Çocuk Gelişimci Gizem Şanlıtürk

Sevgili Anne Babalar;

Anne baba olmak, kalbini bedeninin dışında taşımak gibidir... Onlar incinmesin, hayal kırıklığı yaşamasın diye adeta onları sarıp sarmalarız. Bu o kadar saf ve şefkatli bir sevgi ki... Ancak bazen, sırf onlar üzülmesin diye hissettiğimiz o yoğun koruma içgüdüsü, farkında olmadan gelişim yolculuklarına gölge düşürebiliyor. Aşırı koruyucu ebeveynlik sevgisizlikten değil, aksine kıyamamaktan ve korkudan beslenir. Ama iyi niyetle attığımız her adım, çocuğun kendi potansiyelini keşfetmesine her zaman hizmet etmeyebilir.

Çünkü hayat her zaman güneşli değildir; bazen yağmur da yağacak. Ve o yağmur yağdığında çocuğunuzun başının üzerinde ömür boyu bir şemsiye tutamazsınız. Asıl amaç, çocuğu yağmurdan tamamen korumak değil; yağmur altında yürüyebilmeyi, ıslandıktan sonra yeniden ayağa kalkabilmeyi öğretmektir.

Çocuğun önündeki her engeli kaldırdığımızda onun yolunu kolaylaştırdığımızı düşünürüz. Oysa farkında olmadan problem çözme becerisini, sorumluluk alma fırsatlarını ve kendi gücünü keşfetme ihtimalini elinden alabiliriz. Özgüven, çocuğa sürekli yardım ederek değil; kendi yapabildiğini deneyimlemesine izin vererek gelişir.

🎬 The Truman Show’u hatırlayın. Truman’ın dünyası kusursuz, güvenli ve kontrollüydü ama gerçek değildi. Bazen çocuklarımızı korumaya çalışırken onları fazlasıyla steril ve tozpembe bir dünyada büyütüyoruz. Oysa hayat belirsizliklerle, hatalarla ve deneyimlerle doludur.

🦋 Elinize bir kelebek konduğunu düşünün. Çok sıkarsanız zarar verirsiniz, tamamen bırakırsanız koruyamazsınız. Ebeveynliğin dengesi tam da burada saklıdır: Çocuğu kontrol etmek ile ona alan tanımak arasında…

🎯 Asıl Amaç Ne?
Çocuk yetiştirmenin amacı, çocuğun bize ihtiyaç duymaya devam etmesini sağlamak değildir. Bir gün bize ihtiyaç duymadan da hayatını sürdürebilecek, kendi kararlarını alıp karşılaştığı zorluklarla mücadele edebilecek bir birey yetiştirmektir.

Çocuğunuzun hayatını kolaylaştırmak için her şeyi yapabilirsiniz ama onun hayatını yaşayamazsınız. Bir gün siz olmayacaksınız; geriye yalnızca ona kendi kanatlarıyla uçmayı öğrettiğiniz o güzel beceriler kalacak. ✨

Her şey aslında bir hastane odasında, küçücük bir çocukken başladı…
O günlerde ben; anlaşılmayı bekleyen taraftayken yıllar geçti, büyüdüm, çocuk gelişimi okudum ve hayat beni yine hastane odalarına götürdü. Ama bu kez yatağın diğer tarafında; çocukları anlamaya çalışan, ailelerin elini tutan, hayatlarına dokunan, bir gülümsemeyle bile iyi gelmeye çalışan kişiydim.

Bugün meslekte 9. yılım… 🥹

Bu yıllar boyunca ne çok çocukla, ne çok aileyle yollarımız kesişti... Belki hepsinin hayatında ne kadar yer edindim bilmiyorum ama onların her biri benim hayatımda derin izler bıraktı. Çünkü bu meslek bana sadece bir unvan değil; sabrı, sevgiyi, umudu ve küçücük bir kalbe dokunmanın ne kadar büyük bir şey olduğunu öğretti.

Bir insan gerçekten sevdiği işi yaptığında, o şey artık sadece “iş” olmuyor. Ben dönüp kendi yolculuğuma baktığımda, yolumun çocuklarla kesişmesini hep hayatımın en kıymetli hediyelerinden biri olarak görüyorum. Her şeye rağmen içimden hep aynı cümle geçti:

“İyi ki bu mesleği seçmişim…”

İyi ki çocuk gelişimciyim. 🤍

Çocuk Gelişimciler Günümüz kutlu olsun…💖💐