gokcen.gokmen.35

.Roman okumayı sevmem ben.Yıllarca roman okuyan birisi olarak uzun yıllar ara verdikten sonra tekrar bir romana dönme isteğiyle Oğuz Atay'a gitti elim. Roman deyince nedense aklıma ilk Tutunamayanlar gelir. Sindire sindire yeri geldiğinde tekrar tekrar okuduğum sayfalarıyla beni içine çeken roman, tiyatro, şiir, eleştiri, günlük, mektup, anı türlerinin harmanlanmış olduğu bu kitapta romandan çok hayat var.Kendini toplumdan soyutlamış burjuvazi aydınların yaşadığı sorunlarını ,iç dünyalarını monolog şeklinde bilinç akışı tekniğini kullanılarak derin derin anlatmış ve şu cümleyle de çok güzel özetlemiş."Ben iç dünyama dönüyorum, orda hayal kırıklıklarına yer yok. "Psikolojik tahlillerle derin düşünce yoğunluklarıyla bezenmiş tam bir postmodern roman, bir başkaldırı yapıtı. Hayali karakter Olric ile Oğuz Atay, eserinde Selim adını verdiği dostunun iç dünyasına gezintiye çıkarken aynı zamanda dönemin siyasi ve ekonomik sorunlarına da mizahi ve eleştirel bir yaklaşımla ele almış. Bundan çok daha fazlası Oğuz Atay.

.Kendimi zor tutarak, ellerimi sıka sıka okuduğum bir kitap. Kudüs'ün tarihi, geçmişi, acıları, siyaseti, katliamları, anlaşmaları... vs. Dünden bugüne Türkiye Kudüs ve İsrail ilişkileri,Arapların siyon politikaları, Ali Kuzu'nun her zamanki ayrıntılarla zenginleştirilmiş kalemiyle...

Kahve... Bu sefer kitapsız, satırlardan azade, düşüncelere yoldaş, duygulara tutsak... Ama illaki kahve.

Manisa'dan güzellerim gelmiş.