01/10/2017
"...การสร้างโลกด้วยอิฐ ปูน และเงินตรา
ไม่เพียงพอ
มันต้องการหัวใจด้วย..."
cr. วินทร์ เลียววาริณ
หมายเหตุ : นับจากวันนี้ไปจนถึงวันที่ 26 ตุลาคม พื้นที่นี้จะเข้าสู่ห้วงยามของความสงบจิต เพื่อแสดงความรัก ความกตัญญู และความระลึกถึงพระองค์ของพวกเรา - ราษฎรในรัชกาลที่ 9 เป็นครั้งสุดท้าย
ผมจะนำบทความเกี่ยวกับความผูกพันของคนไทยต่อรัชกาลที่ 9 มาลงทุกวัน งานทั้งหมดมาจากหนังสือ ท่ามกลางประชาชน : เรื่องเล็ก ๆ ในรัชสมัยอันยิ่งใหญ่ บางเรื่องเคยนำลงแล้ว บางเรื่องยังไม่เคยลงที่นี่ จะนำเรื่องจากที่อื่นมาบ้างตามความเหมาะสม
ช่วงนี้ใครจะโพสต์ภาพอะไร ลดสีสันหวานแหววลงสักนิดก็ดี ขอบคุณครับ
………………..
สถาปนิกแห่งแผ่นดิน
เจ็ดสิบปีมาแล้ว มีสถาปนิกผู้หนึ่งกลายเป็นสถาปนิกโดยบังเอิญ เขาไม่เคยร่ำเรียนวิชาออกแบบมาก่อน แต่ด้วยความรักเต็มหัวใจ เขาเริ่มออกแบบงานเล็ก ๆ ทีละงาน วันและเดือนและปีคล้อยเคลื่อนเลื่อนผ่าน งานของเขากินขอบข่ายกว้างขึ้น ใหญ่ขึ้น ทวีจำนวนมากขึ้น จากหนึ่งโครงการเป็นสิบ จากสิบเป็นร้อย จากร้อยเป็นพันโครงการ
แต่ละโครงการที่เขาออกแบบวางบนหลักง่ายอย่างยิ่ง นั่นคือใช้ทุกข์สุขของประชาชนเป็นโจทย์
มันคือการออกแบบประเทศไทย
สถาปนิกผู้นั้นคือพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ‘ในหลวง’ ของเรา
ทรงเป็น ‘สถาปนิก’ แห่งแผ่นดิน ทรงซ่อมแผ่นดินให้น่าอยู่ขึ้น สร้างโลกที่ดีขึ้นเพื่อราษฎรทั้งผอง ทรงวาดฝันแล้วแปลงความฝันเป็นความจริง
บทบาทของสถาปนิกทั่วไปคือออกแบบก่อสร้างอาคาร แต่สถาปนิกแห่งแผ่นดินมีหน้าที่การงานกว้างใหญ่กว่านั้นมาก ยากกว่าหลายร้อยเท่า
ตลอดพระชนม์ชีพ ทรงออกแบบงานของแผ่นดินนับไม่ถ้วน ทุกโครงการเกิดขึ้นด้วยพระเมตตา ก่อสร้างด้วยความรักโดยไร้ข้อแม้ ไม่ทรงเลือกที่รักมักที่ชัง
ทรงตรวจงานในทุกหนแห่ง ชุดคุมงานของพระองค์คือเสื้อผ้าสามัญชน กล้องถ่ายรูปคล้องพระศอ กล้องส่องทางไกล ดินสอ และแผนที่ในพระหัตถ์ เสโทอาบพระวรกาย ฝุ่นเปื้อนภูษาเช่นเดียวกับชาวบ้าน สัมผัสไอร้อนของแดดเปรี้ยงและความเย็นชื้นของสายฝนเช่นเดียวกับคนอื่น
เครื่องมือทำงานทั้งหมดของพระองค์ล้วนเรียบง่าย : กล้องส่องทางไกลคือวิสัยทัศน์อันชัดแจ้ง แผ่นกระดาษคือแผ่นดินไทยไพศาล ไม้บรรทัดคือความเที่ยงธรรม ไม้สเกลคือการเข้าใจขนาดของงานอย่างถ่องแท้ ดินสอคือเส้นแผนที่ ยางลบคือการแก้ไขงานให้เหมาะสมกับแต่ละท้องที่
งานออกแบบของพระองค์เรียบง่ายแต่ยั่งยืน ลุ่มลึกแต่เข้าใจง่าย ใช้ปรัชญาน้อยเท่ากับมาก คือหลักเศรษฐกิจพอเพียง
………………..
ด้วยเครื่องมือทั้งหมดนี้กับความรักที่ไม่เคยพร่อง ทรงแปลงฝันบนแผ่นกระดาษเป็นความจริงบนแผ่นดิน เปลี่ยนน้ำตาของประชาราษฎร์เป็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ปรับความไม่รู้เป็นความรู้ ด้วยความตั้งมั่น แน่วแน่ และมานะ วันต่อวัน เดือนต่อเดือน ปีต่อปี เจ็ดสิบปี
ทรงเป็นสถาปนิกแห่งมวลสถาปนิก
ทรงเป็นสถาปนิกแห่งแผ่นดินด้วยน้ำพระทัยดั่งตาน้ำที่ไม่มีวันหมด
เราจะรำลึกถึงสิ่งที่พระองค์ทรงทำในสถานะสถาปนิกแห่งแผ่นดิน เพื่อเข้าใจว่างานสร้างโลกใหม่กว้างไกลกว่าแค่การสร้างอาคาร แต่ต้องสามารถสร้างความเป็นปึกแผ่นของแผ่นดิน
เพื่อเรียนรู้ว่าการสร้างโลกด้วยอิฐ ปูน และเงินตราไม่เพียงพอ มันต้องการหัวใจด้วย
และท้ายที่สุดเพื่อตระหนักว่า เราควรใช้โอกาสนี้สานต่อพระปณิธานของพระองค์ รับภาระงานหนักอึ้งของพ่อหลวงมาไว้ในมือของเรา ประสานแรงซ่อมสร้างแผ่นดินต่อไป
กตัญญูคือระลึกถึงบุญคุณ กตเวทิตาคือตอบแทนด้วยการสานต่องานออกแบบที่พระองค์ทำต่อไป
………………..
วินทร์ เลียววาริณ
ราษฎรในรัชกาลที่ 9
