Son Okul

Harcama.
Tut.

Her gün değerini daha fazla anlıyoruz.
Daha fazla özlüyoruz, daha fazla seviyoruz.
Sesleniyor uzaktan:
“Umutsuz durum yoktur.
Umutsuz insan vardır.
Ben hiçbir zaman umudumu kaybetmedim.”
Sesini duyalım.
Sonsuza kadar!

Her gün daha fazla özlüyoruz.
Daha fazla seviyoruz.
Değerini daha iyi anlıyoruz.
İçimizdeki Atatürk her gün daha güçlü hale geliyor.

“Umutsuzluk yoktur.
Umutsuz insanlar vardır.
Ben hiçbir zaman umudumu yitirmedim.”

İzinden yürümeye devam ♾️

Doğru insanı bulduğunuzda, yaşam denen yolu el ele birlikte yürürsünüz.

Biriniz düştüğünde öteki onu yerden kaldırır. Kazanmak ve kaybetmek tekil kavramlar olmaktan çıkar.
Mutluluk, birlikte olmaktan olduğu kadar ötekini özgür bırakmaktan da gelir.
Sadece bedenlerinizi değil ruhlarınızı da çırılçıplak soyarsınız karşılıklı; bundan en ufak bir rahatsızlık duymadan.

Yakın dans mesafesinde devam edip gider yolculuğunuz. Mutlu olmanın yanında elbet kırılırsınız, üzülürsünüz, öfkelenirsiniz, zorlanırsınız, yorulursunuz da bazen.

Ama doğru insansa yanınızdaki, “ONA değer” dersiniz. Sevginize emek verip birlikte büyümeyi seçersiniz.

İşte bu yüzden, gerçek sevgi zordur.
Gerçek sevgi değerlidir.
Gerçek sevgi emek ister.
Ve gerçek sevgi “birlikte” büyütür.

Bu hayatta birbirinizi bulmanız dileğiyle!



Photo Credit: Jessica Moss

Some will not see you
The way you see yourself
Some will not know you
The way you know yourself
They’ll gather a few pieces here and there
Measure you by what they have
And believe they know you.
But, they never do.

Some will never see
Your thoughts and intentions.
Your past, your fears,
All the sorrow and tears,
Betrayed trust and wasted wishes,
Achievements and failures...
And those endless punishments,
Caused by relationship bruises.

No, my friend.
Some will never know you.
But, claim they do.

With just a gaze
Or a second-hand story by one
Who lost the way in the life’s maze
And despite their many mistakes
Illusions and heartbreaks
Insecurities and fakes
They will think they know you.
But they won’t.

Hear the story of a mountaineer,
Who once climbed a mountain from a track.
Made it to the peak and back.
Accomplishment blinded his eyes.
And he said, “I know the mountain!”
The mountain laughed, indifferent.
And replied, “You can see the mountain.
May even climb it —if it lets you.
But you can never really know a mountain.
Unless that mountain is you.”

- Demir Kılıç Arslantürk
25.09.2025