Neden TANGOMOR
Bir yerde insanın bir “tarifler bütünü” olduğunu okuduğumu hatırlıyorum da, irademiz tariflerimizin esiri olduğu zaman, hem özgür hem de tutsak olduğumuz sonucuna varıyordu. Yazarın, buradan çıkardığı bir diğer sonuç da, tarifi olmayan insanın ancak sürü olduğu şeklindeydi. Bunun gibi, genel olarak bence kişisel gelişim, bir tarif yapılandırması olarak düşünülebilir. Burada dans v
e özel olarak tango, tarifi olan insanları hangi dilden ve hangi kökenden olursa olsun etkileşime sokan bir yeniden yaradılış deneyi gibidir. Burada anmadan geçmeyelim, Ece Temelkuran, bir yazısında "Tango Felsefesi"ni şöyle tarif ediyor:
"Erkek kadına tuzak kurar. Kadın da o tuzaktan kurtulmaya çalışır. "Ayaklarıma bakma, tuzağa düşersin. Gözlerime bak. Onlar kuracağım tuzağı sana ispiyon eder." "Bir şeyi çok isteyip de yapmamayı bilmek gerekir tangonun olması için." "Tango: istemek ve istediğini belli etmemek dansıdır. İstemek ve istediğine yaklaşmamakla ilgili." "Tango; kalıcı olanların değil, hep gidecek olanların dansıdır. Ele geçirilemeyenler arasında sessiz bir kavga. Beraber bir tuzağın koynuna düşmeyi çok isteyen ve bunu ilk kimin söyleyeceğini yoklayanların dansı." "Çok korkan ama korktuğunu belli etmeyen iki insanın birbirine meydan okuması. Sevdim de vermediler, ağlaşması değil; Ben seni hiç sevmedim yalanı. TANGOMOR, sizin kendi tariflerinize zenginlik katan, yetmedi genel olarak dans ve özellikle tango aracılığıyla yeniden yarattığınız bu değerleri içselleştirmenizi sağlamanıza yardımcı olmaya çalışan kollektif bir podyum olmasının yanında, özgün felsefesi olan bir üretim sahnesidir. TANGOMOR’a ne kadar tutsak olursak, ruhumuz ve aklımız o kadar özgürleşecektir!
Çiçeklerin, arılar tarafından döllenerek meyveye dönüşmesi gibi, TANGOMOR’da, bir nevi dansları çatlatıp içindeki hercai sevgi tohumlarını birbirimize ve dostlarımıza saçmaya ne dersiniz!
