HappyMom.co.th

น้อมรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร

เนื่องในวันคล้ายวันพระบรมราชสมภพ ๕ ธันวาคม ๒๕๖๕

“คำพูดของพ่อแม่ศักดิ์สิทธิ์มาก"

🌟ว่าไปแล้ว วาจาหรือคำพูดเป็นการสื่อสารที่สำคัญ ที่พ่อแม่ใช้แสดงภาษารักกับลูกๆ ตลอดเวลา
🌟ดังนั้นพ่อแม่การเลือกใช้คำพูดกับลูก จึงเป็นสิ่งสำคัญมาก เพราะคำพูดเป็นดั่งมนต์ขลัง ทันทีที่เราใช้คำพูดไม่ว่าจะพูดเล่นหรือพูดจริง เมื่อพูดกับลูก หรือแม้แต่กับตัวเราเอง จงระมัดระวัง
🌟เพราะสิ่งที่คนเราพูดออกไปเปรียบเสมือนเป็นการออกคำสั่ง สั่งการให้จิตใต้สำนึกไปหาทางไปทำให้เป็นจริง
🌟จิตใต้สำนึกของคนเรามันไม่สามารถแยกได้ว่าอันไหนจริง และไม่จริง ไม่มีการคิดวิเคราะห์ ไม่ใช้เหตุผล มันจะเชื่อไปตามที่เราคิดและพูด ยิ่งพูด ยิ่งคิดซ้ำๆย้ำๆ มันก็ยิ่งเชื่อว่านั่นคือความจริง
🌟แล้วเราหยิบยื่นวาจาอะไรออกไปให้ลูกได้ยินบ่อยๆล่ะ
🌟พ่อแม่ที่ดุด่าลูกด้วยถ้อยคำที่เป็นลบ ถ้อยคำที่ตีตรา ไม่จรรโลงหู จนถึงคำหยาบคาย โปรดระวัง เพราะนั่นเป็นการส่งคำอวยพรที่อันตรายที่สุดให้แก่ลูก และที่จริงน่าจะเรียกว่าคำสาปเสียมากกว่า
🌟พ่อแม่อาจจะบอกว่า
"ก็มันน่าโมโห น่าหงุดหงิด ไม่ได้ดั่งใจเลยนี่"
หรือ "จะให้ทำไงล่ะ คนเรามันก็มีอารมณ์บ้างนี่"
เลยพูดออกไปด้วยอารมณ์แบบนั้น ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นจริงแบบนั้นหรอก
🌟ช้าไปแล้วล่ะค่ะ จิตใต้สำนึกมันทึกทักว่า นี่คือเรื่องจริง มันไม่เห็นเหมือนอย่างที่คนเราพูดออกไปหรอก แล้วมันจะหาทางทำให้เป็นจริงจนได้
🌟การพูดหรือการพร่ำบ่น เป็นเหมือนการสวดมนต์ที่ทรงประสิทธิภาพ เสียงสวดมนต์ในรูปแบบการบ่น การดุด่า ไม่พอใจนี้ได้ส่งพลังสั่นสะเทือนออกไปดึงดูดสิ่งที่คล้ายๆ กัน ให้เข้ามาสู่ตัวคนพูด คนที่ได้ยิน นั่นก็คือลูกของคุณเอง
🌟ลูกนี่แย่มากเลยนะ" "ลูกไม่เอาไหนเลยนะ"
"ซุ่มซ่าม" "มักง่าย" "ไม่ไหวเลย" "โง่" "ขี้เกียจ" "แค่นี้ทำไม่ได้หรือไง"ฯลฯ
🌟คำพูดพวกนี้ จะฝังลงในจิตใต้สำนึกของลูก และจิตใต้สำนึกของลูกได้รับคำสั่งจากเสียงอวยพรที่เป็นดั่งคำสาปนี้ มันจะเริ่มเชื่อ "เราคงไม่ดี" "เราคงไม่เอาไหนจริงๆ" "เราแย่" "เราทำไม่ได้หรอก"
🌟จิตใต้สำนึกจะช่วยส่งผลให้เกี่ยวพันตามนั้น ออกมาเป็นการกระทำ นำพาไปพบสถานการณ์เหตุการณ์ ตามที่มันเชื่อว่าเป็นจริง
🌟และไม่ว่าจะพูดอะไร กาลเทศะไหน หรือกับใคร ขอจงระมัดระวังให้มาก เพราะทุกครั้งที่พ่อแม่พูดกับลูก หรือแม้แต่กับคนอื่นๆ ก็ตาม คุณก็กำลังพูดอยู่กับตัวเองด้วยเช่นกัน
🌟พ่อแม่อย่าได้ส่งคำสาปนี้ให้ลูกซ้ำๆ เพราะคุณกำลังสั่งให้ลูกเป็นแบบที่คุณพูดจริงๆ
🌟เมื่อพ่อแม่เข้าใจเรื่องนี้ อยากให้ลูกเป็นอย่างไร เป็นคนเก่ง คนดี คนน่ารักขนาดไหน จงใช้คำอวยพรที่สร้างสรรค์ บำรุงใจลูก ทำให้ลูกมองภาพตัวเองในทางที่ และรู้สึกดีๆ กับตัวเอง
🌟คงไม่ต้องบอกใช่ไหมคะ เวลาที่คนเรารู้สึกดี มองภาพตัวเองเป็นบวก เค้ารักและนับถือตนเองมากแค่ไหน

#จิตวิทยาเด็ก
#การสื่อสาร
#พ่อแม่ลูก
#การสื่อสารกับลูก
#เลี้ยงลูก
#แม่ลูก
#การดูแลลูก

Credit Picture : Drobotdeam from Freepik.com

“It’s not in the stars to hold our destiny but in ourselves - William Shakespeare

เราคือผู้กำหนดชะตาชีวิตของเราเอง

Do more what makes you happy

Love and best wish for your best year yet !

สุขสันต์วันปีใหม่ แด่ คุณแม่ๆ รวมถึงคุณพ่อ และผปค ทุกท่าน นะคะ

น้อมรำลึก​ใน​พระ​มหา​กรุณา​ธิคุณ​อันหาที่สุดมิได้
ธ สถิตในดวงใจ​ตราบนิจนิรันดร์

ข้าพระ​พุทธเจ้า​ทีมงาน happymom.co.th

#๕ธันวาคม๒๕๖๔

13​ ตุลาคม
สถิตในดวงใจตราบนิรันดร์

น้อมรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้นอันหาที่สุดมิได้

ข้าพระพุทธเจ้า
คณะผู้บริหาร และทีมงาน HappyMom.co.th

หมายเหตุ
✍🏻ขอเชิญร่วมกันลงนามเพื่อน้อมรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณ เนื่องในวันคล้ายวันสวรรคตพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในวันที่ 13 ตุลาคม 2564 👇🏻👇🏻🙏🏻🙏🏻
https://forms.gle/JW6YxBwbn14rojB58

Credit ภาพ :

วิธีฝึกเจริญสติในชีวิตประจำวัน
พศิน อินทรวงค์

1. จงมั่นคงในหลักการเบื้องต้นคือ การมองตนเองอย่างเป็นกลาง มองอย่างผู้ดู ผู้เห็น ไม่ใช่ผู้เล่น ไม่ใช่ผู้เป็น เดินรู้ว่าเดิน หิวรู้ว่าหิว โกรธรู้ว่าโกรธ ชอบรู้ว่าชอบ ไม่ชอบรู้ว่าไม่ชอบ รู้สึกอะไร มีอารมณ์แบบไหน ขอให้เห็นลงไปที่ความรู้สึกนั้นๆอย่างตรงไปตรงมา อย่าใส่ความคิดเห็นของตนเองลงไปเด็ดขาด อย่าพยายามดัดแปลง หรือต่อสู่กับความคิดของตนเอง ขอให้มองอย่างเป็นกลางจนถึงที่สุดในฐานะที่เราไม่ใช่เรา

2. อารมณ์ใดๆ ที่เกิดขึ้น เป็นเพียงกระบวนการปรุงแต่งของจิต อย่ายอมรับว่าเป็นเรา เพียงแค่รู้ลงไปว่าอารมณ์นั้นๆ ได้เกิดขึ้นแล้ว โดยที่เราเองก็ไปบังคับบัญชามันไม่ได้เลย ขอให้รู้ลงไปว่า ความคิด อารมณ์ที่เกิดขึ้น แท้จริงแล้วไม่ได้อยู่ในการควบคุมใดๆ ของเราทั้งสิ้น

3. ยามเคลื่อนไหวร่างกาย จงสังเกตจังหวะ เพื่อจับความสัมพันธ์ระหว่างกายและความรู้สึก เราจะเห็นว่าสองส่วนนี้เป็นคนละส่วน เป็นคนละก้อน แต่มีการทำงานร่วมกัน บางครั้ง ความรู้สึกส่งผลให้ร่างกายเกิดความเปลี่ยนแปลง บางครั้งร่างกายส่งผลให้ความรู้สึกเปลี่ยนแปลง ขอให้สังเกตความสัมพันธ์ระหว่างกายใจของเราให้ดีว่ามีการทำงานอย่างไร มันแยกจากกันอย่างไร และทำงานร่วมกันในจังหวะไหน ถ้าเห็นว่ามันแยกกัน คือต้นทางของวิปัสสนาแบบหยาบๆ ถ้าเห็นว่ามันมีความสัมพันธ์กัน คือต้นทางของการแยกขันธ์ห้า ซึ่งนำไปสู่กระบวนการทำลายอัตตาตัวตน

4. ยามเห็นสิ่งใด รู้สึกอะไร ภายนอกก็ดี ภายในก็ดี อย่าจมลงไปในสิ่งนั้นๆ แต่ให้สร้างช่องว่าง จงใช้กำลังสมาธิสร้างช่องว่างของสิ่งที่เกิดขึ้นและจิต ให้จิตได้เป็นอิสระจากรูปขันธ์ เวทนาขันธ์ สัญญาขันธ์ สังขารขันธ์ ใช้สติแยกจิตให้ลอยเด่น เพื่อสังเกตภาวะเกิดขึ้นตั้งอยู่และดับไป เมื่อเห็นการเกิดดับได้ จึงนับเป็นก้าวแรกของวิปัสสนาญาณ

5. ดับความฟุ่งซ่านด้วยการผูกจิตกับลมหายใจ จงดูลมหายใจเข้าและออกอยู่เสมอ ละความคิดต่างๆ แล้วกลับมารู้ลม คิดดีก็ละแล้วกลับมารู้ลม คิดไม่ดีก็ละแล้วกลับมารู้ลม อยู่กับลมได้เรียกว่าเป็นสมถะ การเห็นว่าจิตพุ่งไปคิดเรียกว่าเป็นวิปัสสนา ทั้งสมถะและวิปัสสนาจะทำงานสลับกันไปมาทันทีเมื่อเข้าสู่กระบวนการกำหนดรู้ดูลมหายใจ การรู้อยู่กับลมหายใจจะช่วยให้จิตมีกำลังตั้งมั่น กำลังตั้งมั่นนี้เองที่เราจะนำมาใช้เป็นฐานกำลังในการทำวิปัสสนาญาณ

6. กาย เวทนา จิต ธรรม เบื้องต้นควรแยกดูเป็นส่วนๆ เป็นช่วงๆ ต่อเมื่อชำนาญแล้ว เมื่อจิตเกิดความตั้งมั่นได้พอสมควร จะเห็นว่าทุกส่วนไม่ได้แยกจากกัน เหมือนห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัวที่อยู่ในบ้านเดียวกัน เมื่อเดินเข้าห้องหนึ่ง ที่สุดแล้วจะเชื่อมโยงไปสู่ห้องอื่นๆได้เอง ทั้งหมดนำไปสู่สิ่งเดียวกันคือการกำหนดรู้ภาวะเกิดดับจนจิตสลัดอัตตาตัวตนออกไป

7. เมื่อมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คน จงสังเกตใจตนให้ดี ทุกอย่างเริ่มต้นที่รูปตา หู จมูก ลิ้น กาย แล้วจึงก่อรวมเป็นความรู้สึกอ่อนๆ ความรู้สึกนั้นจะถูกขยายออกด้วยความทรงจำ จากนั้นความทรงจำจะขยายสิ่งที่รับรู้จนเกิดเป็นก้อนอารมณ์ โดยมีจิตเป็นผู้เสวยอารมณ์นั้นๆ จนเกิดความเป็นตัวกูของกูขึ้นมา จากนั้นตัวกูของกู เข้าร่วมกับความจำเก่าๆ เกิดเป็นของๆกู โลกของกู อะไรๆ ของกู ดังนั้น จงใช้วิปัสสนามองอย่างเป็นกลาง ไม่ส่งใจยอมรับในกระบวนการสร้างตัวกูของกู แต่จงทำความเข้าใจว่า กระบวนการดังกล่าวเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ

8. อารมณ์ฝ่ายอกุศลจะเห็นได้ชัดเจนกว่าอารมณ์ฝ่ายกุศล เมื่อเกิดความคิดอกุศล อย่ามัวสนใจกับการเปลี่ยนแปลงความคิด แต่ให้ใช้ความคิดอกุศลเป็นเครื่องมือของวิปัสสนาทันที แยกจิตออกจากความคิด แล้วเริ่มสังเกต เมื่อมีจิตถูกแยกออกมาในฐานะผู้สังเกต ความคิดอกุศลจะดับเร็วมาก ขอให้กำหนดสติให้ดี เพื่อเห็นความจริงข้อนี้ ยิ่งแยกจิตออกจากความคิดได้เร็ว ความคิดอกุศลจะยิ่งดับเร็ว ผู้ทำวิปัสสนาจนเกิดความชำนาญแล้ว ความคิดอกุศลก้อนใหญ่ๆ จะเกิดขึ้นน้อยลง อารมณ์จะละเอียดขึ้นเรื่อยๆ การทำวิปัสสนาจะยากขึ้นเรื่อยๆ ภาวะนี้จงระวังอารมณ์ติดความสงบให้มาก

9. ยามทำสมาธิกำหนดเป็นอารมณ์ความว่าง ให้หยุดการทำวิปัสสนาแล้วดำดิ่งอยู่กับสมาธิ การดำดิ่งอยู่ในสมาธินี้จะเป็นฐานกำลังที่ดีในการทำวิปัสสนาญาณต่อไป เมื่อสมาธิดำดิ่งจนถึงจุดหนึ่ง จิตจะถอนออกจากสมาธิตามกระบวนการของธรรมชาติ วินาทีนี้ให้เพ่งสังเกตอาการเกิดดับของสมาธิ กำหนดรู้ว่าแม้แต่สมาธิก็มีเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป นี่คือการพิจารณาวิปัสสนาโดยใช้สมาธิเป็นฐานกำลัง

10. กายไม่ใช่เรา ความรู้สึกไม่ใช่เรา ความจำไม่ใช่เรา ความคิดไม่ใช่เรา ความว่างไม่ใช่เรา
จงเน้นย้ำหลักการนี้ให้มั่นคง
อย่าได้หลงลืมและหลุดไปจากกรอบแห่งสัจธรรมสูงสุดนี้เป็นอันขาด!!!

***ติดต่อ พศิน อินทรวงค์***
วิทยากร/บรรยาย/หนังสือ/บทความ
https://www.facebook.com/talktopasin2013
***ติดตามช่องยูทูป***
พศิน อินทรวงค์ - Pasin Intarawong
https://www.youtube.com/channel/UCccGJ9suemcJiF6WQqxUuGQ