15/07/2020
ผมจะไปต่อ :
หลายปีก่อน พวกเรายืนดูน้องคนหนึ่งวิ่งออกตัวไปได้แค่ 10 เมตร แล้วเขาก็ยืนก้มหน้าอยู่แค่นั้น เราปล่อยให้น้องค่อย ๆ พาร่างกายที่บอบช้ำเดินผ่านเส้นชัยระยะ 50 เมตร ไป เพราะรู้ว่า น้องเขาอยากจะทำแบบนั้น
ผมเคยยืนอยู่ข้างหลังราวดึงข้อ อยู่ข้างหลังคนที่พยายามยกตัวขึ้นไปให้สูงพอ ขอแค่เพียง "ครั้งเดียวเท่านั้น" เพื่อให้ผ่านเรื่องยุ่งยากในวันนี้ ยังจำสีหน้าของคนที่กลั้นหายใจ คนที่ใส่จนสุดแรงก็ยังไม่ไหว ขออภัยที่พี่ทำแทนน้องไม่ได้ แต่บอกอย่างจริงใจว่าแววตาที่มุ่งมั่นแม้อ่อนล้าแบบนั้นช่างสวยงาม
เด็กผู้ชายคนเดิมที่เดินแทบไม่ไหว ยังขอสิทธิที่จะวิ่งระยะ 1,000 เมตร ต่อไป กรรมการท่านหนึ่งร้องขอว่าน้องควรพอได้แล้ว ส่วนกรรมการแบบผมดันยืนอยู่นิ่งไม่ยอมพูดอะไร เพราะคำพูดเบา ๆ ของเขาที่ว่า "เป็นปีสุดท้ายของผมแล้วครับ" เขาไม่ได้วิ่งต่อหรอกครับ เพราะมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ยอมให้ลูกชายทำแบบนั้น
อาจมีคำถามจากคนที่มองจากที่ไกล ๆ ว่าการดึงข้อแค่ครั้งเดียวมันยากอะไรนักหนา แต่พอมายืนอยู่ใกล้ ๆ พลิกมือขึ้นมาดู จึงรู้ว่ามือเด็กผู้ชายนั้นแตกด้านเป็นรอยใหม่ ไม่ว่าปัญหาก่อนหน้านั้นคืออะไร ในวันนี้ ผมว่าเขาได้พยายามแล้ว
มาถึงตอนสุดท้ายที่แม่เดินเข้ามาหา แอบมองหน้าแม่ คราวที่เธอหันหน้าไปทางอื่น เธอจะเผลอแหงนมองขึ้นไปบนฟ้าแล้วก็หลับตา แต่อย่าหวังว่าลูกชายจะได้เห็นหน้าแม่แบบนั้น เพราะเธอจะยิ้มด้วยความภูมิใจต่อหน้าลูกชายเสมอ
ถ้าผิดหวังก็จงเสียใจให้พอ เสียใจไปตามลำพัง เพราะนายจะไม่ร้องขอความสงสารจากใคร ในเมื่อมันไม่ใช่ความล้มเหลว คนมีวินัยเท่านั้น จึงจะอ่านหนังสือได้ทุกวัน//คนที่ร่างกายไม่เอาไหน แต่กลับวิ่งได้ ว่ายน้ำได้ นายก็แน่มากแล้ว//นานเป็นปีกับความบากบั่นที่เธอจะได้เห็นรอยยิ้มและกำลังใจจากคนรอบข้าง สิ่งเหล่านี้จะอยู่กับเธอทุกวันหลังจากนี้ และเผื่อว่ายังไม่รู้ตัว : เธอทำให้พวกเขาภูมิใจตั้งแต่วันที่เธอรู้จักมีความฝัน และค่อยๆ พยายามทำมันทีละนิด ทุก ๆ วัน
คนที่เคยผิดหวังแล้วยังฝืนยิ้มได้ จะเป็นคนที่ได้ไปต่อ...แม้มันไม่ใช่แบบเดิม
ขอเป็นกำลังใจให้เธอ คนที่ได้พยายามถึงที่สุดแล้ว
Cr.นาวาเอก ณรงค์ สุขพ่อค้า
#กว่าจะมาถึงวันนี้ได้ ใครไม่รู้...แต่พี่รู้นะ
เรื่องของวันนั้นเมื่อปีที่แล้ว วันนี้น้องได้ทำ แล้วพิสูจน์ตัวเองว่า...ผมจะไปต่อ...สุดยอดนักเรียนตัวอย่างเรื่องวินัยในการดูแลสุขภาพร่างกายของตัวเอง