01/08/2026
35 соли Истиқлолият: Ватан дар қалб, масъулият дар андеша
(Ба ифтихори 35 солагии истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон)
«Ватанро дӯст доштан танҳо дар сухан нест, балки дар ҳар амали нек, дар ҳар қадами созанда ва дар ҳар нафаси масъулият зоҳир мегардад.»
Дар саҳифаҳои таърихи ҳар миллат рӯйдодҳое ҳастанд, ки сарнавишти онро барои ҳамеша дигаргун месозанд. Барои халқи тоҷик чунин рӯйдоди тақдирсоз ба даст овардани Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад. Истиқлолият барои миллати тоҷик танҳо як санаи таърихӣ нест, балки рамзи озодӣ, худшиносӣ, эҳёи давлатдорӣ, ифтихори миллӣ ва оғози марҳилаи нави рушди кишвар аст. Имрӯз, ки Тоҷикистони азизи мо ҷашни 35-солагии Истиқлолияти давлатии худро таҷлил менамояд, ҳар як шаҳрванди ватандӯст бо эҳсоси баланди ифтихор ба роҳи тайкардаи Ватан менигарад ва дар назди худ масъулияти боз ҳам бештарро эҳсос мекунад.
Дар тӯли сию панҷ сол Тоҷикистон роҳи пурпечутоби таърихиро паси сар намуд. Солҳои аввали истиқлол барои кишвари мо солҳои бисёр сангин буданд. Ҷанги шаҳрвандӣ ба иқтисодиёт, фарҳанг ва зиндагии мардум зарари калон расонд. Аммо хиради азалии халқи тоҷик, иродаи қавӣ ва талошҳои пайваста барои барқарор намудани сулҳу субот имкон доданд, ки мамлакат ба марҳилаи нави рушду созандагӣ ворид гардад. Сулҳ ва ваҳдати миллӣ бузургтарин дастоварди Истиқлолият гардиданд. Маҳз ҳамин неъмати бебаҳо имрӯз асоси тамоми пешрафтҳои Тоҷикистонро ташкил медиҳад.
Дар давоми ин солҳо симои Тоҷикистони соҳибистиқлол куллан дигар шуд. Роҳҳои замонавӣ, нақбҳо, пулҳо, неругоҳҳои барқи обӣ, муассисаҳои таълимӣ, беморхонаҳо, марказҳои фарҳангӣ ва варзишӣ бунёд гардиданд. Сатҳи зиндагии мардум тадриҷан беҳтар шуд, имкониятҳои таҳсилу касбомӯзӣ васеъ гардиданд ва ҷавонон ба маркази таваҷҷуҳи сиёсати давлатӣ табдил ёфтанд. Ин ҳама аз он шаҳодат медиҳад, ки Истиқлолият танҳо мафҳуми сиёсӣ нест, балки асоси зиндагии шоистаи ҳар як шаҳрванд мебошад.
Барои ман Ватан муқаддастарин арзиш аст. Ватан танҳо сарзамине нест, ки дар он ба дунё омадаем. Ватан хотираҳои кӯдакӣ, забони модарӣ, фарҳанг, расму ойин, гузаштагони пурифтихор ва орзуҳои фардои мост. Ҳар инсон ба Ватан қарздор аст. Ин қарзро на бо сухан, балки бо меҳнати ҳалол, бо дониш, бо ахлоқи ҳамида ва бо хизмати содиқона метавон адо намуд.
Ман ҳамчун омӯзгори забони русӣ хуб дарк менамоям, ки масъулияти тарбияи насли наврас яке аз вазифаҳои муқаддастарин мебошад. Дар дасти омӯзгор танҳо китоб нест, балки сарнавишти насли оянда қарор дорад. Агар мо дар дили хонандагон муҳаббат ба Ватан, эҳтиром ба арзишҳои миллӣ, ҳисси масъулият ва донишомӯзиро ҷой диҳем, барои фардои Тоҷикистон сармояи бузург мегузорем. Зеро қудрати давлат пеш аз ҳама дар инсонҳои босавод, ватандӯст ва соҳибмаърифат таҷассум меёбад.
Имрӯз ҷавонони тоҷик дар фазои сулҳу оромӣ зиндагӣ мекунанд. Онҳо имконият доранд, ки дониш омӯзанд, забонҳои хориҷиро аз худ намоянд, технологияҳои навро омӯзанд ва Тоҷикистонро дар арсаҳои байналмилалӣ муаррифӣ созанд. Ин имкониятҳо маҳз самараи Истиқлолият мебошанд. Аз ин рӯ, ҷавонон бояд ҳар як лаҳзаи ин имкониятҳоро қадр намуда, бо меҳнату дониш барои ободии кишвар саҳмгузор бошанд.
Масъулият дар назди Ватан аз корҳои бузург оғоз намешавад. Он аз ростқавлӣ, эҳтироми қонун, поквиҷдонӣ, фарҳанги муошират, ҳифзи табиат, дӯст доштани китоб, эҳтироми падару модар ва муносибати нек бо ҷомеа сар мешавад. Агар ҳар як шаҳрванд вазифаи худро бо виҷдон иҷро намояд, Тоҷикистон боз ҳам пешрафта ва обод хоҳад гардид.
Сию панҷ соли Истиқлолият моро ба як ҳақиқати муҳим мерасонад: озодӣ ва соҳибистиқлолӣ неъмати ҷовидона нестанд, агар онҳоро ҳифз накунем. Ҳифзи истиқлолият вазифаи танҳо давлат нест, балки рисолати ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон мебошад. Мо бояд бо ваҳдат, меҳнат, дониш, эҳтироми қонун ва муҳаббат ба Ватан ин дастоварди бузургро барои наслҳои оянда нигоҳ дорем.
Имрӯз, вақте Парчами давлатии Тоҷикистон дар фазои озод парафшон аст, Суруди миллӣ бо ифтихор садо медиҳад ва ҷавонони тоҷик дар озмунҳои байналмилалӣ Парчами кишварро баланд мебардоранд, ҳар яки мо бояд дарк намоем, ки ин ҳама бо арзиши бузурге ба даст омадааст. Аз ин рӯ, вазифаи мост, ки сулҳу субот, ваҳдат ва истиқлолиятро ҳамчун муқаддастарин неъмати миллат пос дорем.
Бо ифтихор мегӯям, ки ман фарзанди Тоҷикистони соҳибистиқлол ҳастам. Ватан дар қалби ман ҷойгоҳи муқаддас дорад ва масъулият дар андешаи ман роҳнамои зиндагист. Бовар дорам, ки бо меҳнати софдилона, илму маърифат, ваҳдат ва муҳаббати беандоза ба Ватан Тоҷикистони азизамон боз ҳам шукуфонтар мегардад. Бигзор ҷашни 35-солагии Истиқлолияти давлатӣ барои ҳар як шаҳрванди кишвар илҳомбахши корҳои созанда, сарчашмаи ифтихори миллӣ ва рамзи ваҳдати ҷовидона бошад. Зеро Ватан вақте обод мешавад, ки муҳаббат ба он дар қалб ва масъулият нисбат ба он дар андешаи ҳар як фарзанди содиқ ҷой дошта бошад.
Собирова Барно Негматовна омӯзгори фанни забони русӣ дар литсейи 1 шаҳри Бӯстон
