04/02/2017
#มิตรสหายท่านหนึ่งกล่าวไว้
โรงเรียนเราเคยขึ้นชื่อว่าเป็นโรงเรียนที่มีวัฒนธรรมดีมากๆมาก่อนเจอกันทักทายยิ้มไหว้ด้วยความอ่อนน้อมไม่ว่าจะเป็นกับรุ่นพี่ ครู คนงาน แม่บ้าน ผู้ปกครองแขกข้างนอกเราทำให้เห็นกันอย่างชินตา แต่ตอนนี้เราก็ไม่เข้าใจว่ามันเริ่มจางหายไปตอนไหน มันเกิดอะไรขึ้น เหมือนเด็กนักเรียนเริ่มขาดความเป็นเด็ก เด็กเริ่มเห็นแก่ตัวเห็นแต่ความสุขของตนเองจนลืมคนอื่น ลืมสิ่งที่รุ่นก่อนๆเขาสร้างไว้ สิ่งที่ปรากฎทุกวันนี้มันทำให้เห็นแล้วว่า สิ่งที่เราพูดในวันรับน้องวันแรกๆของการอยู่ที่นี่มันก็แค่ลมปาก พอพี่ๆถามว่าน้องรักโรงเรียนมั้ย น้องก็แค่ตะโกนออกมาว่า "รักครับ/ค่ะ" แต่สิ่งที่มันเป็นอยู่ทุกวันนี้คือ เราทำเหมือนที่นี่เป็นแค่ทางผ่าน จะทำอะไรก็ได้ การทำลายมันแสดงออกถึงความรักหรอครับ ทำลายสิ่งที่พี่ๆสร้างมา ทำลายบ้านของตัวเอง คนที่รักเขาก็มีนะครับ ห้องเรียนที่เราใช้อาคารที่เราเรียนหอพักที่เราอยู่ท้องถนนของโรงเรียนที่เราเดินกันอยู่ทุกวันนี้ เรามองข้ามมันไป สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่เติมเต็มความทรงจำครั้งหนึ่งของเรา ถ้าไม่รักก็อย่าทำลาย ถ้ารักก็ช่วยกันรักษามันไว้นะ เกือบทุกครั้งที่รุ่นพี่กลับมาเยี่ยมโรงเรียนเรา พวกพี่ๆเขาจะฝากเราเรื่องขยะอยู่เสมอ เราต้องคิดให้ได้แล้วนะครับว่าทุกวันนี้มันสกปรกแค่ไหน ห้องเรียนเราไม่รู้จักรักษามันเลยทำลายอย่างกับมันไม่ใช่ห้องเรียนของเราเอง เมื่อก่อนต้องเดินเรียนไม่มีห้องเรียนเสียด้วยซ้ำไป อย่าเอานิสัยต่ำทรามมาใช้ที่นี่เด็ดขาด เพราะที่นี่พวกพี่ๆเขาสร้างมา สิ่งดีงามอย่าให้หายไป โรงเรียนนี้ไม่ได้มีแค่ ม.1-ม.6 แต่ยังมีรุ่นพี่ๆที่เขาจบไปแล้วอยู่ด้วยเขาสร้างที่นี่มาเหมือนกัน ขอร้องเถอะนะช่วยๆกัน ให้เป็นโรงเรียนอย่างที่เคยเป็น แต่ส่วนหนึ่งก็คงเป็นเพราะพี่ไม่ได้ดูแลน้องเหมือนเมื่อก่อนพี่ไม่ได้ใกล้ชิดน้องเหมือนเมื่อก่อนเลยทำให้ทุกอย่างถูกละเลยแบบนี้ สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือพยายามทำให้เราคิดได้ว่าเราอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร
