Terranova Hayat

Güzel bir değişim hikayesi...

Işığımızı değerleri kaybolmuş bir dünyada yükseltebilmek; öncelikle kendi öz bilincimizi hatırlayarak, onu sönümlendirmeye çalışan etkenleri fark ederek, istikrarlı bir şekilde devam etmemiz önemli. Kendi deneyimlerimden yola çıkarak şunu söyleyebilirim; Bazen biraz zamana ihtiyacımız olabilir,

Bu süreyi şevkatle karşılamaya başladığımızda, bize kattığı hediyeleri ve işaretleri de görmeye başlarız.

Bütünde kendi özümüzün üzerinde yaratacağımız sevgiyle, 'ben benim'i hatırlamak ve kendi yolumuzu tüm karmaşaya rağmen, düzenin kendimizle başladığını görmek iç huzuru besleyen bir duygu.

Tüm olanların bizim gelişmemizin bir parçası, hayatımın ta kendisi olduğunu, beni ben, bizi biz yapan parçalarımızın bütünü olduğunu hissetmek, kendimle ve bütünle yeniden bağ kurmama yardımcıdır.

Kaybolmanın pan zehiri hizlanmaktır. Hizalanmanın yolu ise, kendi özbenliğini, ruhunu ve sevgini beslemekten geçer.

Günaydın 🌺❤️🙏

İzlenimin objektifliğini anlamak kolaydır.

İzlenim duygu barındırıyorsa, bir fikre dönüşür ve size aittir.

Net ve objektif bir izlenim edinmek istiyorsanız, duygunuzu gözden geçirin. Fikirler daima doğruyu göstermeyebilir...

Doğanın sunduklarını, görmezden gelmek ne mümkün?

Olan biteni, adaletsizlikleri nasıl görüyorsak, gündemimizi nasıl meşgul ediyorsa, yanlızca onlara odaklanmak ve olan biten güzeli göz ardı etmek de mümkün değil.

Neden mi?

Umut denilen o küçücük kıvılcımı söndürmemek için. parçalıbulutlu haller, açıp güneşin göz kırpışını da gösterebilir, fırtınanın habercisi de olabilir.

Fırtınanın gelip geçici bir gücü varken, güneşin göz kırpışının elbette eninde sonunda göreceğimizi biliriz.

O halde, umudumu doğadan almaya devam, dünyanın adaletli bir yer olmadığını bile bile...

Bu dünyaya bir kere geliyorsak eğer, rağmen güzeli görmeyi, hisetmeyi hatırlamalı.

Anne ve babamızın bize vesile olduğu hayat denilen serüveni, tümüyle almalı ve yaşamalı.

Kötüsüyle, iyisiyle...

Her haliyle...

Tek dal, tek çiçek, birtek umut varsa bile, ona tutunmak, tüm ölmüş kurumuş, yozlaşmış, yosun tutmuş olana rağmen, devam etmek, yeni olana odaklanmakla hayat bulur.

Köhne, acı veren döngülere verirsek gücümüzü, göremeyiz can veren, ruhumuzu besleyen küçücük ayrıntıları.

Önümüzde bahar ayları, meyvelerin, çiçeklerin yeniden doğma zamanı. Hayatta kalma çabası...

Kuşun başka türlü öttüğü, gözün farklı şeylere odaklandığı, burnumuzun binbir çeşit çiçeklerin armağanını alabildiği, uyanış zamanı.

Olup bitenle birlikte, yeniden başlamanın ısrar eden coşkusu ile yeni haftaya başlayalım.

Çünkü en güzel mevsimlerden bahar zamanı...

Tam doğru zamanı sorarız ya kalbimize karar verirken, bilmeden ertelediklerimizin hesabını tutmadan.

Tüm yapabildiklerimize rağmen, durduğumuzda, vakit çokmuş gibi nefesimizi tükettiğimize dönüp bakalım.

Sığdırdıklarımız, sığıdıramadıklarımızdan çok olsun.

Nefes varken, her an kıymetli olsun. Bilerek ve isteyerek doğru zaman şimdi olsun. Mazeretsiz, bahanesiz...

Kayıplar mesela, herkesin başına gelecektir.

Özlem duyarken, gülümseten birlikte sığdırabildiklerin, ağlatan ise sığdıramadıkların olacaktır.

Beni kusurlarımla sevin
Beni hatalarımla kabul edin.
Beni olduğum gibi anlayın

ve göreceksiniz...

Kendi kusurlarınızı kucaklamış
Kendi hatalarınızı kalbinize almış
Kendinizi çok daha iyi anlamışsınız.

Önce kendinize sonra bana dost olmuşsunuz...

Başkalarına hissettikleriniz, önce kendinizde hissettiğiniz zaman, mümkün olacaktır.

Her gün bir çiçek paylaşsam, çiçeğe karşı hayranlığımı anlatabilir miyim?

Narin, zarif, hoş olan , özenli olan; estetiği bir nebze hatırlatır mı?

Pembe, temizi, safı, naifliği simgeler mi?

Güzele bakmak neden sevaptır bilir misin?

İçimizdeki güzeli hatırlatsın, güzele odağımızı çevirsin diye...

Şimdilerde anlamı değişmedi, güzele verilen değer değişti. Aslında yazarken anladım, değer değişince, anlam değişir.

İyi mi, kötü mü bilemem. Çiçek içini nasıl yansıtıyorsa, sen bileceksin.

Çiçek senin için nedir?

Baktığının kendin olduğunu anlayınca, tekrar sor;

Çiçek senin, benim için nedir?

Anlatmayı dene, ve kalbine biçtiğin anlamı gör.

Gördüğün nedir?

Belki kalbin, belki gölgen kim bilir?

Anlatmak zordur bazen; olsun bir gün çiçek görür ne dediğimi hatırlarsın.

Bana armağan olan sevgi dolu çiçeklere şükranlarımla...

Güç savaşlarında, gücünü sonuna kadar kullanmak isteyen taraf, "'otoriteyi' elinde tuttuğunu kanıtlamak isteyen taraf olur. Bedeli ise çok ağır gelir.

Neden mi?

Siz düşünün;

Olayın kendisinden çok, gücünü gösterme "fırsatı" yankılanır.

Avcı fırsatı yakaladığında vazgeçmez, vazgeçemez. Bütün gözler üstüne çevrilmişken, sallar pençesini ve hükmünü verir. Burnundan soluyarak, etrafına tüm öfkesiyle bakışlarını göstererek, masum avını elinin altında tutarak dikkati çeker.

Avcı bilir, yaşamak için gücünü göstermesi gerekir. Avı onun için sadece bir araçtır. Savunmasız ona göre zavallı bir araç.

Doğa kanunu ne acı, muhakeme olmadan, güç gösterisi bir ölüm kalım meselesi haline gelir.

Muhakeme ve vicdan "gücünü gösterme" ihtiyacı duymayan adil olma yolunda ilerlemenin gelişkin bir davranışıdır.

Fırsat kovalayanlar için imkansızdır. Ve gösteri; gücünü haykırabildiği ölçüde gündem olur. Tüm acısıyla doğanın kanunudur.

Sanırım National Geography yazısı gibi oldu. Şu günlerde durmadan izlediğim bir film şeridi gibi.

National Geography doğanın güzelliklerine güç savaşlarından daha çok yer vermeli.

Belki ... Neyse

Sözüm bitti.

İnsan neye mi şükretmeli?

Kızabildiğine bile şükredebilmeli. Düşüp yeniden kalkabildiğine, hatalı davranabildiğine, üzülebildiğine, tartışabildiğine; hatta sevdiğinle kavga edebildiğine ve aklına gelen her anına; En çok da şükredebildiğine şükretmeli.

O an bile çok şey değişebilir.

Zeytinağacı dizisi hakkında eminim ki çok çeşitli yorumlar gelecek. Ve Ailedizimi yeniden gündemimize oturacak. Son zamanlarda gözlemlediğim şey; bilmediğimiz veya bize uazk olan konular konusunda keskin yorumlar yapmak, bilinmezliği merak etmek, araştırmak veya farklı fikirlere ön yargısız bir tutumla yaklaşmaktan daha kolay geliyor bazılarımıza.

Dizinin içinde özetle şöyle demiş ve bana çok hitap etmiş;

Bazı dilleri bilmiyor olmamız, onların söylediği şarkılarını dinlememize engel olabilir mi?

Doğanın dili, kalbimizin dili, bedenimizin dili.
Atomun, hücrenin, mevsimlerin dili.

İnsanlar konuştuğumuz dili anlamıyorsa bilmedikleri bir dilde devam etmek yerine, yeni bir dil bulmak mümkün müdür?

Ya da bir dili çok iyi bildiğimizi düşünürken, yeni cümleler kurmak yine de zor olabilir mi?

İlk bölümün konusu benim de uzun süre üzerinde çalıştığım bir konu olmuştur. Katman, katman; farklı farklı çalışmalar, farklı, farklı prensiplerle. Hepsine şükran duyuyorum. Faydasını çok gördüm. Merakım ve farklı bakış açılarına kendimi açmış olmamın benim gibi siyah ve beyaz kadar keskin düşüneli birisi için, çok maceralı oldu. Sözünü bilmediğim o ritim bana iyi geldi.

İyi gelince, içine dalıp, derinlemesine öğrendim.
Tedavi veya terapy olarak hiç bakmadım. İyi geleni kalbime almayı, iyi gitmeyeni de kalbime almayı bu sayede deneyimledim.

Kalbimizin ve ruhumuzun hareketlerini anlamamız veya anlama yolculuğuna çıkmamızı; Yeni bir dansı öğrenmeye benzetirim.
Kalbin ve ruhunun söyledikleriyle öğrenen de sen, fark ettiklerinle öğreten de...

Dizi bana göre birinci sezona göre daha dikkatlice işlenmiş. Hayatımızı etkileyen çok önemli bir konuyla başlamış. Anne ile bağ; yaşamla bağımızı derinlemesine işlemiş.

Ben sevdim ❤️