Yazamayan ŞAİR

Geçmiş zaman insanıyım
Daktilomun eksik harflerinden şiirler yazar
Ucu kırık kurşun kalemimle cin ali çizerim
Yağan yağmur romantiktir benim için
Çünkü ben maviye Eylül dikerim

-NİSAN KOKULU KADINLAR- kitabımdan

Ruhum kenetlenirken acı bir çığlıkta
Soğuk,kimsesiz yalnızlığım bekler kapıda
Kapı tokmağı yok yerinde elim kapı kolunda
Açmalı ruhum kapıyı, yalnızlığım kalmamalı dışarda

Mevsim ayaz, aylardan kar kış kıyamet
Kapı açılmasa nasıl ruhuma erişecek selamet
Getirir aç köpekler, baykuşlar sayısız felaket
Tak tak... açıl kapı açıl beni ruhuna hapset

Tapınağımda Artemis yaşar
Ben ona çay demlerim.
Asma bahçelerinde, Babil intihar eder
Ben tabureyi tamir ederim.

Kiraz mevsiminde kirazlar kurtlu
Düşenin dostu olmaz derler
Fakat düşen hâlâ umutlu

duvarlar yıkılıyor üzerime
kerpiçten duvarlar
gökyüzüne asılı ceviz ağacı
yerin dibinde ben

fare yuvalarina gizleniyorum
peşimde karanlık bir gölge
yer yüzüne dikilmiş bir ceset
cesedin cebinde ben

kırık pencere camından izliyorum
dışarda havlayan bir köpek
uzaktan esen bir yalnızlık
kuzeyin en soğuk yerlnde rüzgâr

artık gitme vakti
elvedanın en keskin yeri
sevenlerim nerede hani
ölüm sıcak kucağıyla sardı beni


10.07.2017

MİGRENIM TUTTU YİNE

Bir şeyler geziniyor beyin damarlarimda.
Bir karınca olmalı yahut da bir fil...
Evet evet! Anca bir fil tüm damarlarimin tıkanmasına sebep olabilir.
Sanki tüm hücrelerim tatile çıkmış veyahut grev yapmaktalar.
Hissetmiyorum beynimin sağ üst köşesinin derinliklerini.
Gözlerimin önümden sessiz bir cenaze aracı geçiyormuşcasina renksizlik kaplamış kapanan göz kapaklarimi.
Dışarı atıyorum ruhumu özgürleştirmeyen bedenimi.
Bir cesedi boşluğa bırakıyormuşcasina ruzgari hissetmeye çalışıyorum.
Bir an oluyor ruzgari avuçladim derken karınca hareket etmeye başlıyor ve bir fil tüm damarlarimin tıkanmasına sebep oluyor. O an nefes almamam gerektiğini düşünerek bir sokak lambalasinin golgesine sığınıyorum.Bu gölgede tıkanmaya savaş açan fonksiyonlarıma yardım etmeye çalışıyorum.Tüm yardimlar faydasız, tüm çabalar boşuna...Savaşı kaybediyorum.Karıncalasmis bir file karşı açtığım karsiliksiz savaşı kaydediyorum.Yolda yürumeye çalışırken kaldırımlardan uzak durmaya çalışıyorum.Çünkü kaldırımlar sessiz, kaldırımlar yalnız...Kaldırımlarda attığım her adım beni yalnızlığa ve sessiz şiirlere itecek bunu biliyorum.Koşarak ayriliyorum kaldırımlardan.Koşarak uzaklaşıyorum yalnızlıktan...
Basim yine agrima devam ediyor..

Yazamayan ŞAİR

Geçmiş zaman insanıyım
Daktilonun eksik harflerinden şiirler yazar
Ucu kırık kurşun kalemle cin ali cizerim
Yağan yağmur romantiktir benim için
Çünkü ben maviye eylül dikerim

Geçmiş zaman insanıyım
Konuşmasını bilmem
Kelimeler benim için ziyadesiyle kifayetsiz
Susmak ise derin bir okyanusta yüzmek gibidir
Her kulaç atışımda maviye yüzerim

Geçmiş zaman insanıyım işte

YAZAMAYAN ŞAİR

Sus diyor dilimin en küçük kardeşi
Nasıl susturmayım avazı patlamış yüreği
Dikiş tutmaz oldu dersen eğer
O vakit gömmek yerine
At bu yüreği köpeklerin önüne

Bilirim devadır bu vakitten sonra yerde unutulmuş papatya
Al onu ey yüreğim süsle ve yakıştır başına
Görür, görmek istemeyen kör yürek
Kurtaracak seni acıdan kavuşturacak hayra

Yazamayan şair

ÖLMEK GEREK BAZEN

Bir gece ansızın kulağıma fısıldadı rüzgâr
Ölmek gerek bazen...
İrkildi saç diplerim ve ruh-i tüylerim
Nasıl ölmeyi kabul ederdi beden?
Gece uzun, fırtına sert, ölüm sessiz...
Sabaha karşı bir güvercin öldü kimsesiz
Ne güneş gördü bu ölümü ne de kaldırım
Yalnızca bir kedi yavrusu hissetti bu soğukluğu

Bir gece karanlık sokaklarda havlıyordu köpek
Ölmek gerek bazen...
Korktu sokak lambası, çekindi yıldızlar
Nasıl ölümden kaçardı biçare beden?
Hayat kısa, yatak yumuşak, ölüm gerçek..
İnsanoğlu geçiyor bir sınavdan; sınav incecik
Ne sınavı geçeni gördü köpek ne de kalanı
Yalnızca toprağa ekilen bir karanfil hissetti bu yokluğu

Bir şair, şiir yazmak için kolları sıvadı
Ölmek gerek bazen...
Kalem titremeye, kağıt korkmaya başladı
Ölümü arzuluyordu şair
Zaten ölmeyen ne vardı ki!
Şiir, iki nefes arası bir mısra misali
İlk nefesi aldı şair, son nefesi verdi şiir
Ölmek gerek bazen derdi hep kelimeler
Ölümü avuçladı eller, ölüme yürüdü şair!

yazamayan şair

EY gül-i rana etme beni ahu gözlerinde tarumar
Sen iste şiirlerimi bırakayım sana yadigar

yazamayan şair