Sinem ve Süeda ile Yoga

How can you help turkey? 🇹🇷

7 yıldır elin omzuma değmiyor…ama ben hep seninle konuşuyorum. Ne yazıkki hiç değişmeyecek; seninle konuşmam ve senin yokluğun!..

Testnet has launched with the BIGGEST AIRDROP EVER 🚀🚀🚀🚀🚀

10,000,000 ISA (which worth 20,000USDT pre IDO/IEO) will be airdropped to our participants

Join the airdrop + Testnet at: https://swee.ps/kzYsECMwk

-------------------
Follow Islander on other platforms to never miss out updates from us:
Islander Twitter: https://twitter.com/Islander_io
Islander Facebook: https://www.facebook.com/islander.global/
Islander Telegram: https://t.me/islander_official
Islander Discord: https://discord.gg/vveQQ69NNt
Islander Medium: https://islander-io.medium.com/

Cumhuriyet bayramimiz kutlu olsun 🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷

Bir kedi gördüm sanki

Tüm hükümlülerin masum olduğu tek yer hayvanat bahçeleridir 😞

Onlar erdi muradına…. &ryanwedding

Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum.
Işığı gördüm, korktum.
Ağladım.

Zamanla ışıkta yaşamayı ögrendim.
Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladim sevdiklerimi. ..
Ağladım……….
……………………….
Gerçegi ögrendim bir gün...
Ve gerçegin acı oldugunu...
Sonra kararında acının, yemege oldugu kadar hayata da
lezzet kattığını ögrendim.

Her canlının ölümü tadacağını, ama sadece bazılarının
hayatı tadacağını öğrendim.

Ben dostlarımı ne kalbimle ne de aklımla severim.
Olur ya ...
Kalp durur ...
Akıl unutur ...
Ben dostlarımı ruhumla severim.
O ne durur, ne de unutur ...
( her mısrasını tekrar tekrar okuduğum şiirin tamamı yorumlarda👇🏽) photo by: 2017

Coco sevgiyle bakılan ve özgürce dolaşan bir kediymiş. Ağaçtan alındığını görenler olmuş. Belli ki atıldığını veya kaçtığı düşünülüp sahiplenilmiş. Ama coco’nun annesi pes etmiyor ve hala coco’yu arıyor. Cocoyu gören, böyle bir hikayeyi duyan varsa aydan hanım ile temasa geçebilir with
・・・
Geçen yıl Temmuz ayının ilk Pazar günüydü. Her zamanki gibi bir Pazar gününe uyandık. Coco geç kalkar, uyandığında da herkes onunla ilgilensin ister. Önce herkesi bi sever, annesi Pembiş’e bi öpücük kondurur ve koşarak biricik aşkı Fındık’a sarılır. Ponçik’le sabah oyunu oynar ve benimle uzun uzun konuşup, yemeğini yer sonra da vakur bir şekilde bahçeye bakıp, etrafı dinleyip her zamanki köşeden günlük gezintisine çıkar. Başka türlü özgür ruhtur. Bağlasan durmaz, durursa yaşamasının anlamı kalmaz. Kediler için yaptırdığımız 3 metrelik teli tırmanır ve gider. Her gün… her gün…

O Pazar eve geri dönmedi.

İlk 15 gün durmadan, sonraki 3 ay aralıklı ve hala vazgeçmeden arıyorum.
Coco evini sever, elimde doğdu. Huyu, suyu, alışkanlıkları var. En önemlisi burada ailesi var. Fındık’sız duramaz. Yaşıyorsa dedim her nerede olursa olsun Fındık’sız olmak onu kahredecek, bulmalıyım. Kalbimiz sızısı hiç geçmedi ama kendimi bir an düşünmedim. Geçen ay dedim ki öldü, bırak artık peşini, ölmese başka şehirde bile olsa gelirdi. O Fındıksız yapamaz… Konuyu kapatmak istedim, kalbimdeki acı bi dinmedi ayrı.

Dün kesin bir kaynaktan bilgi geldi: Coco gelmediği o Pazar günü öğle saatlerinde bir ağaçta mahsur kaldığını sanan, genç bir çift (genç kadın sarışın, asker ceketli) büyük bir operasyonla onu ağaçtan almış ve arabaya atıp götürmüşler. Belli ki kötü niyet yok. Ama Coco’yu ailesiz bıraktılar. Bilmiyorlar derin sevgisini, yaşam pınarının ne olduğunu.

Şimdi İstanbul kazan ben kepçe, çaresizlik kötü. Bilmiyorum o gençlere nasıl ulaşacağız? Hep birlikte yapar mıyız dersiniz?

Vereceğim ödül büyük… Değeri Coco’nun Fındık’la buluştuğu anki mutlulukla ölçülemez.

Herkes tanıdığı kedisi olan birini etiketleyip (kedi besleyen kişileri de) ana sayfasında yayınlarsa belki? Ne dersiniz yapar mıyız?

Özgürlüğüm sizin fedakarlığınızın sonucu... Can’larını veren tüm şehitlerimizi rahmetle anıyorum...