂

2 things make me the most happy in life: travelling, and constantly learning new things. Both of which I’m not doing as much as I want to… and yet, I had the chance to listen to Ernesto Spinelli live a second time in a workshop yesterday (first time in Istanbul for 5th European Conference for Existential Therapy in 2024).

Sharing few points below from the workshop on “Supervision from an Existential Therapy Perspective” with key existential therapy learnings:

Supervision can be given in 2 different ways:
‘Super-vision’ as ‘Seeing-over’, or as ‘Over-seeing’

Seein-over means we get an opportunity of going back and see it again, what may have been missed or insufficiently considered in the encounter with the client. Exploring the facilitator’s experience of running into blockage in either becoming the facilitator they want to become, or doing the work they want to do with their client.

Exploring what makes the issue an ‘issue’.

Whereas the ‘Over-seeing’ supervision is where the supervisee feels even smaller from before they begin the process. The power-over imbalance is too strong or the suggestions are too rigid, too constraining. Timing of advice-giving is often off. Supervisee may end up feeling more disempowered, and possible directions could be heard as instructions rather than suggestions (or may be given as instructions rather than helpful options).

Hearing all these and many many more concise, key teachings from a giant in the existential therapy field in a very small group of 25 people has given me a totally new perspective in the way I conduct my role as a mentor and supervisor.
Heartfelt apologies to all my past supervisees for acting from an over-seeing position rather than seeing-over at times 🌸

Also anyone working in the field of group psychotherapy (or anyone running support/process groups) as mentors and faculty, we’re attending the AGPA conference this year again, assisting Boaz in his 2-day experiential institute. Check out all the presenters and the full program at agpa.org

“Our relatedness to others is an essential aspect of our being, as is our separateness.”
— R. D. Laing

In the age of AI and automation, we are opening a one-off group following the Second Renaissance Conference to explore what lives between these two polarities: relatedness and separateness.

This group offers a space to gently and attentively explore the many aspects of the self that emerge in relationship with others. Together, we cultivate deeper awareness of both our outer, relational world and our inner, personal experience, supporting whatever processes may be limiting our ability to grow roots and reach toward new possibilities.

If you’re curious about exploring your ways of being in the world within a small, supportive group, guided by two facilitators, you’re warmly invited to join us.

🔗 Learn more & apply: 2rcon.org/resiliency-circle

Group details
(Language: English)
• Start date: 29 January
• Time: 19:30–21:00 (Europe time)
• Duration: 12 sessions, 90 minutes each
• Group size: Maximum 8 participants
• Facilitators: Buğu Türkoğul & Nazlı Deniz Sarıyıldız
• Focus: Exploring a personal or relational intention (e.g. greater authenticity, recognizing and expressing emotions in context)

A few early bird spots are still available 🍀

Paris bana güzelliğiyle, karizmasıyla, hem doğal hem bir o kadar şık estetiği, ulaşması zor ama çabalamaya değer duruşu ve içinde barındırdığı çok sevdiğim insanlar potpurisiyle yanağıma tatlı ve unutması zor bir öpücük kondurup, biraz da başımı döndürüp beni evime öyle yolladı.

2026 için hayallerime ilham olacak pek çok deneyimi de yanıma hediye olarak bıraktı 🛍️

Bu hediyelerden biri olan sevdiklerimi daha sık, daha çok görme arzusunu ve bunun için çalışma rutinimde değişiklikler yapma fikrini de unutmamak için buraya not alıp, iade-i ziyaret sırasını .karatekin ‘e, tebdil-i mekanda ferahlık vardır deme sırasını da ‘a salıyorum 🛫

As I fly back from Paris to Barcelona on the first New Year’s Eve I’ll ever celebrate in my new town after the move, my heart is full to the brim!!

Thank you for all the love and may the new year keeps bringing all of us expansive joy that touches the hearts of everyone around us 🪲

“Art helps us see the hidden details” said Kirk Schneider at the
Existential Humanistic Institute’s (EHI) Core Skills training that started yesterday. And opened the presentation with these 2 questions:

💭 How are you presently living? and,
💭 How do you want to live?

And most importantly,
How are you willing to live?
And moreover, how are you gonna apply what you really want?

So our main topics were: exploring the blockages between how we live and how we want to live, and becoming aware of our ability to respond to that tension, aka ‘responsibility’.

To be able to distinguish what’s going on between the yearning and the blockage that prevents me from having an awe-based life, we develop something called ‘presence’, which Kirk describes as “having an holding environment within”, and Eric Craig calls it “the sanctuary within”.

Presence is needed to not just have knee-jerk reactions, but to be able to discern what’s exactly going on here and from illuminating what we want to do about it.

All of the above is of course designed and taught to help our clients and not just us, and this is what I like about existential therapy which Sonja Saltman expressed beautifully: “(as a therapist, or clinician) We are not different from our clients, we have very similar issues with our clients about achieving clarity in life and creating the life we hope to get to one day.”

I’m extremely lucky to be able to build a life that fits my inner world, and I attribute a lot of the changes I made in my life in the recent years to what I discovered in my personal therapy with an existential therapist. And of course to the immense luck I have with my close friends who supported me in every step of the way.

And with that I’m now off to include more art, music, connections, explorations in my life and continue balancing the grief, and the loneliness, and anxiety, and chaos with beauty, kindness, and curiosity 🪻

Wishing everyone a beautiful, emotionally and physically satisfying weekend!

Hayatımda çeşit çeşit kültürel veya rahatlamaya yönelik etkinlikler, hobiler, sporlar danslar şunlar bunlar olsa da, kendi başıma yapmaktan keyif aldığım bir dünya şey bir araya gelse de, hiçbiri birbirini seven iki üç yakın arkadaşın plansız programsız sadece birbirini özlediği için görüşmeye çıkmasının ve o zamanlarda yaşanan doğal, hesapsız, saçma (veya derin) paylaşımların getirdiği insani rahatlamanın, ve aidiyet içinde kendini güvenle bırakmanın yerini tutmuyor 🥲

Yanında en komik, en rastgele, en işimden ayrı, en dandik hallerimle var olabildiğim kendi insanlarımın özlemi durduk yerde arada bir tokat atıp gidiyor.
Şükür ki şimdi burada olsaydın kahvaltı planlardık, ya da seneye şuna bilet aldık sen de al diyen, benim onları özlediğim gibi onların da beni özlediğini hissettiren, fiziksel olmasa da kalben yakın dostlarım var 💜

(Instagram da sanırım işimle ilgili paylaşımların yanında o kendim gibi olma ihtiyacımı biraz olsun gidermeye yarayan faydalı yerlerden :)

Bunların yanında bir de “Ben bu takvimi en baştan nasıl düzenleyeceğim?” “Ben 3 ay için tuttuğum bu evi nasıl bana aitmiş ve içinde rahatlayabilirmişim gibi bir hale getireceğim?” “Ben bu eşyaları (ve içimdeki duyguların hepsini) nasıl taşıyacağım” dediğim ve cevaplarını da o sırada bilemediğim tüm sorular bir şekilde halloldu, hallolmaya devam ediyor…

Siz de eğer uzaktan da olsa benim elimi tutanların olması gibi, sizin de elinizden birileri azıcık tutsa iyi gelir gibi hissediyorsanız bu ay ücretsiz Self Care Course, sonraki aylarda da bu ihtiyaçları bir nebze olsun karşılamaya yönelik ücretli bir takım programlar hazırladık. Yavaş yavaş onları da duyurmaya devam ediyoruz 📲

Yalnız olmadığını hissetmeye ihtiyaç duyan herkese de bu post aracılığıyla kalpten sevgiler 🐨

(Sanat fuarında karşıma simit çıkmasıyla duygulanmam kaç puan onu siz söyleyin 🙈)

Uzun zamandır hem danışan olarak devam ettiğim hem de aldığım süpervizyonlar aracılığıyla profesyonel olarak da bolca desteklendiğim varoluşsal psikoterapi yaklaşımının en sevdiğim tarafı: kendi dünyamızı kendimiz için anlamlı hale getirmenin bizim sorumluluğumuzda olması.

Bu sorumluluğun bir parçası olarak benim neye önem ve değer verdiğimi ve bunların aslında ne kadar basit gibi görünüp ne kadar büyük etkilere sahip olduğunu anlamam ve bunun için de aktif bir çaba göstermeye başlayıp gerçekten buraya yatırım yapmam da yaklaşık bir 5 yılımı almıştır.

Şimdi sabah uyanıp dışarı çıkmaktan keyif aldığım bir şehirde, gözümün değdiği şeylerken zevk alarak yeni bir hayat kurarken bu yaklaşımı hem eğitimlerimizde hem de verdiğim bireysel seanslarda daha da güçlendirebilmek ve sistematik olarak destekleyebilmek için Kasım’da Existentialist-Humanistic Institute’dan yeni bir eğitime yatırım yapma kararı aldım. Bu kararla birlikte de Kasım/Aralık ayı gibi de ufak bir ‘kendine yatırım yapma grubu’ açmak istiyorum

Hayatımızın farklı alanları üzerine hafta hafta birlikte düşüneceğimiz, yazılar yazıp üzerine düşünecegimiz, ve de desteğe ihtiyaç duyduğumuzda bunu da birbirimizden ve çevremizden istemenin yollarını araştıracağımız deneyimsel bir farkındalık grubu

Bu konsept kalbinize yakın geliyorsa buraya bir 🏡 veya size yakın gelen başka bir emoji bırakırsanız nereden başlayacağımızı bence şimdiden birlikte düşünmeye başlayabiliriz 👁️👁️

(Galerideki sanat eserlerinin yaratıcısı Katalan artist Toni Giro)

Sinir sistemlerimizin devamlı olarak dış ortamımızdan veya çevremizdeki diğer kişilerden aldığı verilerin, gelişim dönemi ve sonrasındaki deneyimlerle şekillenen bir filtre/alarm sistemiyle (otonom sinir sistemi) işlenmesi ve uygun yanıtların uygun zamanda verilebilmesinin ve sosyal bağlar kurabilmenin yeterince güvende olmayla olan ilişkisini bilimsel olarak ilk kez 1995 yılında yayınlayan Stephen Porges’in isimlendirdiği Polivagal teori üzerinden ait olmayı, kendimiz olmayı, ve sinir sistemlerimizi güçlü ve işler halde tutmayı konuşacağımız ücretsiz buluşmamıza bu akşam sinirleri bozulan ve kendini dengesiz ve güvensiz bir ortamda nasıl desteklerim diye merak eden herkesi bekliyorum!

Bu buluşma tam olarak bir ders anlatımı olmayıp, hem .tr yi hem beni tanıyacağīnız, nasıl işler yapıyoruz ve bundan nasıl faydalanabilirsiniz diye fikirler vereceğimiz bir buluşma olacak

Bunun yanında kendimizi nasıl destekleyebileceğimize dair de ufak bir çalışmamız da olacak 📝

İnternetlerin kısıtlandığı, en temel insan haklarının küçümsenip yok sayıldığı ortamlarda birbirimize daha fazla arka çıkıp, yalnız olamadığımızı daha güçlü hissedebilmemiz dileklerimle 💫

Akşama görüşmek üzere 🙋🏻‍♀️

Çoğumuzun içinde yaşadığı şehir hayatı, ve bu hayatı sürdürmek için gereken iş hayatı, onun çevresinde eğlenme, görülme, anlaşılma ve tutulma ihtiyaçlarımızı karşılayacak bir sosyal yaşam, bu ihtiyaçları karşılamayı (Türkiye’deysek) çoğu zaman zorlaştıran ekonomik ve altyapısal sorunlar, daha da temele dönersek barınma, yeme içme, bir kadın, çocuk, yaşlı, herhangi bir seviyede engelli, ya da sosyal ‘norm’ların hatta belirli kesimlerin beklentileri dışında bir bireysek genel olarak varolma gibi ihtiyaçların giderilemediği bir ortamda sinir sistemimizi yakından tanımamın ne gibi avantajları olacağını konuşacağımız ücretsiz .tr buluşmasına ilgilenen herkesi bekliyorum 🌚

İçinde hem benim kişisel yolculuğumdan kısa parçaları, hem de sinir sistemimizi duyabilmenin hayatımızı idare ederken gerçek anlamda neye yarayacağını konuşacağımız; yaratıcılık, aidiyet, gerçek otantik kimliğimizi inşa etmek, ve insan canlısı olarak birbirimize ve doğaya olan bağımızı hatırlamak ve kullanıma almak üzerine hem pratik hem de hayal gücü üzerine minik bir çalışma da yapacağız

Gerisi de sizin soru ve paylaşımlarınız üzerine olacak 🌿
Heyecanla bekliyorum 🌚