07/07/2022
Kendi adıma, benim deliliğim huzur dolu ve kesintisiz bir neşe bağışlamıştı bana. Çiçekler sakallarımı okşuyor, kuşlar kollarıma tünüyordu.
Uzunca bir süre bu durumda kaldım, yılların hesabını tutmadan. Kimsenin aklına beni iyileştirmek gelmedi, çünkü hastaya benzemiyordum; benim kadar mutlu birini hiç görmemişlerdi. Hatta, farkında olmadan birçok insana hayatlarını değiştirme isteği aşıladım. Delilik dünyanın ayrılmaz bir parçası oldu. Hayattan ayrı tutulması imkânsız bir ölüm özlemine dönüştü; hani rüyadayken, uyumaya devam ettiğimiz hâlde uyandığımızı sandığımız anlardaki gibi. Beni görünce gülüyorlardı ve insanlar gülünce umut dünyaya geri döner.
Elinde bir demet çiçekle yalınayak dolaşan yarım akıllı Tanrı'ydım ben.
-------------
