22/06/2024
Gözüne ışık tutulmuş tavşan gibi kalakaldığımız, hayatta hangi yolda gittiğimizi unuttuğumuz hatta ulaşmak istediğimiz bir hedef var mıydı diye hatırlamak için kendimizi zorladığımız günler oluyor.
Bazen gün içinde bile kendimizi birazcık kaybolmuş hissedebiliyoruz.
Zihnimde ve duygularımda kaybolmuşsam en güzeli biraz hareket, muhabbet, gülümsemek, nereden gelip nereye gittiğimi hatırlamak ve büyük resme tekrar bakmak.
Derin bir nefes alıyorum, gözlerimi kapatıyorum. Önce her şey için şükrediyorum, teşekkür ediyorum. Bedenime yani merkezime dönüyorum. Geçmiş için üzülmeden ya da gelecek için kaygılanmadan yaşadığım ana odaklanıyorum. Zihnim olabildiğince sakin, hayatım için büyük resmi hatırlayıp bugün onun için ne yapacaksam onu yapıyorum.
Biliyorum ki hayat amacımız için gösterdiğimiz ilerleme insanı mutlu eder, kaybolmuşluk duygusunu yok eder.
Amaç duygusu insanı canlı ve diri tutar.
Ufacık da olsa bugün hayat amacın için bir adım daha at.
Varmak istediğin noktaya giden en kestirme yol; oraya varmak için her gün bir adım atmaktan geçiyor. O adımı atmak cesaretten, cesaret kendini sevmekten, affetmekten, özür dilemekten, onaylamaktan, inanmaktan, hak ettiğini bilmekten geçiyor.
Kalbindeki ve zihnindeki o ateşi yak!
Kendini kaybedip kaybedip bulanlara, kendini bulup hiç bırakmayanlara sevgilerimle🥰🥰🥰