Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ

🇹🇯 (🇷🇺🇬🇧⬇️) ВАҲДАТ МИЛЛӢ–РАМЗИ ПОЙДОРӢ ВА УСТУВОРИИ МИЛЛАТ

Дар факултети филологияи тоҷик ва журналистикаи Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ ҳамоиши илмӣ-назариявии ҳайати профессорону омӯзгорони факултет бахшида ба 29-солагии Рӯзи ваҳдати миллӣ таҳти унвони “Ваҳдат миллӣ–рамзи пойдорӣ ва устувории миллат” баргузор гардид.

Нахуст декани факултет, дотсент Зулфиев Гадомад суханронӣ намуда, қайд намуд, ки Ваҳдати миллӣ ҳамчун дастоварди бузурги таърихии халқи тоҷик барои таҳкими давлатдорӣ, рушди устувори ҷомеа ва таъмини зиндагии осоиштаи мардум заминаи мусоид фароҳам овардааст.

Сипас, ҷонишини декани факултет оид ба тарбия, Насимҷони Саидаъзам суханронӣ намуда, зикр намуд, ки ҳифз ва таҳкими арзишҳои Ваҳдати миллӣ, тарбияи ҷавонон дар рӯҳияи ватандӯстиву худшиносии миллӣ ва арҷгузорӣ ба муқаддасоти давлатӣ аз вазифаҳои муҳими ҳар як шаҳрванди кишвар ба ҳисоб меравад.

Баъдан дотсенти кафедраи журналистика Алишери Абдулмаҷид дар мавзуи “Ваҳдат миллӣ–бақои миллат ва кафили фардои дурахшони Тоҷикистон” ва муаллими калони кафедраи адабиёти тоҷик Нозимова Саодат дар мавзуи “Нақши Пешвои миллат дар таҳкими Ваҳдат миллӣ” маърӯза намуданд.

Зимни баромадҳо таъкид гардид, ки маҳз ба шарофати сиёсати хирадмандона ва сулҳпарваронаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар кишвар сулҳу субот ва ваҳдати комил барқарор гардида, барои рушди тамоми соҳаҳои ҳаёти ҷомеа заминаи устувор фароҳам оварда шуд.

🇷🇺 НАЦИОНАЛЬНОЕ ЕДИНСТВО – СИМВОЛ СТАБИЛЬНОСТИ И УСТОЙЧИВОСТИ НАЦИИ

На факультете таджикской филологии и журналистики Кулябского государственного университета имени Абуабдуллохи Рудаки состоялась научно-теоретическая конференция профессорско-преподавательского состава факультета, посвящённая 29-й годовщине Дня национального единства, под названием «Национальное единство – символ стабильности и устойчивости нации».

С вступительным словом выступил декан факультета, доцент Зулфиев Гадомад, который отметил, что Национальное единство, являясь великим историческим достижением таджикского народа, создало благоприятную основу для укрепления государственности, устойчивого развития общества и обеспечения мирной жизни населения.

Затем заместитель декана факультета по воспитательной работе Насимджони Саидаъзам подчеркнул, что сохранение и укрепление ценностей Национального единства, воспитание молодёжи в духе патриотизма и национального самосознания, а также уважение к государственным святыням являются важнейшими обязанностями каждого гражданина страны.

Далее доцент кафедры журналистики Алишери Абдулмаджид выступил с докладом на тему «Национальное единство – залог существования нации и гарант светлого будущего Таджикистана», а старший преподаватель кафедры таджикской литературы Нозимова Саодат представила доклад на тему «Роль Лидера нации в укреплении Национального единства».

В ходе выступлений было подчёркнуто, что именно благодаря мудрой и миролюбивой политике Основателя мира и национального единства – Лидера нации, Президента Республики Таджикистан уважаемого Эмомали Рахмона в стране были обеспечены мир, стабильность и прочное единство, что создало надёжную основу для развития всех сфер общественной жизни.

🇬🇧 NATIONAL UNITY – A SYMBOL OF THE NATION'S STABILITY AND SUSTAINABILITY

A scientific and theoretical conference of the academic staff of the Faculty of Tajik Philology and Journalism of Kulob State University named after Abuabdullohi Rudaki was held to commemorate the 29th anniversary of National Unity Day under the title “National Unity – A Symbol of the Nation's Stability and Sustainability”.

Opening the event, Associate Professor Zulfiyev Gadomad, Dean of the Faculty, noted that National Unity, as a great historical achievement of the Tajik people, has created a favourable foundation for strengthening statehood, ensuring sustainable social development, and maintaining peaceful living conditions for the population.

Subsequently, Nasimjoni Saidzam, Deputy Dean for Educational Affairs, emphasized that preserving and strengthening the values of National Unity, educating young people in the spirit of patriotism and national self-awareness, and respecting state symbols and national sacred values are among the most important responsibilities of every citizen.

Thereafter, Associate Professor Alisheri Abdulmajid of the Department of Journalism delivered a presentation entitled “National Unity – The Guarantee of the Nation's Survival and a Bright Future for Tajikistan”, while Senior Lecturer Nozimova Saodat of the Department of Tajik Literature presented a report on “The Role of the Leader of the Nation in Strengthening National Unity”.

During the presentations, it was emphasized that it was precisely due to the wise and peace-oriented policy of the Founder of Peace and National Unity – Leader of the Nation, President of the Republic of Tajikistan, Honourable Emomali Rahmon, that peace, stability, and genuine unity were established in the country, creating a solid foundation for the development of all spheres of public life.

🇹🇯 (🇷🇺🇬🇧⬇️) НАҚШИ ВАҲДАТИ МИЛЛӢ ДАР РУШДИ БОСУБОТИ КИШВАР

Дар толори маркази рушди касбият ва инноватсияи Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ аз ҷониби факултети география ва иқтисодиёти рақамии мизи мудаввар дар мавзуи “Нақши Ваҳдати миллӣ дар рушди босуботи кишвар” бахшида ба Рӯзи Ваҳдати миллӣ бо иштироки садорати факултети, мудирони кафедраҳои тахассусӣ ва ҳайати омӯзгорон баргузор гардид.

Нахуст сардори раёсати илм ва инноватсия, дотсент Расулзода Лутфия суханронӣ намуда, зикр дошт, ки Ваҳдати миллӣ яке аз муҳимтарин дастовардҳои таърихии халқи тоҷик ба шумор рафта, маҳз ба шарофати сулҳу субот ва сарҷамъии миллат имрӯз Ҷумҳурии Тоҷикистон дар роҳи рушду пешрафт қадамҳои устувор мегузорад. Таҳкими ҳисси ватандӯстӣ, худшиносии миллӣ ва ҳифзи дастовардҳои Истиқлоли давлатӣ вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди кишвар маҳсуб меёбад.

Сипас, декани факултет, дотсент Ибрагимова Рухшона суханронӣ намуда, қайд намуд, ки Ваҳдати миллӣ ҳамчун омили муҳими рушди устувори давлат барои пешрафти тамоми соҳаҳои ҳаёти ҷомеа, аз ҷумла илму маориф, иқтисодиёт ва иҷтимоиёт заминаи мусоид фароҳам овардааст.

Баъдан мудири кафедраи иқтисодиёти рақамӣ ва идоракунӣ, дотсент Раҳматзода Умед дар мавзуи “Хусусиятҳои ҷалбӣ сармояи хориҷӣ ба иқтисодиёти Ҷумҳурии Тоҷикистон”, мудири кафедраи география ва сайёҳӣ, дотсент Давлатзода Шералӣ дар мавзуи “Рушди сайёҳӣ ва афзалиятҳои он дар соҳаи иқтисодиёти кишвар” ва мудири кафедраи иқтисодиёти корхонаҳо ва соҳибкорӣ, дотсент Назаров Муродалӣ дар мавзуи “Иқтисодиёти рақамӣ ва нақши он дар таъмини амнияти озуқаворӣ”.

Зимни бромадҳо таъкид гардид, ки маҳз фазои сулҳу оромӣ ва Ваҳдати миллӣ барои рушди иқтисодиёти кишвар, ҷалби сармоягузориҳои хориҷӣ, тавсеаи соҳаи сайёҳӣ ва татбиқи технологияҳои муосири рақамӣ заминаи мусоид фароҳам овардааст. Иштирокчиён иброз доштанд, ки ҳифз ва таҳкими Ваҳдати миллӣ, арҷгузорӣ ба арзишҳои миллӣ ва саҳмгузорӣ дар ободии Ватан вазифаи муҳими ҳар як шаҳрванди кишвар, бахусус ҷавонон мебошад.

🇷🇺 РОЛЬ НАЦИОНАЛЬНОГО ЕДИНСТВА В ОБЕСПЕЧЕНИИ УСТОЙЧИВОГО РАЗВИТИЯ СТРАНЫ

В зале Центра профессионального развития и инноваций Кулябского государственного университета имени Абуабдуллохи Рудаки факультетом географии и цифровой экономики был проведён круглый стол на тему «Роль Национального единства в обеспечении устойчивого развития страны», посвящённый Дню национального единства, с участием руководства факультета, заведующих профильными кафедрами и профессорско-преподавательского состава.

С вступительным словом выступила начальник управления науки и инноваций, доцент Расулзода Лутфия, которая отметила, что Национальное единство является одним из важнейших исторических достижений таджикского народа, и именно благодаря миру, стабильности и сплочённости нации Республика Таджикистан сегодня уверенно движется по пути развития и прогресса. Было подчёркнуто, что укрепление чувства патриотизма, национального самосознания и сохранение достижений Государственной независимости являются священным долгом каждого гражданина страны.

Затем выступила декан факультета, доцент Ибрагимова Рухшона, отметив, что Национальное единство как важнейший фактор устойчивого развития государства создало благоприятные условия для прогресса всех сфер общественной жизни, включая науку и образование, экономику и социальную сферу.

Далее заведующий кафедрой цифровой экономики и управления, доцент Раҳматзода Умед, выступил с докладом на тему «Особенности привлечения иностранных инвестиций в экономику Республики Таджикистан», заведующий кафедрой географии и туризма, доцент Давлатзода Шерали, представил доклад на тему «Развитие туризма и его преимущества для экономики страны», а заведующий кафедрой экономики предприятий и предпринимательства, доцент Назаров Муродали, выступил на тему «Цифровая экономика и её роль в обеспечении продовольственной безопасности».

В ходе выступлений было подчёркнуто, что именно атмосфера мира, спокойствия и Национального единства создала благоприятную основу для развития экономики страны, привлечения иностранных инвестиций, расширения туристической отрасли и внедрения современных цифровых технологий. Участники отметили, что сохранение и укрепление Национального единства, уважение к национальным ценностям и вклад в благоустройство Родины являются важнейшей задачей каждого гражданина страны, особенно молодёжи.

🇬🇧 THE ROLE OF NATIONAL UNITY IN THE SUSTAINABLE DEVELOPMENT OF THE COUNTRY

At the Hall of the Centre for Professional Development and Innovation of Kulob State University named after Abuabdullohi Rudaki, the Faculty of Geography and Digital Economy organized a round table entitled “The Role of National Unity in the Sustainable Development of the Country”, dedicated to the National Unity Day. The event was attended by the faculty administration, heads of specialized departments, and members of the academic staff.

At the beginning of the event, Associate Professor Rasulzoda Lutfiya, Head of the University's Department of Science and Innovation, delivered an opening speech, emphasizing that National Unity is one of the most significant historical achievements of the Tajik people. She noted that it is precisely due to peace, stability, and national cohesion that the Republic of Tajikistan is confidently moving along the path of development and progress. It was stressed that strengthening patriotism, national self-awareness, and safeguarding the achievements of State Independence are sacred duties of every citizen.

Subsequently, Associate Professor Ibragimova Rukhshona, Dean of the Faculty, stated that National Unity, as a key factor in the sustainable development of the state, has created favourable conditions for the advancement of all spheres of public life, including science and education, the economy, and the social sector.

Thereafter, Associate Professor Rahmatzoda Umed, Head of the Department of Digital Economy and Management, delivered a presentation entitled “Features of Attracting Foreign Investment to the Economy of the Republic of Tajikistan”; Associate Professor Davlatzoda Sherali, Head of the Department of Geography and Tourism, presented a report on “Tourism Development and Its Advantages for the National Economy”; and Associate Professor Nazarov Murodali, Head of the Department of Enterprise Economics and Entrepreneurship, delivered a presentation entitled “Digital Economy and Its Role in Ensuring Food Security”.

During the presentations, it was emphasized that the atmosphere of peace, stability, and National Unity has created favourable conditions for the development of the country's economy, attraction of foreign investments, expansion of the tourism sector, and implementation of modern digital technologies. Participants noted that preserving and strengthening National Unity, respecting national values, and contributing to the prosperity of the Motherland are important responsibilities of every citizen, particularly young people.

ВАҲДАТИ МИЛЛӢ - РАМЗИ БАҚОИ МИЛЛАТ ВА КАФИЛИ РУШДИ УСТУВОРИ ТОҶИКИСТОН
Ҳар як миллат дар таърихи ояндаи худ санаҳоеро дорад, ки ҳамчун саҳифаҳои заррин ва тақдирсоз барои наслҳои оянда боқӣ мемонанд. Дар таърихи Тоҷикистони соҳибистиқлол низ чунин санаи муқаддас ва сарнавиштсоз 27 июни соли 1997-Рӯзи Ваҳдати миллӣ мебошад. Ин рӯз барои мардуми тоҷик на танҳо рӯзи ба имзо расидани Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ, балки рамзи пирӯзии хираду заковат, ақли солим ва тафаккури созанда, ҳамчунин рафтори таҳаммулпазирӣ ва ягонагии миллат ба ҳисоб меравад.

Дар мавриди сулҳи тоҷикон андешаи ҷомеаи ҷаҳонӣ дар ибтидо қобили қиёс набуд, чунки дар он замони бисёр душвори ҷанги шаҳрвандӣ баҳодиҳӣ ба вазъияти баамаломада бениҳоят мушкил буд.

Коршиносону сиёсатмадорони дохилию хориҷӣ ба ин ақида буданд, ки ҷанги шаҳрвандии Тоҷикистон дуру дароз идома хоҳад ёфт. Зеро дар он замони бисёр вазнину душвори вазъи сиёсӣ хатари маҳв шудан ва аз харитаи ҷаҳон нест гардидани Тоҷикистон ба миён омада буд. Дар ин шароит барои ба эътидол даровардани вазъият ва пешгирӣ намудани бенизомӣ, роҳбари сиёсӣ ва шахсияти далеру шуҷоъ ва хирадманде лозим буд, ки барои расидан ба сулҳу салоҳ ва ваҳдати миллӣ ҷони худро дареғ надорад ва манфиатҳои миллиро аз манфиатҳои маҳаллу гурӯҳӣ болотар гузорад. Аммо дар Тоҷикистони оғӯштаи хуну оташи ҷанг ва мотамзада касе ҷасорат намекард, ки вазифаи басо сангину масъулро ба дӯши худ гирад.

Ба бахти миллати тоҷик, ҳам шароит ва ҳам шахсияте пайдо шуд, ки миллати тоҷикро аз ҷанги шаҳрвандӣ наҷот диҳад. Мутаассифона, аз сабаби бад будани вазъи сиёсӣ дар шаҳри Душанбе-пойтахти кишвар, ки макони баргузории сессияи Шӯрои Олӣ (ҳокимияти қонунгузорӣ) дар он ҷо буд, баргузор намудани маҷлиси намояндагони халқ ғайриимкон буд.

Хушбахтона, моҳи ноябри соли 1992 ақли солим ғолиб омад ва намояндагони мардумӣ дар шаҳри Хуҷанд (дар мавзеи таърихии он-Қасри Арбоб) Иҷлосияи ғайринавбатии 16-уми Шурои Олиро доир намуда, аз миёни бисёр шахсиятҳои шинохта муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро ба сарварии Тоҷикистон пазируфтанд.

Бори аввал дар таърихи миллати тоҷик дар асри XX шахсияте ҳамчун роҳбари давлат ба майдони сиёсат омад, ки аз миёни мардуми заҳматкаш баромада буд. Маҳз аз рӯзҳои нахустин роҳбари давлат, аввал ҳамчун Раиси Шӯрои Олӣ ва баъдан Президенти Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон тамоми кӯшишу ғайрати худро барои сулҳу оромии кишвар равона намуданд. Қадамҳои нахустини роҳ ба сӯи сулҳу ваҳдати байни тоҷикон маҳз бо ташаббусҳои бевоситаи ин шахсияти фидокору ватандӯст гузошта шуданд. Дар рӯзҳои аввалини иҷлосия нахустин баромади Президенти маҳбуби мо аз мавзуи сулҳ оғоз шуда буд. Дар ин суҳанронии хеш он кас таъкид карда буданд, ки: “То охирин гурезаро ба мамлакати худамон бар нагардонам, ором намегирам”. Ҳамин тавр, оҳиста-оҳиста қадамҳои нахустин гузошта шуданд.

Минбаъд бо намояндагони мухолифин чандин маротиба муколама барои сулҳу ризоияти миллӣ анҷом дода шуд. Ин муколама аз ҳудуди Тоҷикистон сар карда, то кишварҳои хориҷӣ идома ёфта буд. Роҳбари маҳбуби кишвари мо барои ноил шудан ба сулҳу ваҳдати байни миллати тоҷик чандин маротиба ҷони худро ба хатар андохтанд ва билохира, ба бахти мардуми Тоҷикистон сулҳи бебозгашт ба даст оварда шуд. Қувваҳои мухолифи кишвар ба ҳам омада, аз ҷанги бемаънӣ ва бародаркушӣ даст кашиданд ва оғӯши бародариро ба рӯи ҳам боз намуданд.

Имрӯз, баъд аз гузашти солҳо, ҳар як шаҳрванди кишвар ба хубӣ дарк мекунад, ки Ваҳдати миллӣ бузургтарин дастоварди даврони соҳибистиқлолӣ ва неъмати бебаҳоест, ки барои ҳифзу таҳкими он ҳар яки мо масъулем. Зеро маҳз ваҳдат Тоҷикистонро аз вартаи нобудӣ наҷот дод ва барои рушди устувори давлат заминаи мусоид фароҳам овард.

Роҳи расидан ба сулҳ осон набуд. Музокироти сулҳ солҳои зиёд идома ёфта, аз ҳарду ҷониб иродаи қавӣ, таҳаммул ва масъулияти баландро талаб мекард.

Бо талошҳои пайгиронаи Пешвои миллат, Президенти кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон аз рӯзҳои аввал роҳи ҳалли ихтилофро дар ҷомеа ва ба вуҷуд овардани сулҳу салоҳ дар мамлакат дар машварат ва гуфтушуниди миёни Ҳукумати Тоҷикистон ва мухолифин медид ва барои амалӣ кардани ин нақша саъю талошҳо меварзид. Билохира, 27 июни соли 1997 дар шаҳри Маскав мулоқот баргузор гардид, ки бо таъсиси Комиссияи оштии миллӣ ва имзои “Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ” анҷом пазируфт.

Президенти мамлакат бори дигар ба ҳамватанон муроҷиат намуда, таъкид доштанд, ки: “Бо назардошти ин рӯҳияи илҳомбахш ва иттиҳоди ҷовидонии миллат айни муддаост, ки рӯзи 27-уми июнро дар кишварамон Рӯзи Ваҳдати миллӣ эълон намоем ва ин санаи фархундаро ҳар сол ба таври умумихалқӣ ид кунем”. Баробари ба имзо расидани Созишномаи умумии истиқрори сулҳ, ки моҳиятан як давраи муайяни таърихи кишварамонро инъикос менамояд, мардуми шарифи мамлакат нафаси озод гирифта, ҳамдигарро бародарвор ба оғӯш мекашиданд. Ашки шодӣ дар ҳалқаҳои чашми азизон ҳувайдо буд, зеро тайи ин солҳо он қадар мушкилот, он қадар нофаҳмиҳо ва он қадар гирифториҳову хунҷигариҳо ба ҳам печида буданд, ки кушоишу ворастагии онҳо ба ҷуз аз муаммои сарбаста чизе наменамуд.

Ба сулҳи сарзамини тоҷикон шукрона бояд кард,
Зи бидорӣ аз ин хоби гарон шукрона бояд кард.
Пайи ваҳдат бикӯшид он, ки меҳри Тоҷикистон дошт,
Зи фарзандони оқили замон шукрона бояд кард.

Ба шарофати ба имзо расидани ин Созишномаи тақдирсоз мо тавонистем, ки ба муноқишаҳои дохилӣ ва муқовимати мусаллаҳона хотима бахшида, ба марҳалаи навини Тоҷикистон-гузоштани пойдевори сулҳ, таъмини ваҳдати миллӣ ва дар ин асос ба эътидол овардани фаъолияти соҳаҳои хоҷагии халқи Тоҷикистон ва рушдиҳо онҳо оғоз намоем.

Маҳз бо кӯшишҳои пайгиронаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон миллати парешон сарҷамъ омад, мамлакат обод шуд, пеш рафт, гул-гул шукуфт ва имрӯз дар чеҳраи ҳар фарзанди тоҷик нишоту хурсандӣ ва ваҳдату сулҳ падидор аст. Воқеан, Ваҳдат-беҳтарин неъмат, ҳаёти инсон, орзуву армон, таҳкими давлат, наҷоти миллат, рушди тоҷикон, нумуи даврон ва ҳастии инсон дар ҳар замину замон аст.

Имрӯз ҷомеаи ҷаҳонӣ таҷрибаи сулҳи тоҷиконро ҳамчун намунаи муваффақи ҳалли низоъҳои дохилӣ эътироф менамояд. Зеро сулҳи тоҷикон бо роҳи гуфтушунид, бахшиш, ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳтироми манфиатҳои миллӣ ба даст омадааст.

Ҳангоми суханронӣ дар бораи Ваҳдати миллӣ нақши Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро махсус таъкид намудан зарур аст. Зеро маҳз бо сиёсати хирадмандона, иродаи устувор ва муҳаббати беандоза ба Ватан тавонистанд миллатро аз парокандагӣ наҷот диҳанд. Пешвои миллат борҳо таъкид намудаанд, ки сулҳу ваҳдат барои тоҷикон аз ҳама арзишмандтар аст. Маҳз ҳамин сиёсати созанда боис гардид, ки имрӯз Тоҷикистон ҳамчун кишвари сулҳпарвар ва суботкор дар арсаи байналмилалӣ шинохта шавад.

Хизматҳои таърихии Пешвои миллат дар таҳкими сулҳу ваҳдат аз ҷониби ҷомеаи ҷаҳонӣ низ эътироф гардидаанд. Имрӯз ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон бо ифтихор изҳор медорад, ки сулҳу суботи кунунӣ ва пешрафти давлат самараи сиёсати оқилона ва дурандешони Роҳбари давлат мебошад.

Баъд аз ба даст омадани сулҳу ваҳдат Тоҷикистон ба марҳилаи нави рушд ворид гардид. Дар тамоми гӯшаву канори кишвар сохтмони роҳҳо, нақбҳо, неругоҳҳо, мактабҳо, беморхонаҳо ва дигар иншооти иҷтимоӣ оғоз ёфт.

Имрӯз Тоҷикистон ба давлати рӯ ба тараққӣ табдил ёфтааст. Дар даврони соҳибистиқлолӣ ҳазорҳо километр роҳҳои байналмилалӣ сохта шуда, даҳҳо неругоҳҳои барқи обӣ ба истифода дода шуданд. Садҳо муассисаҳои таълимӣ ва тандурустӣ бунёд гардида, сатҳи зиндагии мардум рӯз ба рӯз беҳтару хубтар мегардад. Ҳамаи ин дастовардҳо маҳз дар фазои сулҳу оромӣ ба даст омадаанд. Зеро бидуни сулҳу осоиш, ваҳдату субот рушди иқтисодиву иҷтимоӣ ғайриимкон аст.

Ваҳдати миллиро дар роҳи худшиносиву худогоҳӣ, эҳёи оину суннатҳо ва рушди илму адаб метавон марҳилаи дурахшону пурифтихори фарҳангу тамаддуни миллӣ, даврони рушди неруи зеҳнӣ ва эҷодкорӣ муаррифӣ намуд.

Қаҳрамонии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар саҳифаҳои таърих бо ҳарфҳои заррин сабт гардидааст. Наслҳои ҳозира ва ояндаи тамаддунофари мо бояд ин дастовардҳоро донанд ва аз он сабақ гиранд. Халқи тоҷик ҳамеша бо қалби пок, ҳисси миллӣ, ифтихори ватандорӣ, меҳрубонию самимият умр ба сар бурда, минбаъд низ баҳри шукуфо гардонидани мулки аҷдодӣ сидқан ҷаҳду талош меварзад.

Имрӯз вазифаи муҳимтарини ҷомеа тарбияи ҷавонон дар рӯҳияи ватандӯстӣ ва эҳтиром ба арзишҳои миллӣ мебошад. Насли ҷавон бояд хуб дарк намояд, ки сулҳу ваҳдати имрӯз бо чӣ қадар заҳмат ва фидокориҳо ба даст омадааст. Ҷавонон бояд донанд, ки маҳз ба шарофати сулҳу ваҳдат имрӯз онҳо имкони таҳсил, кору фаъолият, рушди истеъдод ва зиндагии осоиштаро доранд. Аз ин рӯ, ҳифзи сулҳу субот ва таҳкими ваҳдати миллӣ бояд яке аз вазифаҳои муқаддаси ҳар як ҷавон бошад.

Дар Паёму суханрониҳои худ Пешвои миллат пайваста ҷавононро ба дӯст доштани Ватан, ҳифзи манфиатҳои миллӣ ва таҳкими ваҳдат даъват менамоянд. Ин ҳидоятҳо имрӯз барои ҳар як ҷавони кишвар роҳнамои зиндагӣ ба ҳисоб мераванд.

Ваҳдати миллӣ танҳо дастоварди давлат нест, балки масъулияти ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон мебошад. Ҳар як шахс бояд бо меҳнати ҳалол, рафтори нек ва эҳтиром ба дигарон дар таҳкими сулҳу субот саҳм гузорад.

Эҳтироми қонун, ҳифзи манфиатҳои миллӣ, таҳаммулпазирӣ, дӯстӣ байни намояндагони миллату қавмҳои гуногун ва садоқат ба Ватан аз ҷумлаи омилҳое мебошанд, ки пояҳои ваҳдатро мустаҳкам мегардонанд. Мардуми Тоҷикистон имрӯз хуб дарк мекунанд, ки сулҳу ваҳдат неъмати ҷовидона нест ва барои нигоҳ доштани он ҳамеша бояд талош кард. Таҷрибаи талхи солҳои гузашта ба мо дарси бузурги таърихӣ дод, ки танҳо дар фазои ягонагӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ метавон давлаткуниро обод ва миллатро сарбаланд сохт.

Рӯзи Ваҳдати миллӣ барои ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон ҷашни муқаддас ва ифтихори миллӣ мебошад. Ин санаи таърихӣ аз пирӯзии ақлу заковат бар низоъ, аз ғалабаи сулҳ бар ҷанг ва аз устувории иродаи миллати тоҷик шаҳодат медиҳад.

Имрӯз мо бо ифтихор метавонем бигӯем, ки Тоҷикистон дар фазои сулҳу субот қадамҳои устувор ба сӯи пешрафт мегузорад. Ҳамаи ин дастовардҳо самараи Ваҳдати миллӣ ва сиёсати хирадмандонаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мебошанд.

Бигзор сулҳу ваҳдат ҳамеша пойдор бошад, осмони Тоҷикистони азиз софу беғубор монад ва мардуми шарафманди тоҷик дар фазои дӯстиву ҳамдигарфаҳмӣ зиндагӣ намуда, барои ободии Ватани маҳбуби худамон саҳми арзанда гузоранд.

Ваҳдати миллӣ-бақои миллат, сарчашмаи пешрафт ва кафили фардои дурахшони Тоҷикистон аст.

Алишери Абдулмаҷид, дотсенти кафедраи журналистикаи Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ

БАБРИ МОЗАНДАРОН

Дар овони наврасӣ ва ҷавонии мо, солҳои шастуму ҳафтодуми асри гузашта, замони Иттиҳоди Шуравӣ, ин кишвари бузургро «маҳкам бо пардаи оҳанин» мегуфта бошанд ҳам, дарҳои он барои ворид гаштани адабиёт ва фарҳанги пешқадами дунё ҳамеша боз буд.

Ҳазорҳо адабиёти илмӣ, бадеӣ, публитсистӣ ва филмҳои хориҷӣ бо забони русӣ тарҷума, нашр ва дастраси миллионҳо хонандагон ва тамошобинони кишвар мешуд. Ҳамчунон, ба забони халқҳои Шуравӣ тарҷума мегардид. Чунин амал яке аз беҳтарин фазилатҳои ҳамон давра буд.

Дар «шашяки рӯйи замин» жанри филми бадеӣ чун беҳтарин воситаи тарбияи бачагон, наврасон, ҷавонон ва тамоми мардум истифода мешуд. Ин шакли тарбия натиҷаи хуб медод.

Дар замони Эрони шоҳӣ аз ин кишвар даҳҳо филм ва ҳазорҳо адабиёти илмию бадеӣ, шеъру суруди беҳтарин овозхонҳо вориди кишвари Шуравӣ мегашт. Дар байни хонандагону тамошобинон паҳн мешуд. Мо аз онҳо ғизои маънавӣ мегирифтем. Дар бораи ахлоқ, маънавиёт, урфу одат, тафаккури бадеӣ, дараҷаи рушди тарбияи эстетикии халқҳои ҳамзабони худ маълумот дарёфт мекардем.

Яке аз филмҳои хотирмон «Бабри Мозандарон», истеҳсоли филмсозони эронӣ буд. Нақши қаҳрамони филмро ҷаҳонпаҳлавон Имом Алӣ Ҳабибӣ иҷро менамуд.

Филм характери тарҷумаиҳолӣ дошт. Аз сифатҳои шахсият ва тақдири як ҷавонмарди форс ҳикоят мекард, ки тавассути омӯзиш ва машқҳои сангини мақсадноки шабонарӯзӣ аз варзишгари одӣ, зина ба зина, то ба унвони қаҳрамони ҷаҳон дар риштаи гӯштингирӣ ноил мегардад. Шаъну шарафи ватанашро дар арсаи ҷаҳон баланд мебардорад.

Чанд сухани мураббии қаҳрамони филм, ки ба шогирдон ҳидоят мекард, барои мо, ҷавонон хотирмон буд: «Таваллуд шудан дар олам як чизи одӣ аст. Аммо ба қадри он расидан, дар зиндагӣ нақш гузоштан – ин аст нишонаи камолот ва хиради инсонӣ». Ё ин ки: «Инсон набояд аз зиндагӣ туҳфае интизор бошад. Баръакс, бояд зиндагиро ҳамчун туҳфа барои худ ташкил кунад».

Шинохти аввалини ман аз кишвари бузурги Эрон, тавассути ҳамин филм сурат гирифта буд.

Дар соли дуюми фаъолияти дипломатӣ, ба хотири рушди сармоягузорӣ ба иқтисодиёти мамлакат, ман гурӯҳи соҳибкорони шинохтаи Эронро ба сафорат даъват кардам. Чанд лоиҳаро пешниҳоди онон намудам.

Муҳокима, суолу ҷавоб ва хулосаҳои мо, дар маҷмуъ, муфид буданд.

Баъди чорабинӣ мо ба меҳмонон дастурхони таомҳои тоҷикӣ пешкаш кардем.

Ҳангоми гуфтугӯи озод бо соҳибкорон, ман дар бораи адабиёт, фарҳанг ва маданияти Эрон, аз ҷумла, оид ба филми «Бабри Мозандарон» ва қаҳрамони он оғои Ҳабибӣ таассуроти худро баён доштам.

Бо сипарӣ шудани панҷ-шаш рӯз, яке аз соҳибкорони Теҳрон бо исми оғои Муҳсинӣ дархости мулоқот кард. Ҳини вохӯрӣ чанд таклифи муфиди ҳамкориро бо Тоҷикистон пешниҳод намуд.

Ҳамзамон, изҳор дошт:
– Муҳтарам кордори Сафорат, ҳангоми мулоқот бо соҳибкорони эронӣ, Шумо ҳамзамон дар бораи адабиёт ва фарҳанги Эрон ҳарфҳои ҷолиб арзонӣ доштед. Аз ҷумла нисбат ба оғои Имом Алӣ Ҳабибӣ, қаҳрамони филми «Бабри Мозандарон» ҳам.

Ростӣ, оғои Ҳабибӣ дойӣ (бародарзода)-и ман аст. Дар ин муддат, банда имкон доштам бо эшон дар тамос бошам. Зарур донистам, дар бораи суҳбати Шумо, таассуроти некатон нисбат ба филми «Бабри Мозандарон» ва қаҳрамони он изҳори назар намоям.

Ин пайғомро оғои Ҳабибӣ бисёр хуб пазируфт. Ба ман супориш дод, ки даъвати ҷаҳонпаҳлавонро барои ташриф овардани Шумо ба манзили эшон дар Мозандарон расонам. Он кас интизори посухи Шумо аст, ки кай ин имконро метавонед, пайдо бикунед.

Аз ин даъват хурсанд шудам. Пеш аз ҳама, дар бораи зиндаву саломат будани ин шахс, ки мамлакати худро дар олам аз ду ҷиҳат муаррифӣ кардааст. Аввалан, ҳамчун қаҳрамони ҷаҳон ва дуюм, чун нақшофари филми машҳуру хотирмон.

Бо иҷозати роҳбари намояндагӣ, ман розигии худро барои аёдати шахсияти хирадпешаву зӯрманд ба оғои Муҳсинӣ иброз доштам.

ТАҲАМТАН БИПӮШАД БАБРИ БАЁН

Ҳамин тариқ, мо бо аҳли оила озими сафари Мозандарон шудем.
Воқеан, ин мавзеъ, ки дар соҳили баҳри Хазар ҷойгир аст, як қисмати биҳиштосои Эронро мемонад.

Мо бо ҳамроҳии оғои Муҳсинӣ шаҳрҳои Гургон ва Омулро паси сар карда, ба маркази Мозандарон расидем.

Оғои Муҳсинӣ роҳнамо буд. Мошини ӯ пешопеш мерафт. Мо аз шаҳр берун баромада, ба самти фароз ҳаракат кардем. Оқибат, аз нуқтаи аҳолинишин ҷудо шуда, ба сӯйи теппаи бузурге роҳ гирифтем.
Умуман, Мозандарон мулки ҳамешабаҳор, сарсабзу хуррамро мемонад. Саросар ҷангалзор ва чашмасор аст.

Самти теппае, ки мо ҳаракат мекардем, аз чапу рост ҳамин табиатро дошт.

Оқибат, мошинҳои мо ба баландии теппа расиданд. Рӯ ба рӯйи мо як дарвозаи бузург баромад. Мисле, ки касе мунтазири мо бошад, онро кушод. Маълум мешуд, ки соҳибхона аз вақти омадани мо хабар дорад.

Вориди ҳавлии ба андоза калон шудем ва пасу пеш мошинҳоро манъ карда, фаромадем.

Моро як пирамарди тахминан ҳафтод-ҳафтоду панҷсола, қадбаланд, газгӯшт, чашму абрӯсиёҳ, бо мӯйи сари кӯтоҳи ҷингилаи мошубиринҷ, риши пок тарошида, шими ҷинси обшуста, куртаи остинкӯтоҳи замонавӣ ва пойафзоли сабуки варзишӣ пешвоз гирифт.

Ӯро ҳамон замон шинохтам. Ӯ оғои Имом Алӣ Ҳабибӣ буд.

Мизбон моро гарму ҷӯшон пешвоз гирифт. Ба саломаш ман даст дароз кардам. Оғои Ҳабибӣ бошад, бо хушнудӣ ва чеҳраи кушод, гӯё маро чандин сол боз мешинохта ва робитаи дӯстӣ дошта бошад, ба оғӯш кашид.

Дар чунин синну сол ҳам бозуи қавӣ ва бадани оҳанини ин пирамардро эҳсос кардам. Дасту панҷаи оғои Ҳабибӣ сахт, шахшул ва меҳнатдида буданд.

Ӯ нигоҳҳои тез, омӯзанда, солори нарм ва меҳрубонона дошт.

Одатан, варзишгарони касбӣ аз лиҳози дониш, маънавиёт зиёд пешрав нестанд. Рушди ҷаҳонбинии эшон бо мушакҳои бадан ва унвонҳояшон дар таносуби нопурра қарор дорад.

Аммо дар нақши марказии филми аз лиҳози руҳию равонӣ ва ҷисмонӣ мураккабу гуногунҷабҳа бозӣ кардани оғои Ҳабибӣ аз дониш, хирад, фарҳанг ва маънавиёти баланди ин шахсияти фавқулода шаҳодат медод.

Баъди ҳолпурсӣ оғои Ҳабибӣ миннатдории худро аз ёдоварӣ ва арҷгузорӣ нисбат ба нақши беш аз сӣ сол пеш офаридааш дар санъати кино изҳор дошт ва гуфт:
– Ҷаноби оғои сафир! (Дар асл банда мушовири сафорат будам). Пештар гумон мекардам, ки ман ба ҳайси қаҳрамони ҷаҳон дар мушкилтарин сабқат – гӯштини тарзи озод дар дунё машҳурам, аммо Шумо маро ҳамчун нақшофарини маъруф шинохтаед. Ин бароям хеле ҷолиб уфтод.

Гуфтам:
– Оғои Ҳабибӣ, ҳунарманди марказии филмро низ қаҳрамон, қаҳрамони филм меноманд. Гузашта аз ин, Шумо дар филм нақши худатон – қаҳрамони ҷаҳонро офаридаед.

Ба фикри ман, ҷумлаи охирин ба оғои Ҳабибӣ бештар маъқул омад. Ва ба суолҳои худ нисбат ба андешаи мо доир ба ҳаёту корномааш посухи муносиб пайдо кард.

Оғои Ҳабибӣ бори дигар моро хайрамақдам гуфта, ба дастурхоне, ки барои меҳмонон ороста буд, даъват намуд.

Боду ҳаво дар рӯзи ташрифи манзили он ҷаҳонпаҳлавон софу беғубор ва офтобӣ буд. Ба ҳамин хотир, ман ба соҳибхона пешниҳод кардам, ҳавлӣ ва боғоти худро, ки хеле зебову дилкаш ва маҳсули парваришу заҳмати зиёди шахси босалиқаро мемонд, нишон диҳад.
Мизбон хоҳиши маро хуб пазируфт.

– Ин тавр бошад, биёед аввал ҳавлӣ, баъдан осорхонаро тамошо мекунем. Пасон ба сари дастурхон бармегардем, – иброз дошт мизбон.

Хонаи оғои Ҳабибӣ дар нуқтаи баландтарини теппаи сарсабз ва дарахтзор ягона буд. Он бо ним таҳхонаи тирезадор, якқабата, барҳаво дар асоси нақшаи меъмории хуб коркардшуда сохта ва шифти баланду дару тирезаҳои бузург дошт.

Ман чунин андеша доштам, хонае, ки кас барои зиндагии худ ва аҳли оилааш месозад, пораи қалб, маҷмуи ҷаҳонбинӣ, дидгоҳи ӯ ба зиндагии имрӯзаву оянда, муҷассамаи муаррификунандаи шахсияти худи ӯст. Хонаи истиқоматиро одам барои умри дарози худ, аҳли хонавода ва набераву абераҳо бунёд мекунад. Набояд дар эъмори он саросема шавад. Хона таърихи наслҳои як оила ва қисмати бузурги он аст.

Долони хонаи оғои Ҳабибӣ шишакорӣ карда шуда, дари бузурги дуқабата дошт.

Атрофи хонаро чойлоби калони ангур бо сутунҳои рехтаи фулузотӣ ва зебо иҳота карда буд.

Зери чойлобро, гӯё қолини сабз густурда бошанд, соҳибхона майса кошта, бо нигоҳубини ғамхорона сарсабз гардонида.

Дар сарҳади чойлоби ангур бо майдони обчакорӣ, қариб даҳ намуди гули садбарг парвариш меёфт. Дар майдони обчакорӣ ҷӯякҳои батартиб коркардшудаи сабзӣ, помидор, лӯбиё, маккагӣ, картошка ва дигар навъҳои сабзавот зинати ҳавлиро дучанд мегардонд.

Ҳамзамон бо ин, дар байни ҳар панҷ ҷӯяк, дарахтони мевадиҳандаи себ, зардолу, нок, олуболу ва ғайра шинонида буданд.

Аллакай, дар аввалин нигоҳ, ин манзара аз сифати олии шахсияти соҳибхона шаҳодат медод.

Қаламрави зисти оғои Ҳабибӣ тақрибан панҷоҳ сотихро ташкил мекард. Атрофи замин девор надошт. Бо як сими бофтаи бо ранги сабз рӯйкашшуда, албатта, барои зеби табиатро халалдор накардан ҳифз мегардид. Аз ин лиҳоз, гумон мекардӣ, ки тамоми теппаи сарсабзи бузург давоми ҳавлии оғои Ҳабибӣ аст.

Соҳибхона ҳар як дарахт, ҷӯяки обчакорӣ, навъи сабзавот ва фоидаи онро шарҳ медод.

Ба ин шахсияти бузург гӯш дода, гумон мекардед, ки бо мутахассиси сатҳи баланди соҳаи наботот, боғпарварӣ, сабзавоткорӣ, гулу гиёҳшиносӣ ва дорую дармонсозӣ суҳбат доред.

Акнун ман боз бештар дарк менамудам, ки чӣ гуна як ҷавонмарди меҳнатқарин, тавъам бо машқҳои сангину иродаи оҳанин, тавонистааст қаҳрамони секаратаи ҷаҳон дар гӯштингирӣ шавад.

Илова бар ин, ҳамчун ҳунарманди риштаи кино нақшеро офарад, ки барои ҳар бинанда, таассуроти шахсияти ботадбир, хирадманд, заҳматкаш, соҳибташаббус ва ватанпарастро боқӣ гузорад.

Оғои Ҳабибӣ моро ба қисмати шимоли майдони боғи худ даъват кард. Аз ин баландӣ бо дасташ ба майдони бузурге, ки дар пойини теппа, дар соҳили як канали калон ҷойгир буд, ишора намуд. Он ҷо замине бо паҳноии каб-кабуд ба назар мерасид.

Мизбон шарҳ дод:
– Оғои сафир, ин майдони сарсабзеро, ки мебинед, замини шахсии ман аст. Шолизор. Иборат аз сад гектар.

Вақте ман дар муқовиматҳои шадид ва мусобиқаҳои мушкилу мардафкан қаҳрамони мутлақи ҷаҳон шудам, парчами Эронро дар олам партавфишон кардам, чунин рӯйдод дар таърихи кишвар аввалин бор буд.

Баъди бозгашт ба Ватан, анбуҳи мардум маро дар фурудгоҳи Меҳробод пешвоз гирифт. То ба Қасри Малик ҳамроҳӣ кард. Шоҳ Ризо Паҳлавӣ шахсан ба истиқболи ман баромад. Барои ин ғолибият банда ва тамоми мардуми Эронро табрик гуфт. Суҳбат орост. Зиёфат фармуд. Ва пурсид, ба чӣ ниёз дорам. Гуфтам, шукр, ба ҳеҷ. Шоҳ лутф кард. Ба ман ана ҳамин сад гектар заминро ҳуҷҷат карда, ҳамчун туҳфа тақдим намуд. Ману авлоди ман, як умр аз чунин қадрдонии шоҳ Ризо Паҳлавӣ миннатдор ҳастем.

Баъди инқилоби исломӣ ин заминро аз дасти ман гирифтанд. Ман ҳаққи сухан гуфтан надоштам. Аммо, баъдан, ҳукуматдорон, намедонам чӣ андеша карданд, ки ин майдонро ба ман бозпас гардониданд.

Дар ин қисмати Мозандарон боду ҳаво барои парвариши зироати шолӣ беҳтарин аст. Аз ҳамин лиҳоз, шолӣ мекорам. Зиндагии ману аҳли оилаамро ҳамин замин пеш мебарад.

Баъдан оғои Ҳабибӣ моро ба дохили бино даъват кард. Вориди он гаштем.

Шифти иморат наздики чор метр иртифоъ дошт. Хонаҳо ба тарзи одӣ, аммо хушсалиқа ҷиҳозонида шуда буданд.

Сипас, ҷаҳонпаҳлавон осорхонаи шахсиашро, ки яке аз толорҳои бузурги хонаро ишғол менамуд, ба мо шинос кард.

Аксҳои падару модар, хонаи падарӣ, мактаби ибтидоӣ, миёна, фаъолияти деҳқонии худи оғои Ҳабибӣ, шогирди усто ва устои калони таъмири велосипед будани ӯ, корхонаи шахсии таъмири велосипед, сехҳои хурди истеҳсолӣ, клуб ва майдонҳои машқи гӯштингирӣ, зина ба зина расидан ба мартабаи қаҳрамони ҷаҳон, акси устодон, мураббиён, расми бузурги аз ҷониби рассоми босалиқа кашидашудаи Ризошоҳ Паҳлавӣ осорхонаро оро дода буданд.

Аз оғои Ҳабибӣ пурсидам:
– Магар дар осорхонаи шахсӣ ба намоиш гузоштани расми шоҳи Эрон, ки нисбаташ ҳукумати кунунӣ муносибати муайян дорад, барои Шумо мушкил эҷод намекунад?

Соҳибхона табассум карда, ба суоли ман бо байти шоири машҳур Муҳайярӣ посух дод:

Хотири доно зи гирдоби ҳаводис фориғ аст,
Кӯҳи гардунсойро андеша аз селоб нест.

Дар ҷойи намоён медалҳои дар мусобиқаҳои ҷаҳонӣ сарфароз гардидаи ӯ пешкаш шуда буданд. Навори нусхаи аслии филми «Бабри Мозандарон» дар шакли видеоӣ, ҷузъи ифтихории осорхонаи оғои Ҳабибӣ буд, ки дар телевизиони сохти ҳамон давра, дар шакли асл – сиёҳу сафед намоиш дода мешуд.

Дар осорхона оғои Ҳабибӣ ба ман китоби тарҷумаиҳолии худ таҳти номи «Фарзанди шолизор»-ро туҳфа кард. Ман ҳам дар ҷавоб асари «Тоҷикон»-и Бобоҷон Ғафуровро бо хатти форсӣ ба қаҳрамони ҷаҳон тақдим намудам.

Суҳбати мо дар гирди дастурхони оғои Ҳабибӣ, ки бо таъкиди мизбон, кулли анвоъ маҳсули майдони зироаткории худаш буд, дар мавзуъҳои гуногун сурат гирифт.

Ман соҳибхонаи машҳурро ҳамчун донандаи хуби таърихи Эрон ва забону адабиёти форсӣ дарёфтам. Ӯ шефтаи Фирдавсӣ ва «Шоҳнома»-и ҷовидонаи ӯ буд. Бовар дошт, ки офаридаи донои Тӯс ҳамчун роҳнамо ва қуръони Аҷам дар ҳар хонадони мардуми форсизабон шинохта мешавад.

Ман ба хулосае омадам, ки ин марди шариф қариб тамоми абёти шоҳасари мардуми ориённажодро аз ёд медонад.

Вақте дар бораи Фирдавсӣ ва «Шоҳнома»-и ӯ сухан мегуфт ва барои тасдиқи фикраш пораи шеъриеро аз он қироат мекард, чашмонаш мисли нигоҳҳои Рустами Зол ба хотири сарбаландӣ, ғурури таърихӣ ва манзалати ҷавонмардони Эрони бостон шуълавар мегаштанд.

Ҷаҳонпаҳлавон сухани худро дар бораи Фирдавсии бузургвор, гӯё як навъ ҷамъбаст карда, чор мисраи шеъриеро, ки ба фикрам, мансуби қалами шоири машҳури тоҷику форс Анварии Абевардӣ мебошад, арҷгузорӣ намуд:

Офарин бар равони Фирдавсӣ,
Он ҳумоюннажоди фархунда.
Ӯ на устод буду мо шогирд,
Ӯ Худованд буду мо банда.

Ман ҷаҳонпаҳлавон Ҳабибиро ҳамчун шахси ватандӯст, рӯинтан, ҷавонмард, донишманду донишситой, пуркор, солор, хирадпеша, соҳибандеша, мустақилу маорифпарвар ва намунаи марди бузургу асили эронӣ дарёфтам.

Аз ташриф ба Мозандарон, мулоқот бо шахсияти соҳибноми мардуми форс, шинохти афкору зиндагии ӯ, аҳли оила таассуроти фаромӯшношуданӣ бардоштем.

Вале баъди сипарӣ шудани чанд сол, шунидам, ки мутаассифона, оғои Ҳабибӣ бо кадом сабабе бо аҳли оилааш ба Амрико кӯч бастааст.

(Аз китоби С. Ятимов «Ёддоштҳо», қисми 2, Душанбе,
«Эко Принт», 2024, саҳ. 416 - 427)

Бознашр аз рӯзномаи «Ҷумҳурият», №117 (25 484) аз 17.06.2026