18/02/2021
นึกย้อนกลับไปในวัยเริ่มเรียนวิชาภาษาอังกฤษนั่นคือ ป. 5 ในสมัยนั้น เราตื่นเต้นมากๆเลย จำได้ว่าช่วงปิดเทอมใหญ่ตอนจบ ป.4 จะขึ้น ป.5 เราให้พี่ๆสอนท่อง A-Z พอท่องได้ แอบยิ้มในใจ นี่เรากำลังจะคุยกับฝรั่งรู้เรื่องแล้วซินะ 🤣🤣
เมื่อถึงเวลาเรียนชั่วโมงแรก แม่เจ้า...มันตื่นเต้น พอคุณครูเดินเข้ามา เรายิ้มกว้าง จ้องคุณครูแบบตั้งใจมากๆ แบบว่าหนูอยากพูดภาษาอังกฤษมากๆค่ะ อย่างออกนอกหน้านอกตา คุณครูเริ่มสอนให้เราทำความเคารพคุณครูเป็นภาษาอังกฤษว่า
หัวหน้าห้อง: Stand up ! Good morning teacher.
คุณครู: Good morning students. Sit down.
อูย...นี่เราเริ่มพูดภาษาอังกฤษแล้วเหรอเนี่ย อั๊ยๆ กลับมาถึงบ้านรีบเล่าให้พ่อแม่ฟังใหญ่เลย
บทเรียนต่อไปคุณครูก็สอนให้พวกเราแนะนำตัวเองและทักทายเป็นภาษาอังกฤษ ในประโยคดังต่อไปนี้
A: Good morning. My name is.................... What is your name?
B: Good morning. My name is.................... How are you?
A: I’m fine, and you?
B: I’m fine, thank you?
ในความรู้สีกตอนนั้นมันยิ่งใหญ่อ๊ะสำหรับเรา เรากำลังจะพูดคุยกับฝรั่งรู้เรื่องแล้ว อิๆๆ แอบยิ้มอีกละ
แต่...ในชีวิตจริง เราก็มีหลากหลายอารมณ์ ความรู้สึกที่อยากจะบอกนะว่าเราเป็นอย่างไร เช่นเรากำลังเป็นหวัดมีน้ำมูกไหลเยิ้มเลย ไอค๊อกแค็ก เจ็บคออีกต่างหาก แล้วเราจะตอบว่า I’m fine. Thank you, and you? ก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ 🤣🤣
ดังนั้นถ้าเราอยากจะสื่อสารกับชาวต่างชาติได้ เราก็ลองคิดสร้างสถานการณ์ให้หลากหลายดูว่า ถ้าเราเป็นแบบนี้เราจะพูดอย่างไร จะตอบโต้อย่างไร แล้วก็กล้าที่จะพูดออกมา พูดผิดพูดถูกไม่เป็นไร ฝรั่งเขาพยายามเข้าใจเราอยู่แล้ว ประสบการณ์จะช่วยเราได้อย่างรวดเร็วเลยละ จริงๆ
ใครมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง มาแลกเปลี่ยนพูดคุยกันในเม้นท์นี้นะจ๊ะ🥰
