16/09/2021
“อย่าให้วันร้ายๆมาหยุดไม่ให้เราไล่ตามความฝัน เพราะทุกวันร้ายๆคือโอกาสที่จะได้เรียนรู้และเติบโต”
ในระหว่างที่แซม กรูว์ กำลังเตรียมตัวที่จะลงแข่งขันกระโดดสูงในกีฬาพาราลิมปิกเกมส์ จู่ๆก็มีชายชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งเดินมาหาและยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้เขา
ด้วยความประหลาดใจ แซมหยิบจดหมายน้อยขึ้นมาดูและพบว่า มันถูกเขียนขึ้นมาด้วยภาษาอังกฤษ ซึ่งสำหรับชาวญี่ปุ่นแล้วนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก
จดหมายนี้เขียนโดยคุณ มาซากิ คันโดะ ซึ่งแนะนำตัวเองว่าปัจจุบันทำงานให้กับคณะกรรมการจัดการแข่งขันโตเกียว 2020
คุณคันโดะไม่ได้ต้องการที่จะเขียนจดหมายมาเพื่อแนะนำตัวอยากเป็นเพื่อน หรือติดต่อทางธุรกิจอะไร
เขาแค่อยากจะเขียนเพื่อขอบคุณนักกีฬาอย่างแซมเป็นพิเศษ และเรื่องนี้ย่อมมีเหตุผล
ข้อความในจดหมายเขียนไว้อีกว่า “ผมเป็นพ่อของฮารุกิ (13 ปี!) ลูกชายของผมป่วยเป็นโรคมะเร็งกระดูกตั้งแต่อายุ 10 ขวบและมีการผ่าตัดแบบ Rotationplasty (การผ่าตัดแบบใหม่ที่ไม่ตัดขาทั้งหมด และจะต่อขาส่วนที่ไม่เป็นมะเร็งกลับมาในมุมตรงข้าม 180 องศา เพื่อให้ข้อเท้าทำหน้าที่แทนหัวเข่า เพื่อจะสามารถใส่ขาเทียมและใช้ชีวิตได้)”
“ถึงผมจะรู้รายละเอียดของการผ่าตัดแบบนี้แต่ผมก็รู้สึกเป็นกังวลมากเพราะในญี่ปุ่นไม่มีการให้รายละเอียดในเรื่องนี้เลยว่ามันทำงานอย่างไร”
“จนกระทั่งเราได้พบเรื่องราวของคุณใน SNS (กระดานสนทนาออนไลน์) คุณคือแชมป์โลกกระโดดสูง! คุณได้มอบความกล้าหาญให้แก่พวกเราทั้งครอบครัว”
“ความจริงวันนี้ครอบครัวของผมได้รับตั๋วให้มาชมการแข่งขันด้วย แต่เพราะมีการห้ามไม่ให้มีผู้ชมในสนาม ลูกชายของผมจะดูคุณอยู่ทางบ้าน พวกเราจะเชียร์คุณ ขอให้โชคดีนะ!”
เมื่ออ่านจดหมายฉบับนี้จบแซม ผู้ซึ่งสูญเสียขาจากโรคเดียวกันในช่วงอายุเท่ากันคือ 13 ปี และตัดสินใจที่จะเลือกทำวิธีเดียวกันเพราะมันคือหนทางเดียวที่เขาจะยังคงเล่นกีฬาที่เขารักต่อไปได้ (อีกวิธีคือการเปลี่ยนใช้ข้อเข่าเทียมแต่จะเล่นกีฬาไม่ได้) ก็บอกกับทุกคนผ่านพื้นที่โซเชียลมีเดียของตัวเองว่า
“ไม่ว่าแพ้หรือชนะ นี่คือความหมายของทุกอย่าง มันสำเร็จแล้ว ทุกสิ่งที่ทำนั้นคุ้มค่าแล้ว”
หลังจากนั้นแซมซึ่งเคยผิดหวังที่พลาดเหรียญทองในริโอเกมส์เมื่อ 5 ปีก่อนได้ลงแข่งขันตามกำหนดการ
เขากระโดดได้สูงถึง 1.88 เมตร
และคว้าเหรียญทองในคลาส T63 🏅
ราวกับตั้งใจจะบอกว่า “เห็นฉันไหมฮารุกิ ตามมาให้ทันล่ะ”
Fact box
• แซม นอกจากจะเป็นนักกีฬาแล้วยังเป็นนักศึกษาแพทย์ที่มหาวิทยาลัยมิชิแกนด้วย! โดยเขารู้สึกว่าในวงการแพทย๋ไม่ค่อยมีคนพิการ เขาอยากเป็นตัวแทนของคนพิการในวงการนึ้
• เขาตั้งใจจะเรียนด้านศัลยศาสตร์ออร์โทพีดิกส์ หรือด้านกระดูก เพราะตั้งแต่รู้ว่าเขาเป็นโรคมะเร็งกระดูกเขาก็ศึกษาเรื่องนี้อย่างจริงจัง และอยากจะช่วยคนที่เป็นเหมือนเขาให้ได้
• ตอนนี้แซมอยู่ชั้นปีหนึ่ง และการเรียนหมอกับเล่นกีฬาไปด้วยกันนั้นโหดมาก!
• ในบทสัมภาษณ์ชิ้นหนึ่ง แซมฝากคำแนะนำถึงทุกคนว่า
“อย่าให้วันร้ายๆมาหยุดไม่ให้เราไล่ตามความฝัน เพราะทุกวันร้ายๆคือโอกาสที่จะได้เรียนรู้และเติบโต”
