Ankara Özel Matematik dersi

YAŞIM 25 FAKAT RUHUM EMEKLİ OLDU

Annelerimiz, babalarımız bize kötülük yapmayı akılarından geçirmezler, ne var ki çoğu kez çocuklarının küçük insan olduğu ve onları nasıl etkiledikleri üzerinde düşünmezler. Umarım aşağıdaki mektup bu yönde bilinçlenmeye katkıda bulunur. Kendisinin izniyle paylaşıyorum.

***
Beş çocuklu bir ailenin en küçük çocuğu olarak dünyaya geldim. Biraz beklenmeyen bir bebek olduğumdan en küçük ablamla bile yedi yaş var aramızda. E tabi doğal olarak anne babayla da bir o kadar kuşak farkı...

Tabi her ailede olduğu gibi bizim ailemizde de zor dönemler, problemler oldu. Fakat ben küçük olduğum için genelde problemlerin merkezinde değil gözlem kısmında yer aldım. Sanırım bu duruma ailem de alışmış olacak ki hiç benim de problemlerimin olabileceğini akıllarına getirmediler.

Kendi hayatımda figüran gibi yaşadım. Her adımımı onların gurur duyacağı bir evlat olmak uğruna attım. Fakülte tercihimi dahi yine onların isteklerini baz alarak yaptım. En büyük hayalim iyi bir psikolog olmakken birden kendimi hukuk yazmış olarak buldum.

Ama en acısı da ne oldu hocam biliyor musunuz? Ben diplomayı babam için almışken o benim mezuniyette giydiğim pantolonun desenine taktı. O an aslında anladım ki görmek istemeyene hiçbir şey gösteremezsin ama geç kalmıştım. Üniversiteyi bitirmek sınavlara hazırlanmak o kadar yordu ki şimdi hayatımı yaşamaya enerjim kalmadı.

Yaşım 25 fakat ruhum emekli oldu, en önemlisi hiçbir şeye ve kimseye tahammülüm kalmadı. Çoğu zaman kendime bile katlanamıyorum. Eskiden en duygusal anlarda bile gülerken şimdi en sıradan olaylarda bile ağlayabiliyorum.

Lütfen yazın hocam aileler çocuklarını kusursuz birer robot olarak yetiştirmesinler. Lütfen yazın gençlere en önce kendilerini tanısınlar, hayat zaten akacak ve yıllar bir şekilde geçecek. Gelecek kaygısı yüzünden baskılara boyun eğmesinler çünkü keşke demek daha çok acıtıyor.

***
Okuruma içini döktüğü mektubunu sizinle paylaşmama izin verdiği için teşekkür ederim. Umarım yazdıkları anne babaların dikkatini çeker ve söyledikleri üzerinde düşünürler.
En iyi dileklerimle, selamlar.

13 Ekim 2017 – Doğan Cüceloğlu

Dünyanın en zeki insanı da olsanız, bulunduğunuz ortam vasat ve vasatın altındaki kimselerden ibaret ise, düzeyinizi bile koruma imkanınız yoktur. Hepimiz beraber en çok zaman geçirdiğimiz beş kişinin ortalamasıyız.

- Jim Rohn

Çocuğunuzla, çiftçinin çiftçinin yetiştirdiği ağaçla kurduğu ilişki gibi bir ilişki kurun. Çiftçi, ağacın özünün ne olduğunu bilir ve o öze saygısı vardır. Çiftçi o özün gelişmesi için uygun ortam hazırlar. Çiftçi elma ağacını muz ağacı yapmaya çalışmaz; elma ağacının en çok meyve veren elma ağacı olması için ortam hazırlar. Ortamını bulan elma ağacı, olabileceğinin en iyisi olur ve ona göre meyve verir.

(Başarıya Götüren Aile)

O kadar duygulanıyorum ki… Çocuklar için söylediğim bir sözün okulların duvarına yazılması kadar mutlu eden çok az şey var, çok teşekkür ederim 🙏. Yolda yürürken gördüğüm küçücük bir salyangozun kendi hızında ilerlemesinin böyle bir cümleye ilham olacağı, ardından cümlenin ülkenin farklı illerindeki okul duvarlarını süsleyeceğini kim bilebilirdi ki?

Çocuklar, saygıyla, bulundukları yerden doğru biçim ve dozda destek verildiğinde ilerleme kaydeder, zorla değil.

İKİ FARKLI ANNE BABA TAVRI

İki tür anne baba düşünün: Biri çocuğun düşünce ve duygularının gelişmesine önem verir; diğeri ise çocuğun görünüş, konuşuş ve davranışının biçimlenmesine. Biri gelişmeyi, diğeri kalıplamayı önemser.

Çocuğun duygu ve düşünce gelişmesine önem veren anne baba, çocuğu şöyle görür: Çocuk kendi içinde bütünlüğünü oluşturan, kendi deneyimleriyle öğrenen, keşfettiği değerler ve öğrendikleri bilgiler çerçevesinde kendi ‘iyi’ ve ‘doğru’ları çerçevesinde davranışlarını seçen, yöneten bir ‘küçük insan’dır. Gelişimi için en iyi yöntem onunla insan insana sohbet içinde olmaktır.

Çocuğun görünüş, konuşuş ve davranışının biçimlenmesine önem veren anne baba ise şöyle düşünür: Bu çocuğun sorumlusu benim: ona neyi, ne zaman, nasıl giyeceğini, söyleyeceğini ve yapacağını benim öğretmem gerekir. Onun terbiyesi için en iyi yöntem onu gözetleyen, denetleyen, nasihat eden, onun korktuğu, çekindiği bir anne baba olmaktır.
Duygu ve düşünceyi geliştirmeyi önemseyen anne baba çocuğun çevresindeki insanların farkındalıklarının ve yaşattığı değerlerin çocuğu etkilediğini bilir; bu farkındalıkların ve değerlerin ‘geliştirici’ olmasına özen gösterir. Güzel Türkçe konuşulan ortamda büyüyen çocuk güzel Türkçe konuşur. Ona, “evladım, doğru ve güzel Türkçe konuş,” diye nasihat etmeye gerek yoktur.

Çocuğun görünüş, konuşuş ve davranışının biçimlenmesine önem veren kalıplayan anne baba ise kendi davranış, duygu ve düşüncelerine, çocuğun içinde yetiştiği ortama önem vermez, çocuk üzerine odaklanır. Çocuğun çevresindekiler küfürlü ve argo konuşurken, yalan söylerken o çocuğuna nasihat etmeye önem verir: “güzel konuş, yalan söyleme,” diye nasihat eder.

Geliştiren anne babanın çocuğu kişiliği gelişmiş biri olarak yetişirken, kalıplayan anne babanın çocuğu kaçınılmaz olarak sürüden biri, bir kültür robotu olarak topluma katılır.

(Doğan Cüceloğlu / 28 Aralık 2018)