Uzm Psi Dan Evrim Alkış Demirel

Okulda işler yolunda gitmediğinde
sizce bu davranışın karşılığı evde bir cezaya dönüşmeli mi?

Okul, kendi sınırlarını ve sonuçlarını zaten barındırır.
Öğretmen-sınıf düzeni-okul sistemi içinde çocuk yaptığı davranışın sonucunu yaşamalıdır.

Ev bir “ceza alanına” dönüşürse,
çocuk için güvenli alan olmaktan çıkar.
Ev, hataların telafi edildiği değil, cezalandırıldığı bir yer gibi hissedilir.

Ayrıca davranışın sebebi gözden kaçabilir.
Çocuk “neden böyle davrandım?” yerine
“yakalanırsam ne olur?” diye düşünmeye başlar. Hatta ebeveynleriyle ilişkisinin bozulmasına sebep olduğu için okula kinlenir.

Ebeveynlerle ilişki de zedelenir.
Çocuk, ebeveynlerini birer rehber olarak değil,denetleyen ve cezalandıran kişiler olarak algılayabilir.

Nihayetinde davranış sönmez. Hatta katlanarak artabilir.

Ben oradayken, benim hakkımda konuştuğunuzda…
Sanki ben yokmuşum gibi hissediyorum.

Sizi duyuyorum.
Belki her kelimeyi anlamıyorum ama hissettiklerimi çok iyi anlıyorum.

Bazen içimden şunlar geçiyor:

“Benimle ilgili konuşuyorlar ama bana sormuyorlar…”
“Demek ki beni anlamıyorlar…”
“Galiba ben sorunluyum…”
“Beni çekiştiriyorlar onlara güvenmemeliyim”

Konuşurken bana bakmadığınızda,
beni dahil etmediğinizde…
Küçülüyorum.

Sanki birinin anlattığı bir hikâyedeyim,
ama o hikâyede söz hakkım yok.

Bazen tam anlamıyorum da sizi.
Eksik duyduklarımı tamamlıyorum…
Ve çoğu zaman kendimle ilgili kötü şeyler düşünüyorum.
Lütfen🫷
Benim özelimi benden izinsiz kimseyle paylaşmayın. Utanıyorum.
Konuşuyorsanız da eğer bana dönüp
“Sen ne düşünüyorsun?” diye sorun.
Yani benimle ilgili bir şey konuşuluyorsa,
beni de o konuşmanın içine alın.
Ve lütfen iyi şeylerle ilgili bile olsa
benim hakkımda değil, benimle konuşun.

Çünkü ben bir konu değilim.
Ben bir bireyim.