Hızlı Okuma

17/11/2017

10/02/2017

ÖĞRETMEN VE VELİ
KİTAP OKUMA
GRUPLARI

Değerli Öğretmen ve Veli Okurlarım;

Toplumsal gelişimimizde iki ortamın çok etkili olduğunu düşünüyorum: 1- Anne-babanın liderlik yaptığı AİLE ORTAMI; 2- Öğretmenin liderlik yaptığı SINIF ORTAMI.

Hem aklıyla hem de gönlüyle öğretmenlik yapan biri her iki ortamı da etkileyebilen güçlü bir liderdir. Öğretmenin çocuğu, aileyi, toplumu derinden etkileyebilen kendine özgü bir gücü var; başka hiç bir meslekte olmayan bu güce saygı duyuyorum.

Ve öğretmenin etkisi yıllarca sürer.

Öğretmenlerin seçtikleri kitapları velilerle okumaları ve tartışmaları çok etkili gelişim ortamları oluşturmaktadır. Hem yerli hem de yabancı yazarların kitaplarından çocuğun gelişimine katkı sağlayacak bilgileri grup halinde irdelemek, gözden geçirmek, tartışmak çok yararlı sonuçlar verecektir.

Bana yazılan mektuplardan anlıyorum ki, bazı öğretmenler GELİŞTİREN ANNE-BABA kitabını velileriyle birlikte okuyup değerlendirerek sınıf içi ve sınıf dışı yararlarını görmeye başlamışlar. Bu tavır beni çok olumlu etkiledi ve geçen hafta yayıncımla bir toplantı yaptım; “öğretmen veli sohbet toplantıları” yapmak isteyen öğretmenlere nasıl yardımcı olabiliriz konusunu konuştuk. Yayıncım öğretmenlere elinden gelen kolaylığı göstereceğine söz verdi.

Bu okul döneminde velileri ile okuma grubu yapmak isteyen öğretmenlere 10 adet ve üzeri kitapları gönderim ücreti dahil toptan fiyatından vermeyi kararlaştırdılar; ayrıca “öğretmen veli sohbet toplantıları” yapan öğretmenlerin her birine “Onlar Benim Kahramanım” adlı kitabımdan bir adet imzalı göndereceğiz.

Özel ya da devlet okulunda öğretmen iseniz ve velilerinizle “öğretmen veli sohbet toplantıları” yapmak istiyorsanız, lütfen [email protected] adresine ilgilendiğinizi yazın.

Remzi Kitabevi sizden gelen mesajları en kısa sürede cevaplayıp, yapılması gereken işlemlerle ilgili sizi bilgilendirecektir.

En iyi dileklerimle,

Doğan Cüceloğlu

24/10/2016

11/08/2016

Hızlı Okuma öğrencilerimizi tebrik ediyor, başarılarının devamını diliyorum 😃 🌸

17/06/2016

EKİLİNCE AĞAÇ OLAN KİTAP Arjantin’de inanılmaz bir kitap yapıldı. Ağaçtan elde edilen kitaplar, yeniden ağaç olabilsin diye okunduktan sonra ekilebilen bir kitap tasarlandı. Milliyet Kitap’ın haberine göre, Arjantin’de Pequeno Editor Yayınevi tarafından, “Mi Papá Estuvo en la Selva” (Babam Ormandayd...

14/04/2016

22/02/2016

Can'imiz Ilkogretim Hızlı Okuma Programını tamamladı. Tebrikler🌼

22/02/2016

26/01/2016

Çocuklarımızı dinlemenin faydaları...

27/11/2015

Öğrenmeyi öğrenmenin önemi...

ÖĞRENME SÜRECİNİN KEYFİNİ ÇIKARMAK

ilk defa bilgisayar öğreniyorum, yapamıyorum! Ve “Hii, yapamıyorum! Yarın Bill’in yüzüne nasıl bakacağım?” diye düşünüyorum. Etrafa bakıyorum, yanımdakiler –onlar da doktora öğrencisi– fiuv fiuv ıslık çalarak çalışıyorlar. Ben gıcık oluyorum. Sonunda, “Ya” dedim, “biraz yardım eder misin?” “Ne gibi?” dedi. “Böyle böyle, yapamıyorum,” dedim. “Ben de yapamıyorum” dedi. E eşşoğlueşek ne diye keyifle ıslık çalıyorsun öyleyse? Bu çok önemli bir gözlem, bak, –o kadar korku kültürü ile ilgili görüyorum ki ben bunları– korku kültüründe otorite senin gerçeğine saygısız. Kendisinin beklentileriyle hareket ediyor, “Doymadın, ye!” diyor mesela. Şimdi otoritenin –öğretmen veya ana baba– çocuktan bir performans beklentisi var. Ama çocuğun gerçeğine uygun bir performans beklentisi değil. Çocuk yapamayınca, diyelim ki çivi çakıyor ve eline çekici çiviyi ilk defa almış, yani üç-dört hafta içinde doğru dürüst çakabilir beklentisi daha gerçekçi. Ama otorite diyor ki, “Çaksın eşşoğlueşek.”

Tabii çakamıyor…

Ve çakamayınca “Ver l’an şunu, elinden iş gelmiyor” diyor, “Şuna bak, beceriksiz” diye azarlıyor. Ve otoriter kültürde, otorite keyfi olduğundan dolayı gerçekleri hesaba almak zorunda değil. Onun hikmetinden sual olmaz; ister öper ister döver anlayışı. Şimdi eğitimde bunu yaşaya yaşaya büyümüşüm ben, “Benden bu bekleniyor, yapmam lazım” diye kafam alsa da almasa da; bunun bir süreç olduğuyla ilgili bir bilinç oluşmadığından dolayı.

Ertesi gün Bill May’e gittim, “Bill” dedim, –bana bir formül vermişti, “Bunun programını yaz” diye. Toplama, çıkarma, bölme gibi çok basit bir şey. Yapamadım– “ben yapamıyorum.” Şöyle bir güldü, “Yapacağını mı bekliyordun?” dedi. “Evet,” dedim. “Kaç kere denedin?” dedi. “Sekiz kere filan denedim,” dedim. “Ben,” dedi, “elli sekiz kere denedim, ondan sonra yapabildim.” Ohh! Birdenbire nasıl böyle rahatladım. Öğrenme sürecine bir saygısı var.

Ve şimdii, öbürü, yani keyifle ıslık çalan, öğrenme süreci içinde olduğunu biliyor, “Eninde sonunda yapacaksın, bu arada ıslık çalmayı ihmal etme”ye erişmiş. Yani, “Hayatın da devam ediyor, ıslık çalmasını da ihmal etme” bilincine erişmiş. Bu ne müthiş bir zenginlik biliyor musun? Yani, “Öğrenme süreci içindesin, yapamayacaksın, daha çok yolun var” fakat bir yandan da ıslık çalabilmeyi başarmış vaziyette. O zaman farkına vardım ki, bu dikkate değer bir başarı! Yani fersah fersah geçmişler dedelerinin sayesinde. Çünkü onlar da mücadele etmişler ama mücadele ederken de ıslık çalabilmeyi bilmek lazım anlayışını yerleştirmişler bir yerde. O zaman hem sorumluluk alacaksın, yaşamından sorumluluk almak ne büyük cesaret, yani, “Ben sorumluyum içinde bulunduğum durumdan” diyorsun. Bu müthiş bir cesaret!

04/10/2015