Emir KÜTÜK

Bir şey soracağım dedi!
O kadar şiir yazıyorsun sevdiğinin sana nasıl hitap etmesini isterdin, dedi!

Öyle değişik hitaplara gerek yok adımı söylediğinde gözlerinin içi gülsün yeter, dedim!

Diyorum Kİ!

Evren kaysa yerinden sen göğüs kafesimden milim kaymazsın benim!

Belki de 8 çocuğun en küçüğü olmaktı herşeyin farkında olup ota boka canını sıkmak! Herşeyi yerli yerinde yaşamaktı! Sevginin belki en çoğunu alırken en sıradan olanına maruz kalmaktı! En çokta büyüdükçe farkına varıyordu insan, sevinçlerin yerini yavaş yavaş üzüntülere bıraktığının! İnsanlar büyüdükçe dertleride büyüyordu! Çekirdek ailenin dışına çıktıkça dertlerin daha bir sarmal hal aldığını hayat acımasız bir şekilde öğretiyordu bizlere! Zamanla mutlu huzurlu birlikle olunan yılların yerini yavaş yavaş bu dünyadan kopmalar alıyordu! Belki kendi dünyasını kurup bireyler yeni aile olma yolunda ilerlerken geride mazide bıraktıkları aileye hep özlem duyacaklardı! Hep bir yanları eksik olacaktı içlerinde taki bu hayattan gerçekten göç edenleri görene kadar! Yavaş yavaş dünyayı terkedip giden yakınlarını gördükçe (resimden iki kişi eksildi), içlerinde ki geçmişe özlem daha da artacaktı ve hiçbirşey eskisi gibi olmayacaktı! Çünkü ne olursa olsun insanın ailesinin yerini dolduracak bir şey olmayacaktı!Gidenlere de kalanlara da ÖZLEM artacaktı insanın içinde!
Ben neredemiyim burda annemin karnında! Ama işte insan o anı bile özler mi! Özlüyor işte! Demem o ki, YOKLUK ZORDU, FAKAT BİRLEŞTİRİCİYDİ AZİZ’im! Sımsıkı idik eskiden ! bir şairin not defterinden!

Ne de güzel demiş, SEBAHATTİN ALİ;

“İnsan sevdiğine sevdiği kadar fedakarlık yapar!”

O zaman “AL ÖMRÜMÜ KOY ÖMRÜNÜN ÜSTÜNE!” SEVDİCEĞİM!!!

“Rabbim,gönlüme haddini aştırma.”

Allah gönlümüzü nasibimizden başkasıyla yormasın.”MİR’im! 🙏🙏

Omuzlarını silkti, gülümsedi:

- Önemli değil. Beklerim… Ekşi elma gibi…dedim!

- Ekşi elma mı, dedi!!

-Evet dedim hiç unutmam! Bir keresinde, ben küçükken bir ağaca tırmandım, şu yeşil, ekşi elmalardan yedim. Karnım davul gibi şişti, çok acıdı.

“Annem elmaların olgunlaşmasını bekleseydin, hastalanmazdın, dedi. Şimdi ne zaman bir şeyi çok istesem, annemin elmalar için söylediği şeyi anımsıyorum.”

Adam,kadına ölmeden önce son bir not bırakır;

“ Yağmur yağdığında burnuna gelen o toprak kokusu ben olacağım artık.”

Bu da burda dursun, der ve şiir defterini kapatır!

Şaşırdım kaldım işte
Bilmem ki nemsin!

Bazen kız kardeşimsin
Bazen öp öz annemsin
Sultanımsın susunca
Konuşunca kölemsin
Eksilmeyen çilemsin
Orada ufuk çizgim
Burda yanım yöremsin
Beni ruh gibi saran
Sonsuzluk dairemsin

Çaresizim çaremsin
Şaşırdım kaldım işte
Bilmem ki nemsin!

YBB

Yakışmıyor cepheyi terk edişin,
Mert dayanır, namert kaçar sevdiğim.

Adet ettin aşk dersini asmayı,
Hüner saydın sırra kadem basmayı,
Yetti artık çok denedim susmayı,
İsyan eden bayrak açar sevdiğim.

Susadım,
Üç tane elma soydular,üç tane portakal
Nafile !
Bir bardak suyun yerini tutmadı.

Acıktım,
Kuş sütü,kuru üzüm getirdiler
Nafile !
Bir somunun yerini tutmadı...

Seni düşündüm kadınım şükrederek
Su gibi aziz olasın her daim,
Ekmek gibi mübarek...

Doydum seni düşününce...