13/03/2021
🌻მზესუმზირა
იყო და არა იყო რა, იყო ერთი ლამაზი ყვავილი. იმის გამო, რომ გამუდმებით მზისკენ იცქირებოდა მზესუმზირა შეარქვეს.
ყოველ დილით, როგორც კი იღვიძებდა, ჩაისუნთქავდა სუფთა ჰაერს და გაუღიმებდა მზეს, რომელიც შორეულ გორაკზე უკვე ამოსულიყო და ასხივებდა იქვე ამოსულ ნაირ-ნაირ ყვავილებს.
სინამდვილეში ეს გორაკი არც ისე შორს იყო, როგორც ყვავილს ეგონა, უბრალოდ იმ ადგილას, სადაც ის ხარობდა, ხშირად წვიმდა, ყოველშემთხვევაში მას ასე ეჩვენებოდა. დრო და დრო კი მზეც ესტუმრებოდა ხოლმე ამ ადგილს, თავს შეახსენებდა, გაათბობდა ყვავილს, გაანათებდა, სიამაყით გადმოხედავდა და მერე ისევ გორაკისკენ გაეშურებოდა. მზესუმზირას კი უნდოდა, რომ სულ მასთან ყოფილიყო მზე. სწორედ ამიტომ საშინლად არ უყვარდა წვიმა, ბრაზობდა, რომ ვერაფრით მოიცილა თავიდან , ყოველ ახალ დღეს, მხოლოდ იმ იმედით ელოდა, რომ ერთ დღესაც მზე სამუდამოდ დარჩებოდა მასთან და მხოლოდ მაშინ იქნებოდა ბედნიერი. სჯეროდა, რომ ერთ დღესაც იმ ყვავილებივით იქნებოდა, რომლებიც ყოველ დღეს მზესთან ატარებდნენ. ასე გადიოდა დღეები, მზისკენ მომზირალი ყვავილი სხვას ვერავის და ვეღარაფერს ამჩნევდა.
ერთ დღეს, როდესაც კიდევ ერთხელ ესტუმრა წვიმა, მზესუმზირა გაბრაზდა:
- მომწყდი თავიდან, როგორ დავიღალე, აღარ მინდა შენი დანახვა, ჩემთვის მხოლოდ სიცივე და სევდა მოგაქვს, ვერ ხედავ როგორ დამისველე ჩემი ლამაზი კაბა. ასე როგორ დავხვდე მზეს?!
- მე გეხმარები, რომ მისწვდე შენს ოცნებებს, შენ კი მადლობაც არასოდეს გითქვამს ჩემთვის - უთხრა განაწყენებულმა წვიმამ და წავიდა.
მეორე დღეს მზე ისევ ესტუმრა მზესუმზირას,რომელიც ძალიან გახარებული დახვდა. გარდა ამისა, მან ხომ სამუდამოდ მოიშორა წვიმა თავიდან. ახლა მხოლოდ მზე სტუმრობდა და ძალიან ბედნიერი იყო ამით.
თუმცა ერთ დღეს, უეცრად მზესუმზირამ შეატყო, რომ ზრდა შეწყვიტა, თუმცა დიდად არ მიუქცევია ყურადღება, მთავარია წვიმა აღარ იყო მასთან, ახლა მხოლოდ მზე ჰყავდა, იმდენად გახარებული იყო, რომ ისიც კი ვერ შეამჩნია როგორ გახმნენ გორაკზე ყვავილები, რომლებსაც ერთ დროს შურით შესცქეროდა.
თანდათან კაბაც გაუხუნდა, აი ახლა კი ჩაფიქრდა მზესუმზირა, მისი მშვენიერი კაბა აღარ იყო ისეთი მშვენიერი, როგორც ადრე, ახლა რიღათი მოიწონებდა თავს, დადარდიანდა. როდესაც მზე ისევ ესტუმრა დაინახა, რომ ყვავილი ტიროდა:
- რა გატირებს ყვავილო? განა არ გაგიხარდა ჩემი დანახვა? - ჰკითხა გაოცებულმა მზემ
ყვავილმა ცრემლიანი თვალებით შეხედა და უთხრა: ჩემი მშვენიერი კაბა გაიცრიცა, თითქმის სულ დამეხა.
ახლაღა შეხედა მზემ, და მიხვდა, რომ სიცხემ გააფუჭა ყვავილის კაბა, შემდეგ მიმოიხედა, წვიმას დაუწყო ძებნა, რადგან იცოდა, წვიმა ზრუნავდა ყვავილზე და რომ ვერ დაინახა იკითხა:
- კი მაგრამ სად წავიდა წვიმა, განა ის არ ზრუნავდა შენზე ჩემს მოსვლამდე, რათა გაზრდილიყავი, გალამაზებულიყავი და ჩემი ნაჩუქარი კაბა სიცხეს არ გაეფუჭებინა?
გაოცებულმა შეხედა ყვავილმა:
- ზრუნავდა? კი მაგრამ ის ხომ სულ ასველებდა ჩემს ლამაზ კაბას, რომელიც შენ მაჩუქე. მას მხოლოდ სიცივე მოჰქონდა ჩემთვის, მასთან სულ მოწყენილი ვიყავი .შენ კი სითბო და სიხარული მოგაქვს, ამიტომაც გავაგდე და ვუთხარი აღარასოდეს დაბრუნებულიყო.
ახლა კი მიხვდა მზე რაშიც იყო საქმე, სევდიანად გაუღიმა ყვავილს და უთხრა:
- გამომყევი, მინდა რაღაც განახო და გორაკისკენ წაიყვანა.
თვალებს არ უჯერებდა ყვავილი, როგორც იქნა გორაკზე იქნებოდა ისიც, სხვა ლამაზ ყვავილებთან ერთად, მაგრამ ჰოი საოცრებავ, მივიდა და რას ხედავს, ყველა ყვავილი ერთიანად დამჭკნარიყო.მზესუმზირა ძალიან დაიბნა, ვერ ხვდებოდა რა ხდებოდა მის ირგვლირ, მას ხომ შორიდან სულ სხვანაირი წარმოედგინა აქაურობა.
მზემ უთხრა: შეხედე ამ ყვავილებს ისინი საოცრად ამაყები იყვნენ იმით, რომ მხოლოდ მე ვყავდი, მაგრამ, სწორედ იმიტომ, რომ აქ ძალიან იშვიათად წვიმს, მათი ბედნიერება ხანმოკლე აღმოჩნდა, რადგან ღრმად ვერ გაიდგეს ფესვები მიწაში, გამუდმებულმა სიცხემ კი ყველა მათგანი დააჭკნო.
ახლაღა მიხვდა მზესუმზირა, რამდენ რამეს აკეთებდა მისთვის წვიმა, თვითონ კი როგორ აწყენინა, როგორი უმადური აღმოჩნდა. ყვავილმა ბოდიში მოუხადა წვიმას, რომ სათანადოდ ვერ დააფასა. მიხვდა, რომ ცხოვრებაში მხოლოდ მზიანი დღეები არ ქმნიან ბედნიერებას. დღეის მერე მადლიერი იყო წვიმის და მზისაც. არასოდეს ავიწყდებოდა მადლობა ეთქვა ორივესთვის. მერე რა, რომ წვიმა მას ხშირად ასველებდა, მიხვდა დიდხანს და ლამაზად რომ ეყვავილა ორივე მათგანი ერთნაირად იყო მნიშვნელოვანი.
მას შემდეგ, ყვავილმა ბევრი რამ ისწავლა. პირველ რიგში მადლიერი იყო ყოველი დღის, მნიშვნელობა არ ჰქონდა წვიმიანი იყო იგი თუ მზიანი. ხვდებოდა რამდენად ძვირფასი და ღირებული იყო თითოეული დღე. შედეგად კი, სულ მოკლე ხანში, საოცრად გაიზარდა და დამშვენდა
ავტორი: Ana Mazmishvili
30/05/2022
02/07/2021
21/06/2021
29/03/2021
13/03/2021