Nurhan Kadak ile Yoga ve Nefes

“Soğuk bir kış sabahı çok sayıda oklu kirpi, donmamak için birbirine bir hayli yaklaştı. Az sonra, oklarının farkına vardılar ve ayrıldılar. Üşüyünce, birbirlerine tekrar yaklaştılar. Oklar rahatsız edince yine uzaklaştılar. Soğuktan donmakla, batan okların acısı arasında gidip gelerek yaşadıkları ikilemi, aralarındaki uzaklık, her iki acıya da tahammül edebilecekleri bir noktaya ulaşıncaya kadar sürdü. İnsanları bir araya getiren, iç dünyalarının boşluk ve tekdüzeliğidir. Ters gelen özellikler ve tahammül edemedikleri hatalar onları birbirinden uzaklaştırır. Sonunda, bir arada var olabilecekleri, nezaket ve görgünün belirlediği ortak noktada buluşurlar...”

Arthur Schopenhauer, 1851’de yayınladığı "parerga ve paralipomena: kısa felsefi denemeler" adlı eserinin ünlü 396. bölümünün bir kısmında, bugün 'kirpi ikilemi' olarak bilinen mesafelenmeyi anlatır.

Schopenhauer yalnızca 'ters gelen özellikler ve tahammül edemekleri hatalar' diyerek 'diğerinin batan oklarına' işaret etmiş fakat değinmemiş ki bu mesafelenmenin bir nedeni de okların battığı yaralar. Hiç yaramız olmasa bile ihtiyacımız olan mesafelenme, bir de o yaraların acısı eklenince iyice artıyor. O zaman bir kirpi size koşarak geldiğinde yapabileceğiniz tek bir şey kalıyor.

Sevilmek sarılmaktan ibaret değil...

Kendini korumaya çalışan iki insanın ihtiyacı olan, uygun mesafelenmeyi bulana kadar, biraz sarılmaya biraz da acıya gönüllü olması...

Zor olan da bu.

Kafandaki seslerin hangisinin sana ait olduğunu kaybetmiş olabilirsin.

Yolun ortasında her şey yolunda gider gibi görünüyorken, "bir terslik var" deyip, durmuş olabilirsin.

Belki kaybolmadın ama uyandın.

Sinir sistemin, zihnin, nefesin ve bedeninle tekrar işbirliği içinde yaşaman için nörokoçluk, yoga, nefes seansı ya da transaksiyonel analiz koçluğu seanslarıyla, kendine profesyonel bir destek sunabilirsin.🧠

O sesleri ayırt etmek, kendi yolunu bulmak için destek istersen bana Dm ile ulaş, ihtiyacın olan araçları bulalım. 🌿