20/05/2026
ТАРБИЯИ ВАТАНДӮСТИИ ҶАВОНОН ҲАМЧУН ОМИЛИ МУҲИММИ ПЕШРАФТИ ҶОМЕА
(Ба муносибати таҷлили Рӯзи ҷавонони Тоҷикистон – 23 май)
«Шумо, ҷавонони азиз, бояд ҳамеша дар ҷустуҷӯи илму донишҳои муосир бошед, касбу ҳунарҳои замонавиро аз худ кунед, ба Ватан, миллат ва давлати соҳибистиқлоли хеш содиқ бошед, сарзамини аҷдодиро самимона дӯст доред, сулҳу оромӣ, суботи сиёсӣ ва ваҳдати миллиро ҳимоя кунед, нангу номус ва ҳисси баланди миллии худро ҳифз намоед».
Эмомалӣ РАҲМОН
Имрӯз ҷавонон ҳамчун неруи асосӣ ва қувваи пешбарандаи ҷомеа дар маркази таваҷҷуҳи давлат ва Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон қарор доранд. Таҷлили ҳамасолаи Рӯзи ҷавонони Тоҷикистон, ки 23 май баргузор мегардад, бозгӯи эҳтиром ва ғамхории махсуси давлат нисбат ба насли ҷавон мебошад. Ин сана барои ҷавонони мамлакат рамзи эътимод, дастгирӣ, масъулият ва умед ба ояндаи дурахшони давлату миллат ба шумор меравад.
Ҷумҳурии Тоҷикистон аз лиҳози демографӣ кишвари ҷавон мебошад. Қисми зиёди аҳолии мамлакатро ҷавонон ташкил медиҳанд ва маҳз ҳамин қишри ҷомеа метавонад дар рушди давлатдорӣ, таҳкими Истиқлолият, ҳифзи арзишҳои миллӣ, пешрафти илму маориф, иқтисодиёт, фарҳанг ва дигар соҳаҳои ҳаёти ҷамъиятӣ нақши муассир гузорад. Аз ҳамин ҷост, ки Ҳукумати мамлакат аз рӯзҳои нахустини соҳибистиқлолӣ ба масъалаи ҷавонон таваҷҷуҳи махсус зоҳир намуда, сиёсати давлатии ҷавононро яке аз самтҳои муҳимми сиёсати иҷтимоии давлат қарор додааст.
Бо ташаббуси Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон аз соли 1997 инҷониб 23 май ҳамчун Рӯзи ҷавонони Тоҷикистон ҷашн гирифта мешавад. Ин иқдоми наҷиб далели равшани он аст, ки давлат ҷавононро ҳамчун неруи бузурги созанда, идомадиҳандаи сиёсати давлатӣ ва муҳофизи ояндаи миллат эътироф менамояд.
Имрӯз ҷавонони тоҷик дар тамоми соҳаҳои ҳаёти ҷомеа фаъолона иштирок намуда истодаанд. Дар мақомоти давлатӣ, мақомоти ҳифзи ҳуқуқ, сохторҳои низомӣ, муассисаҳои илмиву таълимӣ, соҳаи тандурустӣ, саноат, энергетика, технология, иқтисодиёт ва дигар бахшҳои муҳим ҳазорон ҷавонони соҳибмаърифат ва ватандӯст фаъолияти пурсамар доранд. Имрӯз дар ҷомеаи мо ҷавонон ҳамчун табиб, омӯзгор, муҳандис, ҳуқуқшинос, хизматчии давлатӣ, соҳибкор, олим, ихтироъкор ва намояндагони дигар касбу ҳунарҳои муҳим фаъолияти арзишманд менамоянд.
Маҳз ҷавонон имрӯз дар раванди рақамикунонӣ, рушди технологияҳои нав, татбиқи барномаҳои давлатӣ, ташкили стартапҳо, ихтироъкорӣ ва пешрафти илм саҳми назаррас доранд. Ҷавонони тоҷик дар озмунҳои байналмилалӣ, олимпиадаҳо, мусобиқаҳои варзишӣ ва чорабиниҳои сатҳи ҷаҳонӣ Тоҷикистонро муаррифӣ намуда, Парчами давлатиро баланд мебардоранд.
Дар шароити ҷаҳонишавӣ ва рушди босуръати технологияҳо масъалаи ватандӯстӣ, худшиносии миллӣ ва тарбияи насли ҷавон аҳаммияти махсус касб мекунад. Ҷавон бояд дорои ҳисси баланди ватандӯстӣ, ифтихори миллӣ, эҳтиром ба таъриху фарҳанг ва масъулияти шаҳрвандӣ бошад.
Ватандӯстӣ яке аз арзишҳои муҳимми ҷомеаи шаҳрвандӣ ба ҳисоб меравад. Маҳз ҳисси ватандӯстӣ инсонро водор месозад, ки барои ҳифзи давлат, ободии Ватан, ҳифзи марзу бум ва рушди ҷомеа саҳмгузор бошад. Ҷавоне, ки ватани худро дӯст медорад, ба таърихи миллат эҳтиром мегузорад, ба фарҳанги миллӣ арҷ мегузорад ва барои ҳифзи истиқлолияти давлатӣ омода мебошад.
Бо дарназардошти аҳаммияти масъалаи тарбияи ватандӯстии шаҳрвандон, дар Ҷумҳурии Тоҷикистон Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи тарбияи ватандӯстии шаҳрвандон» қабул гардид. Қонуни мазкур барои баланд бардоштани ҳисси миллӣ, худшиносӣ, ҳифзи арзишҳои давлатӣ ва тарбияи ҷавонон дар рӯҳияи муҳаббат ба Ватан заминаи муҳим фароҳам меорад.
Ҳадафи асосии қонуни мазкур тарбия намудани шаҳрвандон, бахусус ҷавонон, дар рӯҳияи эҳтиром ба давлат, рамзҳои давлатӣ, таърих, фарҳанг, забон, муқаддасоти миллӣ ва ҳифзи манфиатҳои миллӣ мебошад. Ин санади муҳимми ҳуқуқӣ барои ташаккули насли худшинос, ватандӯст ва масъулиятшинос нақши муҳим дорад.
Имрӯз масъалаи тарбияи ватандӯстии ҷавонон танҳо вазифаи як ниҳод нест. Оила, мактаб, донишгоҳ, воситаҳои ахбори омма, ҷомеа ва давлат бояд дар ҳамбастагӣ барои тарбияи дурусти насли ҷавон фаъолият намоянд. Пеш аз ҳама, оила ҳамчун муҳити аввалини тарбия бояд дар дили фарзанд ҳисси муҳаббат ба Ватан, эҳтиром ба падару модар, бузургсолон ва арзишҳои миллӣ ҷой диҳад.
Дар баробари ин, нақши омӯзгорон дар ташаккули шахсияти ҷавонон хеле бузург мебошад. Қабули Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи мақоми омӯзгор» боз як қадами муҳим дар роҳи баланд бардоштани ҷойгоҳ ва нуфузи омӯзгор дар ҷомеа мебошад. Омӯзгор тарбиятгар, роҳнамо ва ташаккулдиҳандаи ҷаҳонбинии насли наврас ба ҳисоб меравад. Имрӯз омӯзгорони тоҷик дар тарбияи ҷавонони ватандӯст, худшинос ва донишманд саҳми бузург доранд. Онҳо кӯшиш менамоянд, ки ҷавононро дар рӯҳияи эҳтиром ба арзишҳои миллӣ, ҳифзи манфиатҳои давлат ва дӯст доштани Ватан тарбия намоянд.
Ҳамзамон дар баробари имкониятҳо масъулият низ меафзояд. Ҷавонон бояд дарк намоянд, ки ояндаи давлату миллат маҳз ба фаъолияти созанда, дониш, маърифат ва масъулиятшиносии онҳо вобаста аст. Имрӯз яке аз масъалаҳои муҳим дар ҷомеа масъалаи баланд бардоштани маърифати ҳуқуқии ҷавонон мебошад. Ҷавоне, ки қонунро медонад, ҳуқуқ ва уҳдадориҳои худро дарк менамояд, ба роҳи нодуруст намеравад ва метавонад дар рушди ҷомеаи ҳуқуқбунёд саҳм гузорад.
Дар ин самт қабули як қатор санадҳои меъёрии ҳуқуқӣ аҳаммияти муҳим дорад. Аз ҷумла, Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи масъулият барои таълиму тарбияи кӯдак» дар самти тарбияи дурусти наврасон ва пешгирии қонуншиканиҳо нақши муҳим мебозад. Қонуни мазкур масъулияти падару модар, омӯзгорон ва ҷомеаро дар масъалаи тарбияи фарзанд муайян намуда, барои ташаккули муҳити солими тарбиявӣ мусоидат менамояд.
Бо вуҷуди дастовардҳои назаррас, ҷавонони имрӯз бо як қатор мушкилоту таҳдидҳои замони муосир рӯ ба рӯ мебошанд. Яке аз мушкилоти ҷиддӣ таъсири манфии шабакаҳои иҷтимоӣ ва муҳтавои носолими интернетӣ мебошад. Имрӯз бархе ҷавонон зери таъсири иттилооти бардурӯғ, фарҳанги бегона, ифротгароӣ ва дигар омилҳои манфӣ қарор мегиранд.
Баъзе шабакаҳои иҷтимоӣ метавонанд ҷавононро аз роҳи дуруст дур созанд, вақти онҳоро беҳуда сарф намоянд ва ҷаҳонбинии онҳоро тағйир диҳанд. Аз ҳамин хотир, ҷавонон бояд фарҳанги истифодаи дурусти технология ва шабакаҳои иҷтимоиро омӯзанд.
Дар баробари ин, масъалаҳои ҳуқуқвайронкунӣ, ҷинояткорӣ, нашъамандӣ, ифротгароӣ ва дигар падидаҳои номатлуб низ метавонанд ба ҳаёти ҷавонон таъсири манфӣ расонанд. Барои пешгирии чунин ҳолатҳо ҳамкории зичи оила, мактаб, ҷомеа ва мақомоти давлатӣ зарур мебошад.
Имрӯз ҷавонон бояд зиракии сиёсӣ дошта бошанд, ба ҳар гуна гурӯҳҳои ифротӣ ва ғояҳои бегона шомил нашаванд ва ҳамеша манфиатҳои давлату миллатро ҳимоя намоянд. Ҳар ҷавон бояд дарк кунад, ки суботу оромӣ, Истиқлолият ва Ваҳдати миллӣ аз бузургтарин дастовардҳои давлат мебошанд.
Ҷумҳурии Тоҷикистон дар солҳои соҳибистиқлолӣ бо роҳбарии Пешвои муаззами миллат ба дастовардҳои бузург ноил гардид. Имрӯз Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибистиқлол, сулҳпарвар ва рӯ ба рушд дар арсаи байналмилалӣ мавқеи хоси худро дорад. Дар ҳифз ва таҳкими ин дастовардҳо ҷавонон нақши муҳим доранд.
Ҷавонон бояд ҳамеша кӯшиш намоянд, ки дониш омӯзанд, касбу ҳунар аз худ кунанд, забонҳои хориҷӣ омӯзанд, технологияҳои навро азхуд намоянд ва барои пешрафти давлат саҳмгузор бошанд. Зеро ҷомеаи муосир ба ҷавонони соҳибмаърифат, ихтироъкор ва рақобатпазир ниёз дорад.
Дар солҳои охир давлат барои рушди ҷавонон шароити мусоид фароҳам овардааст. Сохтмони муассисаҳои нави таълимӣ, марказҳои ҷавонон, варзишгоҳҳо, китобхонаҳо ва дигар инфрасохторҳо далели ғамхории давлат нисбат ба насли ҷавон мебошад.
Инчунин таъсиси стипендияҳои президентӣ, квотаҳо барои таҳсил, грантҳо, озмунҳои ҷумҳуриявӣ ва байналмилалӣ имконият медиҳанд, ки ҷавонон қобилияти худро инкишоф диҳанд ва дар ҷомеа мавқеи арзанда пайдо намоянд.
Имрӯз ҷавонони тоҷик бояд бо ҳисси баланди ватандӯстӣ барои ҳифзи арзишҳои миллӣ талош намоянд. Забони давлатӣ, фарҳанги миллӣ, либоси миллӣ, анъанаҳои миллӣ ва таърихи пурифтихори миллат бояд барои ҳар ҷавон муқаддас бошад.
Дар ҷомеаи муосир ҷавонон ҳамчун қувваи пешбарандаи ислоҳот ва навоварӣ эътироф мегарданд. Ҳар як пешрафт, ихтироъ, ғояи нав ва ташаббуси созанда метавонад барои рушди давлат саҳми муҳим гузорад. Аз ҳамин хотир, дастгирии ҷавонони боистеъдод яке аз самтҳои муҳимми сиёсати давлатӣ мебошад.
Имрӯз ҷавонони тоҷик дар соҳаҳои гуногуни илм ва техника ба дастовардҳои назаррас ноил гардида истодаанд. Бисёре аз онҳо дар донишгоҳҳои бонуфузи ҷаҳон таҳсил намуда истодаанд. Ин раванд нишон медиҳад, ки ҷавонони тоҷик дорои қобилияти баланд ва истеъдоди бузург мебошанд. Дар шароити муосир масъалаи худшиносии миллӣ аҳаммияти махсус пайдо кардааст. Ҷавоне, ки худшиносии миллӣ дорад, таърихи миллатро медонад, ба арзишҳои миллӣ эҳтиром мегузорад ва барои ҳифзи онҳо омода мебошад.
Маҳз худшиносӣ инсонро аз бегонапарастӣ, тақлидкорӣ ва гумроҳӣ эмин нигоҳ медорад. Аз ҳамин сабаб, масъалаи баланд бардоштани худшиносии миллӣ бояд ҳамеша дар маркази таваҷҷуҳи ҷомеа қарор дошта бошад.
Ҷавонони Тоҷикистон имрӯз дар раванди ободонӣ ва созандагии мамлакат фаъолона иштирок менамоянд. Сохтмони роҳҳо, мактабҳо, беморхонаҳо, иншооти энергетикӣ ва дигар лоиҳаҳои бузург бо иштироки фаъоли ҷавонон амалӣ гардида истодаанд.
Хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон низ яке аз нишонаҳои муҳимми ватандӯстӣ мебошад. Ҷавонони далеру шуҷоъ бо ҳисси баланди масъулият барои ҳифзи марзу буми кишвар хизмат намуда, амнияти давлатро таъмин мекунанд.
Имрӯз ҷомеа ба ҷавонони фаъол, донишманд, фарҳангӣ ва масъулиятшинос ниёз дорад. Ҷавонон бояд намунаи ахлоқи ҳамида, рафтори шоиста ва муносибати эҳтиромона бошанд.
Дар шароити ҷаҳонишавӣ ҳифзи фарҳанги миллӣ ва арзишҳои миллӣ вазифаи муҳимми ҳар ҷавон мебошад. Мо бояд фарҳанги миллии худро ҳифз намуда, ҳамзамон аз дастовардҳои муосири ҷаҳонӣ самаранок истифода барем.
Бояд дар хотир дошт, ки ояндаи давлат аз сатҳи маърифат, дониш ва ахлоқи ҷавонон вобаста аст. Агар ҷавонон соҳибмаърифат, ватандӯст ва масъулиятшинос бошанд, ҷомеа низ пешрафта ва устувор хоҳад буд.
Аз ин рӯ, имрӯз тарбияи ҷавонон бояд дар меҳвари сиёсати давлатӣ қарор дошта бошад. Ҳамаи сохторҳои давлатӣ ва ҷомеа бояд барои ташаккули насли солим, донишманд ва ватандӯст саҳмгузор бошанд.
Ҷавонон бояд ҳамеша кӯшиш намоянд, ки барои Ватан содиқ бошанд, бо меҳнати ҳалол зиндагӣ кунанд, дониш омӯзанд ва дар рушди ҷомеа саҳми худро гузоранд. Ҳар як ҷавон бояд дарк кунад, ки ӯ намояндаи миллат ва давлати худ мебошад.
Имрӯз ҷавонони тоҷик бояд бо ҳисси ифтихори миллӣ ва масъулияти баланд дар роҳи ободии Ватан қадам гузоранд. Тоҷикистон ба ҷавонони созанда, фаъол ва худшинос ниёз дорад.
Дар фарҷом метавон гуфт, ки ҷавонон воқеан қувваи бузург, неруи созанда ва ояндаи миллат мебошанд. Тамоми умед ва эътимоди давлат ба ҷавонон аст. Агар ҷавонон донишманд, ватандӯст ва масъулиятшинос бошанд, ояндаи Тоҷикистон боз ҳам дурахшонтар хоҳад гардид.
Бинобар ин, ҳар як ҷавони кишвар бояд барои ҳифзи Истиқлолият, таҳкими Ваҳдати миллӣ, рушди давлатдорӣ ва пешрафти ҷомеа саҳми арзандаи худро гузорад. Зеро ҷавонон идомадиҳандаи роҳи созандагӣ ва кафили фардои ободи Тоҷикистони соҳибистиқлол мебошанд.
Рӯзи ҷавонони Тоҷикистон муборак бод!
Умед МУРОДЗОДА - директори Парки технологӣ, номзади илмҳои ҳуқуқшиносӣ