Mehmet Önal ve Ebru Sanatı

Misafirliğe gelen 3 yaşında çocuk elindeki telefonu fırlattı ve televizyonumuz kırıldı.
Babası özür dilemek şöyle dursun bu kırdığı dördüncü telefon ikinci de televizyon diye pişkin pişkin güldü.

6 yaşındaki çocuk pazar tezgâhındaki dolmalık biberleri parmağıyla tek tek popit gibi deldi, pazarcı ardından ürünleri tek tek ayıklayıp kaldırmak zorunda kaldı ve annesi bir kere bile yapma demedi.

Evimize gelip tuvalete çocuğunun peşinden "özgüveni kırılır" diye gitmeyen anne sayesinde, çocuğun batırdığı tüm banyoyu ben temizledim.

Elinde kıyır kıyır elmalı kurabiyeyle evin içinde dolaşan çocuk için "örtü sereyim de öyle yesin" dedim. Annesi "Oturup yemez ki" diyerek omuz silkti.

Komşu çocukları bahçe aydınlatmalarını kırıyor. Söyleyince, "Çocuğumdan daha kıymetli değil" yanıtını alıyorsun.

Sorun çocuklarda değil. Sorun, kitap okumayan, pedagojiden bihaber ama Instagram'da izlediği iki videoyla kendini "çocuk ruhundan anlayan ebeveyn" ilan eden yetişkinlerde.

Neymiş efendim, çocuk özgürmüş, keşfederken engellenmezmiş, hayır denmezmiş, yoksa özgüveni kırılırmış.

Peki hangi psikoloji, hangi din, hangi kültür, hangi örf bu vurdumduymazlığı meşrulaştırıyor?

Yeni bir akım icat ettiler: "sorunlu davranışları özgürlük sanan bir ebeveynlik"
Disipline "travma", sınır koymaya "baskı" adını verdiler bir de...

Çocuk merkezli olmak; her şeyi çocuğa bırakmak değil, onun iyiliği için sağlıklı sınırlar çizebilmektir.

Özgürlük; başkasının hakkını çiğnemek değil, saygı duyarak var olabilmektir.

Ebeveynlik; sadece sevmek değil, yön gösterebilmek ve sorumluluk vermektir.

Çocuklarımızı özgürleştiriyoruz sanırken, aslında onları ölçüsüzlüğe teslim ediyoruz.

Topluma, hayata, başkasının varlığına karşı duyarsız bireyler yetiştiriyoruz.

Ama unutmayın, çocuklar her zaman öğrenir.
Ya sorumluluğu, ya sorumsuzluğu...

Ve çoğu zaman derslerini öğretmenlerinden değil, ebeveynlerinden alırlar.

O yüzden mesele çocuk değil.
Mesele aynaya bakmayı reddeden yetişkinlik.

Şeyma Çekici

Eşek Tekme Atınca Akıllı Adam Sessiz Kalır.

Sokrates bir zamanlar şöyle demiş:
"Bir eşek beni tekmelese... Gerçekten şikayetçi olacak mıyım?"

Bu basit cümleyle hayatın en güçlü derslerinden birini veriyordu.

Mesele her tartışmayı kazanmak değil,
ne de öğrenmek istemeyenlere üstünlüğünü kanıtlamaktır.

Tüm mesele, enerjimizi hak eden savaşları akıllıca seçmekle ilgilidir.

Hakaretlere, asaletleri buna bağlıymış gibi tepki veren birçok kişi var.
Ama gerçekte, gerçek güç sakinlik ve asalettedir —
kışkırtılsanız bile.

Bir eşek saldırdığında,
vicdanı olmadan içgüdülerine göre hareket eder.
Aynı şekilde, bazıları cehalet, kıskançlık ya da kendi sefaletleriyle dalga geçer.
Sadece nasıl saldırılacağını ve bağırılacağını bilirler.

Cehalet bağırır.
Bilgelik sessizdir.

Kim olduğunu ve ne kadar değerli olduğunu bilen kişi,
her suçlamada egosunu savunmak zorunda değildir.

En güçlü cevap —
ve çoğu zaman cahiller için en rahatsız edici olan —
sessizliktir.

Sokrates, hayatın kısır anlaşmazlıklarda kaybolmak için çok kısa olduğunu anlamıştı.
Ne doğruluk ne de huzur arayanlarla,
sadece çatışma isteyenlerle tartışmaya değmez.

Bağıranların seviyesine düşürme kendini.
Gerçek zekânın kendini empoze etmesine gerek yoktur:
Sadece varlığıyla parıldar.


---

ALLAH CANLILARI YARATIRKEN...

Herkes bakar ama herkes göremez 🙏